วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3221

ตูม!

ท่านโหวชุดม่วงสะบัดมือออกด้วยความโกรธจัด ทั้งสองมือร่ายอาคมอย่างรวดเร็ว แสงสีม่วงสว่างจ้าแตกพลั่กออกจากทั่วร่าง ราวกับดวงอาทิตย์สีม่วงดวงหนึ่ง

"เย่ฉางเซิง วันนี้คือวันตายของเจ้า!"

เสียงยังไม่ทันขาดคำ เสาแสงสีม่วงเส้นมหึมาก็พุ่งออกจากฝ่ามือของท่านโหวชุดม่วง กระหน่ำใส่เย่ชิว

เสาแสงนั้นอัดแน่นไปด้วยพลังทำลายล้างฟ้าดิน ที่ใดพุ่งผ่าน ช่องว่างก็แตกร้าว เผยให้เห็นรอยแยกมืดมิดของรอยแยกมิติ

เย่ชิวสัมผัสถึงพลังรุนแรงนั้น ใจพลันกระตุกวูบ ไม่กล้ารับตรง ๆ รีบร่ายวิชาก้าวเดียวสู่สวรรค์ หลบเสาแสงนั้นอย่างเร่งร้อน

ทว่า ความเร็วการโจมตีของท่านโหวชุดม่วงรวดเร็วยิ่งนัก แม้เย่ชิวจะหลบได้ทัน แต่ก็ยังถูกขอบของเสาแสงเฉียดโดน ร่างทั้งร่างปลิวกระเด็นไปดั่งว่าวที่สายขาด

พรวด!

โลหิตพุ่งออกมาจากปากเย่ชิว

"ฮึ ถ้าเจ้ามีฝีมือแค่นี้รึ?" ท่านโหวชุดม่วงหัวเราะเย็น ร่างวูบหาย ก่อนจะปรากฏตรงหน้าเย่ชิว ยกมือฟาดฝ่ามืออีกครั้ง

ฝ่ามือนั้นแบกแรงกดดันแห่งเซียนอันไร้ที่สิ้นสุด ราวกับจะตบฟ้าดินให้แหลกสลาย

เย่ชิวรีบสะบัดดาบเซวียนหยวนขึ้นรับ

เคร้ง!

คมดาบปะทะกับรอยฝ่ามือ เปลวประกายไฟสาดกระเซ็นแสบตา

เย่ชิวรู้สึกเพียงแรงมหาศาลกระแทกซัดมา แขนแทบแหลก ร่างถูกซัดปลิวกระเด็นไปอีกครั้ง

"เย่ฉางเซิง เจ้าไม่ใช่คู่มือข้าเลย สงบปากรอความตายไปเถอะ!"

ท่านโหวชุดม่วงรุกไล่เข้ามาทีละก้าว ทุกกระบวนท่าล้วนแฝงพลังรุนแรง ทำให้เย่ชิวรับมือแทบไม่ทัน

ในใจเย่ชิวเร่งร้อน เขารู้ดีว่าหากปล่อยไปเช่นนี้ ตนแพ้แน่นอน

สำคัญคือ ท่านโหวชุดม่วงแข็งแกร่งเกินไป หากปะทะตรง ๆ เขาไม่มีทางรับไหวเลย

จนปัญญา เย่ชิวจำต้องใช้ก้าวเดียวสู่สวรรค์หลบอีกครั้ง

ทว่า ท่านโหวชุดม่วงกลับใช้วิชาเคลื่อนย้ายฉับพลัน ทำให้การหลบหลีกของเย่ชิวกลายเป็นไร้ความหมาย

ฟึ่บ!

ร่างของท่านโหวชุดม่วงวูบหนึ่ง ก็ไปโผล่ด้านหลังเย่ชิว ยกหมัดชกออกไปอีกหมัด

หมัดนั้นพัดลมฮืออย่างดุดัน ฟาดกระแทกกลางแผ่นหลังของเย่ชิวอย่างจัง

พรวด!

เย่ชิวพ่นโลหิตออกมาอีกคำ ร่างปลิวไกลดุจลูกกระสุนปืนใหญ่ ลอยไปโผล่ไกลออกไปหมื่นลี้

"ฮ่า ๆ ๆ เย่ฉางเซิง ฝีมือกระจอกแค่นี้ยังกล้าอวดดีต่อหน้าข้า ช่างหาเรื่องตายจริง ๆ"

ท่านโหวชุดม่วงเห็นสภาพเย่ชิวสะบักสะบอมก็ยิ่งลำพอง ก้าวเท้าเข้าหาไปพลาง เยาะเย้ยไปว่า "แค่การโจมตีของข้ายังหลบไม่ได้ ยังคิดจะมาขัดขวางข้าอีกหรือ ตายไปก็ไม่เสียดายชีวิตแล้ว"

ผู้คนไม่กี่คนที่ยืนดูอยู่ไกล ๆ รู้สึกร่างกายเย็นเยียบไปทั้งตัว

จางเหมยเจินเหรินมองภาพเบื้องหน้า ใจร้อนรนดั่งไฟลน กำหมัดแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความกังวล

"ไอ้เด็กบ้าเอ๊ย อย่าได้เป็นอะไรไปเชียวนะ!"

ชู่ชู่ถึงกับหน้าซีดเผือด น้ำตาไหลรินไม่หยุด ใจภาวนาเงียบ ๆ ว่า "พี่เย่ ท่านต้องทนไหวให้ได้นะ!"

หนิงฟานจ้องมองสนามรบไม่กะพริบ แววตาเต็มไปด้วยความตึงเครียด "อาจารย์ ท่านต้องมีวิธีแน่ ท่านต้องไม่แพ้เด็ดขาด!"

ตูม!

ท่านโหวชุดม่วงลงมืออีกครั้ง ดุจเทพเจ้าตนหนึ่ง ไม่มีสิ่งใดต้านทานได้

เย่ชิวถูกซัดปลิวครั้งแล้วครั้งเล่า เพียงพริบตาเดียว ร่างทั้งร่างก็เต็มไปด้วยบาดแผล

แต่เย่ชิวไม่ยอมแพ้ เขาคอยสอดส่ายหาช่องโหว่ของท่านโหวชุดม่วง พยายามหาโอกาสตอบโต้

น่าเสียดายที่ทั่วทั้งร่างของท่านโหวชุดม่วงหาได้มีช่องโหว่ไม่ ทุกอากัปกิริยาราวกับหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับมหาเต๋า น่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก

ในขณะนั้นเอง เสียงของเหล่าเจิ่วดังขึ้นข้างหูเย่ชิว "คนผู้นี้พรสวรรค์ไม่เลว พลังการต่อสู้รุนแรงยิ่ง แม้อยู่ในระดับพลังเดียวกัน ก็แทบไม่มีผู้ใดเป็นคู่ต่อสู้ หากให้เขาอีกสักพันปี เขาย่อมบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิแน่."

"ยิ่งกว่านั้น ระดับพลังของเจ้ากับเขายังต่างกันถึงหนึ่งมหาระดับ."

"ไอ้หนุ่ม การต่อสู้ครั้งนี้เจ้ากำลังตกอยู่ในอันตรายใหญ่หลวง."

ถัดมา เสียงของหญิงสาวลึกลับก็ดังมาจากภายในโลงศพทองคำ

"จะให้ข้าออกมือไหม?"

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน