วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3215

ตู้ม!

ปูยักษ์ได้ยินคำสั่งของเต้าซือหนุ่มก็ใช้แปดขาเตะผิวน้ำทะเลอย่างแรง ทันใดนั้นผิวน้ำก็ปะทุเป็นคลื่นยักษ์สูงร้อยจั้ง

ก้ามยักษ์ทั้งคู่แวววาวเย็นเยียบ ราวกับกิโยตินยักษ์สองเล่ม ฟาดหนีบใส่จางเหมยเจินเหรินอย่างดุดัน

“จอมปราชญ์สวรรค์เอ๊ย!”

จางเหมยเจินเหรินร้องลั่น ตัวเขาเคลื่อนที่ฉับไวราวภูตผี หลบก้ามไปได้ฉิวเฉียด พลางสะบัดไม้ปัดฝุ่นออก สามพันเส้นไหมเงินร่วงลงมาดุจม่านน้ำตก พุ่งเข้าพันก้ามของปูยักษ์แน่นหนา

แกร๊ง ๆ ๆ—

เส้นไหมเงินกระทบกับก้าม แทนที่จะขาดกลับดังสนั่นดุจเหล็กกล้ากระทบกัน ไฟสะบัดกระจายเป็นสาย

“ไอ้นักพรตเหม็น ความสามารถแกมีแค่นี้เรอะ?” เต้าซือหนุ่มที่ยืนอยู่บนกระดองปูยักษ์หัวเราะเยาะ “ปูยักษ์นี่น่ะ แกร่งที่สุดในบรรดาแม่ทัพตรวจตราทะเลทั้งสี่ วันนี้แกตายแน่”

“ปูยักษ์ อย่าไว้หน้า”

“รีบจัดการมันให้ตายไว ๆ”

“รับคำ ส่าวเย่!” ปูยักษ์อ้าปากพูดภาษาคนได้ ทันใดก็อ้าปากกว้าง พ่นของเหลวสีดำสนิทสายหนึ่งพุ่งออกมา

ของเหลวนั้นเหม็นคาวจนแทบสำรอก ที่ใดมันผ่าน อากาศถึงกับส่งเสียงซี๊ด ๆ ราวกับถูกกัดกร่อน

“เชี่ย ยาพิษอีกแล้ว!” จางเหมยเจินเหรินอดจะมึนไม่ได้ ตอนงูทะเลก็เป็นพิษ ใครจะคิดว่าปูตัวนี้ก็พ่นพิษได้เหมือนกัน

เขารีบถอยฉาก พลางควักยันต์เวทสีทองแผ่นหนึ่งจากแขนเสื้อ จุดไฟเผาอย่างรวดเร็ว

ฟู่—

ยันต์เวทลุกไหม้ ก่อนจะแปรเป็นโล่แสงสีทองใบหนึ่ง กั้นอยู่ตรงหน้าของเขา

ฉ่า ๆ ๆ...

พิษกระแทกใส่โล่แสงในทันที กัดกร่อนจนเกิดรูพรุนเป็นรังผึ้ง แต่ก็ยังดีที่ต้านทานส่วนใหญ่ของการโจมตีไว้ได้

“ไอ้นักพรตเหม็น ข้าขอดูหน่อยเถอะ ว่าแกจะกันได้อีกนานแค่ไหน?” ปูยักษ์อ้าปากอีกครั้ง ตั้งท่าจะพ่นพิษชุดที่สอง

“แม่งเอ๊ย” จางเหมยเจินเหรินสบถคำหนึ่ง มือทั้งสองร่ายอาคม ปากก็ร่ายมนต์ไม่หยุด “ฟ้าดินไร้ขอบเขต ยืมพลังฟ้าดิน สายฟ้าเทพเก้าชั้นฟ้า ฟังคำบัญชาข้า เฉี้ย!”

ครืน!

บนท้องฟ้าแจ่มใสกลับเกิดฟ้าผ่ากะทันหัน สายฟ้าสีม่วงเส้นหนึ่งใหญ่เท่าถังน้ำฟาดผ่าลงมาจากฟากฟ้า ตรงเป้าถูกกระดองปูยักษ์อย่างแม่นยำ

“อ๊าก!” เต้าซือหนุ่มกรีดร้องอย่างสาหัส ถูกฟ้าผ่าจนทั้งตัวไหม้เกรียม ผมตั้งชันทุกเส้น

ปูยักษ์เองก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน กระดองแข็งดุจเหล็กถูกผ่าจนเกิดรอยแตก เส้นเลือดสีน้ำเงินซึมออกมา

“ไอ้นักพรตแก่ ส้นตีน!” เต้าซือหนุ่มคำรามอย่างกราดเกรี้ยว “ปูยักษ์ ใช้พลังทั้งหมดจัดการมันให้ข้า เร็วเข้า ฆ่ามัน!”

“ขอรับ ส่าวเย่!” ปูยักษ์คำรามลั่น ร่างกายมันพลันขยายใหญ่ขึ้นอย่างบ้าคลั่ง เพียงชั่วพริบตาก็สูงใหญ่ถึงพันจั้ง

ก้ามทั้งคู่ยิ่งใหญ่โตดุจภูเขาสูง ทุกครั้งที่ฟาดเหวี่ยงก่อให้เกิดลมบ้าคลั่งและคลื่นยักษ์ซัดกระหน่ำ

“จอมปราชญ์สวรรค์บ้านมันสิวะ!” จางเหมยเจินเหรินเบิกตาโพลง ด่าลั่น “บัดซบ ยังแปลงร่างได้อีกเรอะ?”

จางเหมยเจินเหรินไม่กล้าชะล่าใจ รีบควักกำยันต์เวทออกมาจากอกเสื้อหนึ่งกำมือ แล้วโยนขึ้นฟ้า

ฟึ่บ ๆ ๆ

ยันต์เวทพลันแปรสภาพเป็นเทพนักรบเกราะทองนับสิบตน ถือหอกยาวพุ่งเข้าจู่โจมปูยักษ์พร้อมกัน

“อ่อนปวกเปียก” ปูยักษ์ฮึดฮัดอย่างไม่แยแส ฟาดก้ามกวาดทีเดียว เทพนักรบเกราะทองก็ระเบิดแตกกันระนาว กลับคืนสู่ยันต์เวท ก่อนจะแตกสลายไปในทันที

“ไอ้นักพรตเหม็น มีอะไรอีกก็เอาออกมาให้หมด” เต้าซือหนุ่มหัวเราะอย่างลิงโลด “ถ้าวันนี้ข้าไม่ฆ่าแกให้ได้ ข้าไม่ต้องมีแซ่อะไรแล้ว!”

จางเหมยเจินเหรินหรี่ตาแคบลง แล้วจู่ ๆ ก็เผยรอยยิ้มประหลาด “ในเมื่อเป็นอย่างนั้น ก็อย่าโทษจนพรตที่ไม่ไว้หน้าก็แล้วกัน”

พูดจบ เขาก็ปลดน้ำเต้าใส่เหล้าที่เอวออกมา กระดกดื่มอึกใหญ่ จากนั้นก็ “พรวด” พ่นใส่ปูยักษ์ทีเดียว

“ฮ่า ๆ ๆ แค่นี้น่ะเรอะ?” เต้าซือหนุ่มเยาะหยัน “พ่นน้ำลายใส่ นี่นับเป็นวิชาได้ด้วยเหรอ…”

ยังไม่ทันที่คำพูดจะขาดจากปาก สุราที่ถูกพ่นออกไปก็พลันแปรสภาพเป็นห่าฝนเพลิงทั่วท้องฟ้า แต่ละหยดล้วนบรรจุเปลวสุริยันแท้ที่น่าสะพรึงกลัวเอาไว้!

“อ๊าก…”

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน