วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3218

เย่ชิวลองหยั่งเชิงติดกันถึงสองครั้ง ยังเข้าใกล้ตัวท่านโหวชุดม่วงไม่ได้เลย ทำเอาเขาแอบตะลึงเล็กน้อย

แต่เขาไม่ได้ลนลาน

แววตาของเย่ชิวกลับยิ่งแน่วแน่ พลังชีวิตทั่วร่างพลันแปรเปลี่ยน พลังชี่ปะทุขึ้นรุนแรงดั่งคลื่นทะเลกรูกระหน่ำไหลหลอมรวมสู่กำปั้นทั้งสอง

“หมัดเทพพลังยิ่งใหญ่ ลองฝีมือเล็กน้อย!”

เย่ชิวตะโกนต่ำ ร่างพุ่งทะยานดุจศรจากคันธนูตรงเข้าใส่ท่านโหวชุดม่วง กำปั้นขวาฟาดออกอย่างรุนแรง

หมัดนี้อัดแน่นด้วยพลังมหาศาล อากาศที่ผ่านถูกอัดจนเกิดเสียงระเบิดแหลมบาดหู

ทว่าเมื่อหมัดนั้นกระแทกลงบนม่านแสงสีม่วงรอบกายท่านโหวชุดม่วง กลับราวกับวัวโคลนลงทะเล หายวับไร้ร่องรอย แสงสีม่วงเพียงสั่นไหวระริกนิดเดียวก็สลายกำลังนั้นไปอย่างง่ายดาย

“ฮึ แค่แรงเท่านี้เองรึ?” ท่านโหวชุดม่วงแค่นเสียงเหยียด ริมฝีปากยกยิ้มเยาะ

เย่ชิวไม่ไหวติงทางอารมณ์ ทันใดนั้นซัดหมัดตามออกมาอีก

“หมัดเทพพลังยิ่งใหญ่ ขนวัวเก้าตัวแค่เส้นเดียว!”

พลังของหมัดนี้รุนแรงกว่าก่อนหน้าหลายส่วน กระแสลมหมัดหวีดหวิว แปรเปลี่ยนเป็นรอยหมัดเก้าลาย ราวกับรวมพลังวัวป่าทั้งเก้าตัวไว้ภายใน

แต่ท่านโหวชุดม่วงก็ยังมั่นคงราวภูผา ม่านแสงสีม่วงนั้นยังคงปกป้องเขาอย่างแน่นหนา หมัดของเย่ชิวถูกหยุดลงอีกครั้ง แสงสีม่วงแทบไม่เกิดระลอกคลื่นให้เห็นด้วยซ้ำ

“หมัดเทพพลังยิ่งใหญ่ พลังโคทะลุฟ้า!”

เย่ชิวตะโกนลั่น พลังทั้งร่างในชั่วพริบตาปะทุขึ้นถึงขีดสุด กำปั้นทั้งสองส่องแสงเจิดจ้าราวจะฉีกฟ้าทลายดิน ทะลวงใส่ท่านโหวชุดม่วงอย่างบ้าคลั่ง

ชั่วขณะนั้น เงาหมัดพร่าไหวเต็มท้องฟ้า ราวกับมีมังกรเทพบ้าคลั่งนับไม่ถ้วนกำลังคำรามพุ่งทะยาน

อย่างไรก็ดี ม่านแสงสีม่วงรอบกายท่านโหวชุดม่วงกลับดั่งกำแพงเหล็กกล้าไร้เทียมทาน ไม่ว่าเย่ชิวจะซัดหมัดรุนแรงเพียงใดก็ไม่อาจเจาะทะลุได้

หลังสามหมัดผ่านไป เย่ชิวถอยกรูดอย่างรุนแรง เขาจ้องมองม่านแสงสีม่วงที่ยังคงส่องแสงแผ่วเบาไม่เปลี่ยน สีหน้าหนักอึ้งยิ่งนัก

ท่านโหวชุดม่วงราวกับเป็นตัวตนที่ไม่อาจเอาชนะ เขาใช้วิชาระดับสูงต่อเนื่องหลายกระบวนท่า ยังไม่อาจแตะโดนแม้แต่ชายเสื้อของอีกฝ่าย

“เย่ฉางเซิง ฝีมือเจ้ามีแค่นี้เองรึ?”

“ต่อหน้าข้า เจ้าเป็นได้แค่ตัวมดตัวหนึ่งเท่านั้น!”

“ฮ่า ๆ ๆ…”

เสียงหัวเราะของท่านโหวชุดม่วงดังลั่น

จางเหมยเจินเหริน หนิงฟาน และชู่ชู่ที่มองอยู่ห่างออกไป ล้วนเต็มไปด้วยความกังวล

หนิงฟานกำหมัดแน่น ขบกรามกล่าวว่า “อาจารย์ไม่มีทางแพ้แน่ ท่านต้องมีวิธีอื่นอีก”

ดวงตาของชู่ชู่คลอไปด้วยน้ำตา มือทั้งสองกำชายเสื้อแน่น พึมพำเบา ๆ ว่า “พี่เย่ ต้องระวังตัวให้ดีนะ!”

จางเหมยเจินเหรินเพียงขมวดคิ้วนิดหนึ่ง ไม่ได้เอ่ยคำ เขารู้จักเย่ชิวดีเกินไป รู้ด้วยว่าตอนนี้เย่ชิวกำลังคิดทำอะไร

หลังจากอึ้งไปเพียงครู่ เย่ชิวก็ปรับสภาพจิตใจอย่างรวดเร็ว ก่อนจะลงมืออีกครั้ง

คราวนี้ เย่ชิวเลือกใช้หมัดพิชิตมังกร

เพียงเห็นว่าเขาเหยียบพื้นดีดตัวขึ้น แสงทองคำบนร่างระเบิดพลุ่งพล่าน ขับให้เขาดูราวเทพสงครามจุติลงมา

“หมัดพิชิตมังกร!”

เย่ชิวคำรามก้อง เสียงดั่งฟ้าผ่ากัมปนาทสะท้อนก้องไปทั่วฟ้าดิน

บนกำปั้นทั้งสอง แสงสว่างทะลุปรอท ราวกับรวมเอาพลังดุดันที่สุดแห่งฟ้าดินไว้ แบกท่วงท่าผ่าฟ้าแยกดิน พุ่งกระแทกเข้าใส่ท่านโหวชุดม่วงอย่างบ้าคลั่ง

หมัดนี้ทั้งหนักและแน่นหนา ทางที่ผ่านไปสุญญากาศแตกกระจายเป็นเสี่ยง ราวกับแม้แต่ฟ้าดินเองก็ไม่อาจรับพลังของหมัดนี้ได้

ชั่วขณะนั้น ลมหมัดคำรามก้อง ดั่งมังกรยักษ์เกรี้ยวกราดตัวหนึ่งแผดเกรี้ยวกราด พุ่งเข้าฉีกกัดท่านโหวชุดม่วง

ท่านโหวชุดม่วงยังยืนอยู่กับที่ ใบหน้ายังคงประดับด้วยรอยยิ้มเหยียดหยัน ราวกับหมัดนี้ของเย่ชิวเป็นเพียงการเล่นสนุกของเด็ก

“ตูม!”

หมัดพิชิตมังกรของเย่ชิวกระแทกลงบนม่านแสงสีม่วงรอบกายท่านโหวชุดม่วงอย่างจัง เสียงระเบิดดังกึกก้องจนแก้วหูแทบแตก

“ลมปราณดาบไร้ผู้เทียบ!”

เย่ชิวตะโกนลั่น ดาบในมือฟาดออกอย่างรุนแรง

เพียงชั่วพริบตา พลังกระบี่สายหนึ่งที่เจิดจ้าที่สุดก็พุ่งทะยานออกจากปลายดาบ แบกแรงอาฆาตทลายฟ้าทลายดิน ทิ่มแทงพุ่งตรงเข้าหาท่านโหวชุดม่วง

พลังกระบี่สายนี้คมกริบไร้ผู้เทียบ ทางที่ผ่านสุญญากาศถูกฉีกออกเป็นรอยแยกขนาดใหญ่ทีละแนว ราวกับแม้แต่ฟ้าดินเองก็จะถูกดาบนี้ฟาดผ่าออกเป็นสองส่วน

ท่านโหวชุดม่วงมองพลังกระบี่อันดุดันนั้น แววตาไร้ซึ่งคลื่นอารมณ์ ยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่

“เฉียง—”

ลมปราณดาบไร้ผู้เทียบฟาดแทงลงบนม่านแสงสีม่วงรอบกายท่านโหวชุดม่วง เกิดเสียงกระทบกันแหลมเสียดหู

แต่ไม่ว่าพลังกระบี่จะพยายามทะลวงมากเพียงใด ก็ไม่อาจแทงทะลุม่านแสงสีม่วงนั้นได้แม้แต่น้อย

ขณะนั้นเอง ท่านโหวชุดม่วงค่อย ๆ ชูนิ้วขึ้นมานิ้วหนึ่ง ปลายนิ้วส่องแสงสีม่วงระริก ก่อนจะจิ้มออกไปอย่างแผ่วเบา

“ฟิ้ว!”

สายแสงสีม่วงพุ่งออกจากปลายนิ้วของเขาในทันที พริบตาเดียวก็พุ่งเข้ากระแทกดาบศักดิ์สิทธิ์ในมือเย่ชิว

เพียงได้ยินเสียง “กร๊อบ” เบา ๆ ดาบศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานในมือเย่ชิวกลับถูกแสงสีม่วงนั่นทำลายลงอย่างง่ายดาย แตกกระจายเป็นเศษดาบนับไม่ถ้วนปลิวว่อนไปทั่ว

ถัดมา ท่านโหวชุดม่วงฟาดฝ่ามือหนึ่งใส่เย่ชิว

ฝ่ามือนั้นภายนอกดูเหมือนเหวี่ยงออกไปอย่างลวก ๆ ทว่ากลับซ่อนพลังน่าสะพรึงกลัวไว้ถึงขีดสุด

เย่ชิวแทบไม่มีเวลาแม้แต่จะหลบ รู้สึกได้เพียงพลังดั่งภูผาถล่มทะเลคว่ำทะลักโถมเข้าใส่ ร่างทั้งร่างของเขาพลันปลิวว่อนเหมือนว่าวที่เชือกขาด ถูกฟาดกระเด็นอย่างรุนแรง

ร่างของเย่ชิวลากเป็นเส้นยาวในสุญญากาศ ถอยกรูดไปไกลถึงหมื่นลี้ จึงพอจะทรงตัวหยุดได้อย่างทุลักทุเล

ยามนี้เขาพ่นเลือดสดออกมาไม่ขาดสาย ใบหน้าซีดเผือดราวกระดาษ พลังชีวิตบนร่างก็พลันอ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัด

ท่านโหวชุดม่วงมองเย่ชิวที่อยู่ในสภาพยับเยินอย่างเย็นชา เอ่ยเสียงเย็นเฉียบว่า “ก็แค่ร่างจำแลงแห่งเต๋าร่างหนึ่ง เล่นกับข้ามาตั้งนาน ยังเล่นไม่พออีกเหรอ?”