วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3214

เนื้องูขาวผ่องเป็นมัน เส้นลายเนื้อชัดเจน แวววาวระยิบเหมือนผลึก

"งูทะเลตัวนี้ฝึกฝนพลังมาหลายปี เนื้อต้องสดอร่อยแน่" จางเหมยเจินเหรินเอาแต่ลอกหนังงูไปพลาง พลางพูดว่า "เดี๋ยวย่างกินกัน หอมอย่าบอกใครเลยล่ะ"

หนิงฟานกับชู่ชู่สบตากัน ต่างก็เห็นความจนใจในแววตาของอีกฝ่าย

"ท่านเต๋าจาง เราไม่ใช่ว่าจะไปเกาะเผิงไหลเหรอครับ?" หนิงฟานทนไม่ไหวเตือนขึ้น "มาย่างงูอยู่ตรงนี้ จะไม่เสียเวลาเหรอ?"

"รีบอะไรนัก?" จางเหมยเจินเหรินไม่แม้แต่จะเงยหน้า ตั้งใจจัดการเนื้องูต่อ "จื่อเวยเจี้ยวมันหนีไปไหนไม่พ้นหรอก กินของอร่อยก่อนแล้วค่อยว่ากัน"

เย่ชิวหัวเราะ "ปล่อยท่านเถอะ ยังไงก็ไม่เสียเวลาอะไรมากหรอก"

อีกไม่นาน จางเหมยเจินเหรินก็ลอกหนังเสร็จ หั่นเนื้องูเป็นแผ่นบางเท่า ๆ กัน จากนั้นก็เรียกเปลวสุริยันแท้ให้ลุกโพลงขึ้นบนกระบี่เฉิงเฟิง ย่างเนื้องูไว้เหนือไฟ

"ฉ่า ๆ ๆ..."

เนื้องูหดตัวอย่างรวดเร็วใต้การย่างของเปลวไฟ ไขมันซึมออกมา กลิ่นหอมลอยอบอวลไปทั่ว

"ไอ้เด็กเวร เอาเครื่องปรุงมาให้ข้าหน่อย" จางเหมยเจินเหรินว่า

เย่ชิวล้วงมือเข้าไปในถุงกิ่นคุน หยิบขวดกระเบื้องเล็ก ๆ ออกมาสองสามขวดโยนให้จางเหมยเจินเหริน

จางเหมยเจินเหรินเทเครื่องปรุงหลากชนิดโรยลงบนเนื้องู ฉับพลันกลิ่นหอมก็ฟุ้งกระจาย ชวนน้ำลายสอจนมือไม้สั่นอยากจะหยิบชิม

"มา ๆ ๆ มาชิมกัน!" จางเหมยเจินเหรินร้องเรียกอย่างกระตือรือร้น

ทีแรกหนิงฟานกับชู่ชู่ยังพอมีท่าทีต่อต้านอยู่บ้าง แต่พอได้กลิ่นหอมแล้ว ก็อดกลืนน้ำลายไม่ได้

"หอมจริง ๆ..." ชู่ชู่พึมพำเสียงเบา

"แน่นอนอยู่แล้ว! จางเหมยเจินเหรินยืดอกอย่างภาคภูมิใจ "ฝีมือข้า ไม่ได้แค่คุยโวเล่นหรอก"

เขาหยิบไม้เสียบเนื้องูที่ย่างเสร็จหนึ่งไม้ ส่งให้ชู่ชู่ "ลองดูสิ"

ชู่ชู่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็รับมา กัดเบา ๆ ไปคำหนึ่ง

"อื้ม!" ดวงตาเธอสว่างวาบ "อร่อย!"

หนิงฟานเห็นดังนั้นก็อดชิมตามไม่ได้ พอได้ลิ้มรสก็อดชมไม่หยุดปาก "ท่านเต๋าจาง ฝีมือท่านสุดยอดจริง ๆ!"

จางเหมยเจินเหรินหัวเราะลั่น "นั่นสิ ข้าตะลุยยุทธภพมาหลายปี อย่างอื่นอาจไม่ถนัด แต่เรื่องกินดื่มเริงรมย์นี่ ข้าชำนาญทุกทาง"

"ยังกล้าพูดอีก" เย่ชิวแค่มองเขาแวบหนึ่งแล้วว่า "กินเสร็จแล้วก็ออกเดินทางต่อ อย่าปล่อยให้เรื่องสำคัญช้าไป"

"รีบอะไรนัก?" จางเหมยเจินเหรินยังเคี้ยวเนื้องูอยู่พูดอู้อี้ "ไอ้เด็กเวร เจ้าก็ลองกินดูหน่อยสิ อร่อยจริง ๆ นะ..."

เย่ชิวคว้าเนื้องูขึ้นมาเริ่มกินด้วยเช่นกัน

"มา ดื่มเหล้า" จางเหมยเจินเหรินหยิบเหยือกเหล้าแห่งพลังวิญญาณออกมาเหยือกหนึ่งโยนให้เย่ชิว จากนั้นก็หันไปถามหนิงฟาน "จะดื่มหน่อยไหม?"

หนิงฟานส่ายหน้า "ผมไม่ดื่มเหล้า"

"ผู้ชายไม่ดื่มเหล้า ชาตินี้เกิดมาฟรี" จางเหมยเจินเหรินยัดเหยือกเหล้าอีกเหยือกใส่มือหนิงฟานอย่างดื้อดัน

ชู่ชู่ยืนอยู่ด้านข้างแอบหัวเราะคิก

"หัวเราะอะไร เจ้าน่ะก็ดื่มหน่อย" จางเหมยเจินเหรินโยนเหยือกเหล้าอีกใบให้ชู่ชู่ "ผู้หญิงไม่ดื่มเหล้า ยิ่งวันจะยิ่งขี้เหร่รู้ไหม"

ชู่ชู่ "..."

ผ่านไปครึ่งชั่วยาม

ทุกคนดื่มกินกันจนอิ่มหนำแล้ว จึงออกเดินทางกันต่อ

ดาบขี่สายลมพุ่งทะยานไปทางทิศตะวันออกอย่างรวดเร็ว บินไปไกลหนึ่งล้านลี้แล้ว เย่ชิวก็ยกมือส่งสัญญาณให้หยุด

"หืม?" เย่ชิวอุทานเสียงประหลาดในลำคอ

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน