วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3219

“ดูออกแล้วเหรอ?”

เย่ชิวแปลกใจเล็กน้อย

เขาปาดเลือดที่มุมปาก ดวงตาหดแคบลง เขาไม่คิดเลยว่าท่านโหวชุดม่วงมองออกตั้งนานแล้ว ว่าร่างที่เขาใช้อยู่เป็นเพียงร่างจำแลงแห่งเต๋า

เรื่องนี้ทำให้เย่ชิวนึกไปถึงตอนประมือกับราชาจินอูเฒ่า ตอนนั้นสู้กันอยู่นาน เขาเปลี่ยนร่างจำแลงแห่งเต๋าหลายร่างติด ๆ กัน ราชาจินอูเฒ่ายังไม่ทันเอะใจเลยสักนิด แต่ท่านโหวชุดม่วงกลับมองออกในพริบตาเดียว

นี่แสดงให้เห็นว่า ท่านโหวชุดม่วงแข็งแกร่งกว่าราชาจินอูเฒ่าไม่ใช่แค่ระดับเดียว

“เดิมทีข้าอยากดูหน่อยว่าร่างจำแลงแห่งเต๋าของเจ้ามีฝีมือสักแค่ไหน ตอนนี้ดูแล้ว...ก็แค่นี้เท่านั้น” ท่านโหวชุดม่วงพูดด้วยสีหน้าดูแคลน

เมื่อได้ยินดังนั้น หนิงฟานกับชู่ชู่ที่อยู่ห่างออกไปก็ถึงกับตะลึง

“อะไรนะ อาจารย์ใช้เป็นร่างจำแลงแห่งเต๋าเหรอ ทำไมข้าไม่เห็นเลย?” หนิงฟานอุทาน

ชู่ชู่ก็รู้สึกเหลือเชื่อ เอ่ยว่า “นี่คือร่างจำแลงแห่งเต๋าเหรอ เป็นไปไม่ได้หรอก ข้ารู้สึกว่าเหมือนพี่เย่ไม่มีผิดเลยนี่นา”

“ท่านเต๋าจาง เกิดอะไรขึ้นกันแน่?” หนิงฟานหันไปถามจางเหมยเจินเหริน “ที่อาจารย์ใช้อยู่ เป็นร่างจำแลงแห่งเต๋าจริง ๆ เหรอ?”

“อืม” จางเหมยเจินเหรินเพียงครางรับเบา ๆ

ตั้งแต่แรก เขาก็รู้แล้วว่าเย่ชิวใช้ร่างจำแลงแห่งเต๋า

เขารู้จักเย่ชิวดีเกินไป เจอศัตรูระดับท่านโหวชุดม่วงแบบนี้ เย่ชิวไม่มีทางประมาทแม้แต่น้อย

เพราะอย่างนั้น เย่ชิวถึงได้ตั้งใจสร้างร่างจำแลงแห่งเต๋าขึ้นมาตัวหนึ่ง เพื่อใช้ลองเชิงความลึกตื้นของท่านโหวชุดม่วง

แต่ผลลัพธ์กลับน่าผิดหวัง

ร่างจำแลงแห่งเต๋าของเย่ชิว ไม่เพียงลองเชิงความลึกไม่ออก ยังถูกท่านโหวชุดม่วงมองทะลุอีกต่างหาก

นั่นก็เท่ากับว่าท่านโหวชุดม่วงเป็นศัตรูร้ายกาจระดับหาตัวจับยาก

“ท่านโหวชุดม่วงไม่ธรรมดาเลย อยากจะฆ่าเขา เกรงว่าคงไม่ง่าย ถ้าพลาดไปสักนิดล่ะก็ ศึกนี้อาจกลายเป็นสงครามนองเลือด” จางเหมยเจินเหรินพูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

