วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3220

“ฟึ่บ!”

เย่ชิวขยับตัวอีกครั้ง ร่างพลันพร่าเลือน ทิ้งเงาเลือนสีทองไว้ในสุญญากาศหนึ่งสาย

คำโบราณว่าไว้ วิชายุทธ์ทั่วหล้า ไม่มีอะไรต้านความเร็วได้!

เย่ชิวคิดจะอาศัยความเร็วเหนือชั้น กับการโจมตีสุดขั้ว ทะลวงการป้องกันของท่านโหวชุดม่วง

เขาเร่งวิชา ‘ก้าวเดียวสู่สวรรค์’ จนถึงขีดสุด เร็วจนแม้แต่สัมผัสเทพยังยากจะตามทัน ราวกับก้าวข้ามสายน้ำแห่งกาลอวกาศไปในชั่วพริบตา

พร้อมกันนั้น เขาก็สะบัดดาบไม่หยุด

“เคร้ง!”

“เคร้ง!”

“เคร้งงง…”

ดาบเซวียนหยวนฟาดออกในพริบตาเดียวถึงหนึ่งร้อยแปดครั้ง คมดาบปะทะกับแสงสีม่วง ระเบิดเป็นประกายไฟแสบตาพุ่งกระจาย

“ความเร็วพอใช้ได้”

ท่านโหวชุดม่วงยืนมือไพล่หลังอยู่ในม่านแสงสีม่วง นัยน์ตาสะท้อนเงาดาบที่ปกคลุมทั่วฟ้าดิน พลางเอ่ยเสียงเรียบว่า “น่าเสียดาย พลังบำเพ็ญเพียรอ่อนเกินไป—”

ยังไม่ทันพูดจบ กระบวนดาบของเย่ชิวก็เปลี่ยนไปฉับพลัน

ดาบที่ร้อยเก้าคม ปลายดาบมีพลังแห่งความโกลาหลสายหนึ่งลอยอ้อยอิ่ง พอฟาดใส่แสงสีม่วงก็ทำให้เกิดระลอกคลื่นเล็ก ๆ

“หือ?” ท่านโหวชุดม่วงเลิกคิ้วเล็กน้อย

บึ้ม!

เย่ชิวออกดาบต่อเนื่อง

คราวนี้ ไม่ใช่เพียงสายเดียวของพลังแห่งความโกลาหล แต่เป็นถึงสามร้อยหกสิบสายเต็ม ๆ

พลังแห่งความโกลาหลนี้ลึกล้ำยิ่งนัก ไม่เพียงใช้สร้างอาวุธวิเศษ สร้างกายาล้ำนิรันดร์ ยังแหลมคมไร้ผู้ทัดเทียม

“เคร้ง!”

พลังแห่งความโกลาหลพันเกี่ยวอยู่รอบคมดาบ ในที่สุดก็ผ่าแสงสีม่วงออกเป็นช่องว่างหนึ่ง ท่านโหวชุดม่วงยกแขนขึ้นปัดป้องอย่างฉุกละหุก

“ฉัวะ—”

แขนเสื้อแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยในทันที

บนท่อนแขนของท่านโหวชุดม่วงปรากฏรอยดาบหนึ่งเส้น เม็ดเลือดค่อย ๆ ซึมออกมา

“ฟันโดนแล้ว! ท่านโหวชุดม่วงบาดเจ็บแล้ว!”

ไกลออกไป จางเหมยเจินเหรินดีดตัวลุกขึ้นกระโดดอย่างกับเด็กน้อย ตื่นเต้นสุดขีด

ชู่ชู่ยกมือปิดปาก เพราะตื่นเต้นเกินไป น้ำตายังไหลออกมาเอง

หนิงฟานกำหมัดแน่น จ้องเย่ชิวเขม็ง คอยเอาใจช่วยเขาในใจไม่หยุด

ท่านโหวชุดม่วงมองรอยแผลบนแขนตัวเอง แล้วพลันแหงนหน้าหัวเราะบ้าคลั่ง “ดี! เยี่ยมจริง ๆ เย่ฉางเซิง!”

เสียงหัวเราะก้องสะท้อนทั่วฟ้าดิน เจ็ดสิบสองเกาะโพ้นทะเลสั่นสะเทือนขึ้นพร้อมกัน

“ตัวข้า หลายหมื่นปีมาแล้วที่ไม่เคยเห็นเลือดของตนเอง!”

เขาเพียงยกแขนขึ้นเล็กน้อย ชั่วพริบตาเดียว รอยดาบบนแขนก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย

บาดแผลหายสนิท

“เย่ฉางเซิง เจ้าคิดหรือว่า แค่อาศัยดาบเซวียนหยวนกับพลังแห่งความโกลาหล ก็จะต่อต้านข้าได้? ช่างไร้เดียงสาเกินไป”

สิ้นเสียง ท่านโหวชุดม่วงก็ชูมือทั้งสองขึ้นร่ายอาคมตรงหน้า ทันใดนั้น ฟ้าดินก็สั่นสะเทือน

“วื้มม!”

รอบกายท่านโหวชุดม่วง ปรากฏลายเส้นสีม่วงแน่นขนัด ในพริบตา ลายเส้นเหล่านั้นสานไขว้กันไปมา กลายเป็นแผนผังดาวจื่อเว่ยขนาดมหึมา แผ่ลงมาคลุมร่างเขาไว้ด้านล่าง

“เย่ฉางเซิง ข้ามีแผนผังดาวจื่อเว่ยคุ้มกาย แม้เจ้าจะมีดาบเซวียนหยวนกับพลังแห่งความโกลาหล แล้วจะทำอะไรข้าได้?”

