วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3221

ตูม!

ท่านโหวชุดม่วงสะบัดมือออกด้วยความโกรธจัด ทั้งสองมือร่ายอาคมอย่างรวดเร็ว แสงสีม่วงสว่างจ้าแตกพลั่กออกจากทั่วร่าง ราวกับดวงอาทิตย์สีม่วงดวงหนึ่ง

"เย่ฉางเซิง วันนี้คือวันตายของเจ้า!"

เสียงยังไม่ทันขาดคำ เสาแสงสีม่วงเส้นมหึมาก็พุ่งออกจากฝ่ามือของท่านโหวชุดม่วง กระหน่ำใส่เย่ชิว

เสาแสงนั้นอัดแน่นไปด้วยพลังทำลายล้างฟ้าดิน ที่ใดพุ่งผ่าน ช่องว่างก็แตกร้าว เผยให้เห็นรอยแยกมืดมิดของรอยแยกมิติ

เย่ชิวสัมผัสถึงพลังรุนแรงนั้น ใจพลันกระตุกวูบ ไม่กล้ารับตรง ๆ รีบร่ายวิชาก้าวเดียวสู่สวรรค์ หลบเสาแสงนั้นอย่างเร่งร้อน

ทว่า ความเร็วการโจมตีของท่านโหวชุดม่วงรวดเร็วยิ่งนัก แม้เย่ชิวจะหลบได้ทัน แต่ก็ยังถูกขอบของเสาแสงเฉียดโดน ร่างทั้งร่างปลิวกระเด็นไปดั่งว่าวที่สายขาด

พรวด!

โลหิตพุ่งออกมาจากปากเย่ชิว

"ฮึ ถ้าเจ้ามีฝีมือแค่นี้รึ?" ท่านโหวชุดม่วงหัวเราะเย็น ร่างวูบหาย ก่อนจะปรากฏตรงหน้าเย่ชิว ยกมือฟาดฝ่ามืออีกครั้ง

ฝ่ามือนั้นแบกแรงกดดันแห่งเซียนอันไร้ที่สิ้นสุด ราวกับจะตบฟ้าดินให้แหลกสลาย

เย่ชิวรีบสะบัดดาบเซวียนหยวนขึ้นรับ

เคร้ง!

คมดาบปะทะกับรอยฝ่ามือ เปลวประกายไฟสาดกระเซ็นแสบตา

เย่ชิวรู้สึกเพียงแรงมหาศาลกระแทกซัดมา แขนแทบแหลก ร่างถูกซัดปลิวกระเด็นไปอีกครั้ง

"เย่ฉางเซิง เจ้าไม่ใช่คู่มือข้าเลย สงบปากรอความตายไปเถอะ!"

ท่านโหวชุดม่วงรุกไล่เข้ามาทีละก้าว ทุกกระบวนท่าล้วนแฝงพลังรุนแรง ทำให้เย่ชิวรับมือแทบไม่ทัน

ในใจเย่ชิวเร่งร้อน เขารู้ดีว่าหากปล่อยไปเช่นนี้ ตนแพ้แน่นอน

สำคัญคือ ท่านโหวชุดม่วงแข็งแกร่งเกินไป หากปะทะตรง ๆ เขาไม่มีทางรับไหวเลย

จนปัญญา เย่ชิวจำต้องใช้ก้าวเดียวสู่สวรรค์หลบอีกครั้ง

ทว่า ท่านโหวชุดม่วงกลับใช้วิชาเคลื่อนย้ายฉับพลัน ทำให้การหลบหลีกของเย่ชิวกลายเป็นไร้ความหมาย

ฟึ่บ!

ร่างของท่านโหวชุดม่วงวูบหนึ่ง ก็ไปโผล่ด้านหลังเย่ชิว ยกหมัดชกออกไปอีกหมัด

หมัดนั้นพัดลมฮืออย่างดุดัน ฟาดกระแทกกลางแผ่นหลังของเย่ชิวอย่างจัง

พรวด!

เย่ชิวพ่นโลหิตออกมาอีกคำ ร่างปลิวไกลดุจลูกกระสุนปืนใหญ่ ลอยไปโผล่ไกลออกไปหมื่นลี้

"ฮ่า ๆ ๆ เย่ฉางเซิง ฝีมือกระจอกแค่นี้ยังกล้าอวดดีต่อหน้าข้า ช่างหาเรื่องตายจริง ๆ"

ท่านโหวชุดม่วงเห็นสภาพเย่ชิวสะบักสะบอมก็ยิ่งลำพอง ก้าวเท้าเข้าหาไปพลาง เยาะเย้ยไปว่า "แค่การโจมตีของข้ายังหลบไม่ได้ ยังคิดจะมาขัดขวางข้าอีกหรือ ตายไปก็ไม่เสียดายชีวิตแล้ว"

ผู้คนไม่กี่คนที่ยืนดูอยู่ไกล ๆ รู้สึกร่างกายเย็นเยียบไปทั้งตัว

จางเหมยเจินเหรินมองภาพเบื้องหน้า ใจร้อนรนดั่งไฟลน กำหมัดแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความกังวล

"ไอ้เด็กบ้าเอ๊ย อย่าได้เป็นอะไรไปเชียวนะ!"

ชู่ชู่ถึงกับหน้าซีดเผือด น้ำตาไหลรินไม่หยุด ใจภาวนาเงียบ ๆ ว่า "พี่เย่ ท่านต้องทนไหวให้ได้นะ!"