ในขณะนั้นเอง ร่างจำแลงแห่งเต๋าของเย่ชิวก็เกิดเสียง “แคร๊ก” ดังขึ้นครั้งหนึ่ง จากนั้นร่างก็แตกร้าวเป็นลายเส้นละเอียดนับไม่ถ้วน เหมือนเครื่องเคลือบที่กำลังแตกออกทีละชิ้น

ถัดมา มันก็สลายกลายเป็นควันสีเขียวเส้นหนึ่งจางหายไป

พร้อมกันนั้น ท่านโหวชุดม่วงเงยหน้ามองไปยังท้องฟ้า

เพียงเห็นว่าบนเวหาเบื้องสูงพลันสว่างวาบด้วยแสงทองคำสุกสกาว เย่ชิวตัวจริงสวมชุดขาวทั้งร่าง ราวกับก้าวย่ำมาตามสายน้ำแห่งกาลเวลา

ทุกย่างก้าวที่เขาเหยียบลง ดอกบัวทองแห่งมหาเต๋าก็ผลิบานขึ้นใต้เท้า ร่างจริงของเขาแข็งแกร่งกว่าร่างจำแลงแห่งเต๋าอย่างน้อยสิบเท่า พลังอันรุนแรงกวาดกระจายไปทั่วแปดทิศ

ประหนึ่งจักรพรรดิเทพเจ้า หนุ่มน้อยองค์หนึ่งจุติมา!

“อาจารย์เขา...” หนิงฟานเบิกตาโพลง ใจสั่นสะเทือนไม่หยุด

“พี่เย่...สุด...ยอดเลย!” ชู่ชู่จ้องมองเย่ชิว ดวงตากลมโตดุจองุ่นใสของนางทอประกายแปลกประหลาด

จางเหมยเจินเหรินหรี่ตายิ้มแล้วว่า “ไอ้เจ้ากระต่ายน้อยนี่มันรอบคอบมาตลอด ตอนสู้กับผู้ฝึกบำเพ็ญระดับเดียวกันยังต้องเตรียมแผนสำรองไว้ แล้วตอนนี้ที่ต้องเจอผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิ จะให้มันประมาทได้ยังไงกัน?”

แสงศักดิ์สิทธิ์ในดวงตาท่านโหวชุดม่วงพลันพุ่งพรวด เขาหัวเราะลั่น “ดี! เย่ฉางเซิงนี่ช่างไม่เลว!”

“ข้าล่ะอยากเห็นจริง ๆ ว่าร่างจริงของเจ้าจะมีอะไรดีนักหนา”

“หวังว่าเจ้าอย่าทำให้ข้าผิดหวังก็แล้วกัน”

“วางใจได้ ข้าไม่มีทางทำให้เจ้าผิดหวังแน่ จะส่งเจ้าไปข้างล่าง ไปอยู่เป็นเพื่อนน้องชายเจ้าด้วยตัวเอง” เสียงเย่ชิวดังจบ มือก็ลงมือทันที

เวลานี้ พูดไปให้มากความก็ไร้ความหมาย สิ่งเดียวที่ต้องทำคือฆ่าศัตรูให้สิ้นซากเท่านั้น

“เฉี่ยง!”

เสียงกระบี่ร้องใสสูงดังลั่นไปทั่วฟ้าดิน

วินาทีต่อมา ในมือเย่ชิวก็ปรากฏดาบยาวโบราณสีทองเล่มหนึ่ง

ด้านหนึ่งของตัวดาบมีภูเขาและแม่น้ำ ต้นหญ้าต้นไม้ลอยเด่น อีกด้านหนึ่งเป็นดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ และหมู่ดาว เปล่งกระจายกลิ่นอายศักดิ์สิทธิ์ออกมา

“เซิ่งเต้าเสวียนหยวน!”