ท่านโหวชุดม่วงตะโกนอย่างโอหัง

“อย่างงั้นรึ?” เย่ชิวยิ้มเย็นยะเยือก ยกดาบขึ้นอีกครั้งพุ่งเข้าฆ่า

เคร้ง เคร้ง เคร้ง…

คมดาบฟาดใส่แผนผังดาวจื่อเว่ย ระเบิดเป็นสายประกายไฟพร่างพรึบ ทว่าตัวแผนผังดาวจื่อเว่ยกลับไม่ไหวติงแม้แต่น้อย ยังแข็งแกร่งยิ่งกว่ากำแพงแสงสีม่วงรอบกายท่านโหวชุดม่วงก่อนหน้านี้เสียอีก

ทว่าในจังหวะนั้นเอง เย่ชิวก็เรียกเปลวไฟวิเศษระดับจักรพรรดิออกมาในทันที

“ฮึ!”

ชั่วพริบตา เปลวไฟสีครามก็พุ่งทะลักจากฝ่ามือเขาราวคลื่นทะเลบ้าคลั่ง ที่ผ่านไปในสุญญากาศล้วนถูกเผาติดไฟ เกิดเสียงเปรี๊ยะ ๆ ระเบิดลั่น

เย่ชิวเห็นดังนั้น ใจพลันยินดี เขารู้ว่านี่คือโอกาสทองที่จะสังหารท่านโหวชุดม่วงให้สิ้น

ทันใดนั้น เขากำดาบเซวียนหยวนแน่น ร่างพริบวูบ พุ่งตรงเข้าหาท่านโหวชุดม่วง หวังจะฟันดาบส่งเขาลงสู่ความตาย

แต่แล้ว ในจังหวะที่คมดาบของเย่ชิวกำลังจะทะลวงร่างท่านโหวชุดม่วง อยู่ ๆ ดวงตาของท่านโหวชุดม่วงก็เบิกกว้าง แววตาแลบวาบด้วยความเหี้ยมโหด

แสงสีม่วงระเบิดออกจากทั่วร่าง เขาฝืนบีบไล่เปลวไฟวิเศษระดับจักรพรรดิให้ถอยกลับไปได้อย่างดื้อดึง จากนั้นสะบัดมือขวา ปล่อยแสงสีม่วงเส้นหนึ่งพุ่งฉวัดเฉวียงดั่งสายฟ้าใส่เย่ชิว

ในใจเย่ชิวสะท้านวูบ รีบเบี่ยงตัวหลบ แต่ก็ยังถูกลำแสงนั้นเฉี่ยวโดนเข้าที่หัวไหล่

“พุ่ด!”

เย่ชิวรู้สึกปวดแปลบที่หัวไหล่ สายเลือดสดพุ่งออกมาย้อมชุดขาวให้กลายเป็นสีแดงฉาน

“เย่ฉางเซิง คิดว่าแค่นี้จะเอาชนะข้าได้รึ? ช่างไร้เดียงสาเกินไป…”

เย่ชิวไม่ปล่อยให้ท่านโหวชุดม่วงเอ่ยจบ มือขวาที่ถือดาบเซวียนหยวนห่อหุ้มด้วยพลังแห่งความโกลาหล มือซ้ายควบคุมเปลวเพลิงพิเศษ พุ่งเข้าใส่พร้อมกันอีกระลอก

ท่านโหวชุดม่วงขยับตัวแล้ว

เพียงก้าวเท้าเบา ๆ ร่างเขาก็ไปโผล่ไกลออกไปหมื่นลี้ เย่ชิวเร่งความเร็วถึงขีดสุด ตามติดราวเงา คมดาบยังคงลอยห่างหว่างคิ้วท่านโหวชุดม่วงแค่สามนิ้วอยู่ตลอดเวลา

“ครืน!”

ระหว่างที่ทั้งสองไล่ล่ากัน ก็ชนเกาะเซียนแตกกระจุยไปแล้วห้าลูก

“ไสหัวไป!” ท่านโหวชุดม่วงสะบัดฝ่ามือย้อนกลับมาตบฉาดหนึ่ง

ผัวะ!

เย่ชิวถูกตบปลิวกระเด็น อกยุบเป็นหลุม แต่เขากลับบิดตัวในอากาศแล้วหมุนกลับมาได้ ทันใดนั้น เลือดที่พุ่งออกมาจากปากกลับกลายเป็นมังกรไฟสีเลือด พุ่งตรงใส่ใบหน้าท่านโหวชุดม่วง

“กระบวนชั้นต่ำ” ท่านโหวชุดม่วงเอ่ยอย่างไม่ไยดี อ้าปากพ่นพลังม่วงออกมาหนึ่งสาย เป่าเปลวไฟโลหิตให้ดับวูบ

ทว่าในเสี้ยววินาทีที่เปลวไฟเลือดมลายหายไป แสงทองวาบหนึ่งก็พุ่งเข้าจากด้านหลังเขา—

ดาบเซวียนหยวน ไม่รู้ว่าอ้อมอ้อมเลียบเงียบเชียบไปอยู่ด้านหลังเขาตั้งแต่เมื่อใด

“ฉัวะ!”

คมดาบลากผ่านต้นคอด้านหลังของท่านโหวชุดม่วง สะบัดเลือดเป็นสายพุ่งกระเซ็น แม้จะเป็นเพียงแผลถากผิว แต่ก็ทำให้จางเหมยเจินเหรินและคนที่เฝ้าดูอยู่แทบหยุดหายใจ

ท่านโหวชุดม่วงลูบคราบเลือดตรงต้นคอตัวเอง แววตาในที่สุดก็ลุกไหม้ด้วยโทสะ สายตาคมกล้าดุจคมมีดจ้องเย่ชิวเขม็ง “เจ้าอยากตายสินะ!”