หนิงฟานจ้องมองสนามรบไม่กะพริบ แววตาเต็มไปด้วยความตึงเครียด "อาจารย์ ท่านต้องมีวิธีแน่ ท่านต้องไม่แพ้เด็ดขาด!"

ตูม!

ท่านโหวชุดม่วงลงมืออีกครั้ง ดุจเทพเจ้าตนหนึ่ง ไม่มีสิ่งใดต้านทานได้

เย่ชิวถูกซัดปลิวครั้งแล้วครั้งเล่า เพียงพริบตาเดียว ร่างทั้งร่างก็เต็มไปด้วยบาดแผล

แต่เย่ชิวไม่ยอมแพ้ เขาคอยสอดส่ายหาช่องโหว่ของท่านโหวชุดม่วง พยายามหาโอกาสตอบโต้

น่าเสียดายที่ทั่วทั้งร่างของท่านโหวชุดม่วงหาได้มีช่องโหว่ไม่ ทุกอากัปกิริยาราวกับหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับมหาเต๋า น่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก

ในขณะนั้นเอง เสียงของเหล่าเจิ่วดังขึ้นข้างหูเย่ชิว "คนผู้นี้พรสวรรค์ไม่เลว พลังการต่อสู้รุนแรงยิ่ง แม้อยู่ในระดับพลังเดียวกัน ก็แทบไม่มีผู้ใดเป็นคู่ต่อสู้ หากให้เขาอีกสักพันปี เขาย่อมบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิแน่."

"ยิ่งกว่านั้น ระดับพลังของเจ้ากับเขายังต่างกันถึงหนึ่งมหาระดับ."

"ไอ้หนุ่ม การต่อสู้ครั้งนี้เจ้ากำลังตกอยู่ในอันตรายใหญ่หลวง."

ถัดมา เสียงของหญิงสาวลึกลับก็ดังมาจากภายในโลงศพทองคำ

"จะให้ข้าออกมือไหม?"

เย่ชิวคำรามลั่น พลังกระบี่มหาศาลพลันปะทุขึ้นจากดาบเซวียนหยวน ฟาดฟันใส่ท่านโหวชุดม่วง

"คิดว่าแค่นี้จะฆ่าข้าได้รึ ฝันไปเถอะ..."

คำพูดยังไม่ทันจบ สีหน้าท่านโหวชุดม่วงก็พลันเปลี่ยนไป เพราะจากเจตจำนงกระบี่ของเย่ชิวนั้น เขาสัมผัสได้ถึงพลังแห่งกาลเวลาและอวกาศอันรุนแรงกล้า

พลังนี้ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง

ในขณะที่เขาเผลอใจไปชั่วขณะ ดาบเซวียนหยวนก็แทงทะลุหว่างคิ้วเข้าแล้ว

ฉึก!

คมดาบกรีดผ่านหว่างคิ้วของท่านโหวชุดม่วง เลือดสาดกระเซ็นเป็นสาย ร่างของเขาแข็งทื่อในพริบตา ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ

"นี่... นี่มันเป็นไปได้ยังไง?"

เสียงของท่านโหวชุดม่วงสั่นระริก เขาไม่เข้าใจเลย ทั้งที่ตนเองได้เปรียบอย่างชัดเจน เหตุใดจึงถูกเย่ชิวพลิกกลับมาโจมตีสำเร็จได้?

"ข้าเข้าใจแล้ว เป็นเพราะกระบวนกระบี่."

"กระบวนกระบี่ถูกเร่งความเร็ว."

ใช่แล้ว เย่ชิวใช้การไหลผ่านของกาลเวลา ทว่าไม่ได้ลงบนตัวท่านโหวชุดม่วง หากแต่เร่งเวลาให้กับกระบวนกระบี่ของตนเอง ทำให้ความเร็วกระบี่เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล

ก็เพราะเช่นนี้เอง ท่านโหวชุดม่วงจึงรับกระบี่เล่มนี้ไว้ไม่ได้

เย่ชิวมองท่านโหวชุดม่วง เอ่ยเสียงเย็นชา "ท่านโหวชุดม่วง เจ้าดูถูกข้าเกินไป และเห็นค่าตัวเองสูงเกินจริง เจ้าคิดว่าชัยชนะอยู่ในกำมือแล้ว แท้จริงแล้ว นั่นเป็นเพียงภาพลวงตาของเจ้าเอง.""

"ชนะแล้ว!" ทางฝั่งจางเหมยเจินเหรินทั้งสามคน ความตึงเครียดบนใบหน้าถูกปัดหายไปหมด เหลือเพียงความตื่นเต้นยินดี

นึกไม่ถึงเลยว่า ศึกจะพลิกผันได้รวดเร็วถึงเพียงนี้

"ข้ารู้อยู่แล้ว เจ้าลูกกระต่ายนี่ต้องสร้างปาฏิหาริย์ได้แน่." จางเหมยเจินเหรินหัวเราะกล่าว

หนิงฟานว่า "ข้าเองก็เชื่อว่าอาจารย์จะไม่มีวันแพ้เหมือนกัน."

ชู่ชู่มองเย่ชิว ใบหน้าเต็มไปด้วยความเลื่อมใส "พี่เย่เก่งเกินไปแล้วจริง ๆ!"

ท่ามกลางสุญญากาศเบื้องบน

ท่านโหวชุดม่วงมองเย่ชิว มุมปากพลันยกยิ้มประหลาดขึ้นมา "เย่ฉางเซิง เจ้าดีใจเร็วเกินไปแล้ว.""