ดวงตาท่านโหวชุดม่วงหรี่แคบลงก่อนจะแสยะยิ้ม “ไม่นึกเลยว่า กระบี่เทพอันดับหนึ่งแห่งยุคโบราณจะมาอยู่ในมือเจ้า”

“น่าเสียดายไร้วิญญาณดาบ ดาบเซวียนหยวนก็ไม่ต่างอะไรกับเศษทองแดงเหล็กผุ”

เย่ชิวรู้สึกได้ทันทีว่ามีพลังดุจคลื่นทะเลบ้าคลั่งสายหนึ่งไหลย้อนมาจากตัวดาบเข้าสู่ร่าง เขาราวกับถูกฟ้าผ่ากระแทกเข้าใส่

แขนเขาชาวาบไปในทันที ดาบเซวียนหยวนแทบจะหลุดมือร่วงลงมา

จากนั้นร่างของเขาก็ปลิวกระเด็นออกไปอย่างไม่อาจควบคุม เลือดสดพุ่งออกมาจากปากไม่ขาดสาย ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ

“อาจารย์!” หนิงฟานเห็นเช่นนั้นก็ร้องลั่นด้วยความร้อนรน

“พี่เย่...” ชู่ชู่กำชายกระโปรงแน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความเป็นห่วงและร้อนใจ น้ำตาคลอหน่วยอยู่ในดวงตา

เย่ชิวฝืนทรงตัวให้มั่นคงกลางอากาศ ปาดเลือดที่มุมปากออก แต่ในดวงตากลับลุกโชนไปด้วยเจตจำนงแห่งสงครามที่ร้อนแรงยิ่งกว่าเดิม

สำหรับผู้แข็งแกร่งแล้ว แรงกดดันยิ่งมาก พลังขับเคลื่อนก็ยิ่งรุนแรง

เหตุผลที่ผู้แข็งแกร่งถูกเรียกว่าผู้แข็งแกร่ง ก็เพราะไม่ว่าต้องเผชิญความยากลำบากเพียงใด พวกเขาไม่เคยเอ่ยคำยอมแพ้ง่าย ๆ กลับจะหาทางทุกวิถีทางเพื่อฝ่าฟันอุปสรรค

เย่ชิว...ก็คือคนแบบนั้น

ท่านโหวชุดม่วงนั้นแข็งแกร่งยิ่งนัก เกินกว่าที่เย่ชิวคาดไว้มาก จะว่าไปแล้ว นับตั้งแต่เย่ชิวเข้าสู่โลกแห่งการบำเพ็ญเพียรมา ศัตรูตรงหน้าก็ถือเป็นคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งที่สุดของเขา

แต่ในใจเย่ชิวกลับไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงเจตจำนงแห่งสงครามที่พลุ่งพล่านปะทุขึ้นสูงสุดฟ้า

เขาสูดลมหายใจลึก ฝืนกดพลังเลือดและพลังชีวิตที่กำลังปั่นป่วนในกายลง ดวงตาคมกริบราวคมดาบจ้องเขม็งไปยังท่านโหวชุดม่วง

“ถ้าคิดจะฆ่าเขา ต้องทำลายเกราะป้องกันนั่นให้ได้ก่อน”

“จะทำยังไง ถึงจะทะลวงการป้องกันของเขาได้?”

เย่ชิวครุ่นคิดในใจ

ก่อนหน้านี้ ร่างจำแลงแห่งเต๋าของเขาลองใช้พลังวิเศษไปนับไม่ถ้วน ทว่าก็ยังไม่อาจเจาะเกราะป้องกันของท่านโหวชุดม่วงได้ แม้กระทั่งใช้ร่างจริงลงดาบพิฆาตเซียน ก็ยังไม่อาจทำลายลง

ถ้าเกราะป้องกันของเขาทะลวงไม่ออก การจะฆ่าท่านโหวชุดม่วงก็จะกลายเป็นเรื่องน่าขัน

“ตกลงจะทำยังไงดี?”

เย่ชิวคิดอยู่พักใหญ่ ในที่สุด...เขาก็นึกถึงวิธีหนึ่งขึ้นมาได้