วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3223

ในห้วงเวลาคับขัน แววตาเย่ชิวฉายแสงเย็นเยียบ เขางัดไพ่ตายของตัวเองออกมาใช้อีกครั้ง

“วิชาแยกร่างสามภาค!”

ฉับพลัน ร่างเย่ชิวส่องแสงเจิดจ้า ร่างจำแลงแห่งเต๋าที่เหมือนร่างจริงทุกกระเบียดนิ้วสองร่างแยกตัวออกจากร่างจริง เรียงเป็นสามมุมโอบล้อมท่านโหวชุดม่วงเอาไว้ตรงกลาง

เย่ชิวทั้งสามร่างลงมือพร้อมกัน พลังรุนแรงน่าเกรงขาม

เพียงเห็นร่างจริงของเขากำดาบเซวียนหยวน ดาบทั้งเล่มเปล่งประกายไหลวน พลังกระบี่สายหนึ่งคมกริบราวกับทางช้างเผือกที่ห้อยย้อนจากฟ้า แทงตรงใส่ท่านโหวชุดม่วง

ร่างจำแลงทางซ้ายร่ายวิชาทำลายชีวิต รวมก่อเป็นเจตจำนงกระบี่หนึ่งแสนแปดพันสาย กวาดปกคลุมฟ้าดินโหมเข้าหาท่านโหวชุดม่วง

ร่างจำแลงทางขวาใช้หมัดพิชิตมังกร เคลื่อนไหวเยือกเย็นราวภูตผี อ้อมไปด้านหลังท่านโหวชุดม่วงแล้วกระหน่ำทุบกลางแผ่นหลังอย่างเต็มแรง

“แค่ร่างจริงก็จัดการข้าไม่ได้ จะเพิ่มร่างจำแลงมาอีกสองก็เสียแรงเปล่า”

ท่านโหวชุดม่วงไม่รู้สึกหวาดหวั่น หรือจะว่าถูกต้องกว่านั้นคือ เขาไม่เคยมองวิธีการของเย่ชิวอยู่ในสายตาเลยด้วยซ้ำ

ทันใดนั้น ง้าวสงครามในมือเขาฟาดวูบ แสงง้าวเส้นหนึ่งผ่าอากาศราวสายฟ้า ในพริบตาฟันสลายพลังกระบี่ที่ดาบเซวียนหยวนปล่อยออกมาแตกกระจาย

ต่อเนื่องกันนั้น พลังม่วงเข้มหนาแน่นก็พวยพุ่งขึ้นรอบกายเขา ขวางรับเจตจำนงกระบี่ของวิชาทำลายชีวิตเอาไว้ทั้งหมด จากนั้นสะบัดง้าวสงครามกลับหลัง ฟาดปะทะหมัดของร่างจำแลงทางขวา เสียงโลหะปะทะกันดังเคร้งสนั่น

ประกายไฟกระจายพร่าง

ทว่า การบุกของเย่ชิวยังไม่จบลงเพียงเท่านี้

เย่ชิวทั้งสามร่างประสานมือกันอย่างลื่นไหล ร่างจริงแปรเปลี่ยนกระบวนท่าดาบในฉับพลัน ดาบเซวียนหยวนแตกกลายเป็นเงาดาบนับไม่ถ้วน ร่วงหลั่งลงมาราวสายฝนซัดใส่ท่านโหวชุดม่วง

ร่างจำแลงทางซ้ายฉวยโอกาสพุ่งประชิดตัว ตวัดหมัดใส่อกของท่านโหวชุดม่วงเต็มแรง ส่วนร่างจำแลงทางขวาก็ร่ายวิชาตัวเบาขึ้นอีกครั้ง หมุนวนไปรอบตัวท่านโหวชุดม่วงอย่างรวดเร็ว คอยจ้องจังหวะลงมือ

“ฆ่า!”

ท่านโหวชุดม่วงคำรามลั่น พลังม่วงรอบกายปะทุสูงลิ่ว ก่อตัวหนาแน่นเป็นเกราะป้องกันชั้นหนึ่ง ห่อหุ้มร่างของเขาเอาไว้

เหล่าเงาดาบและหมัดระดมทุบใส่เกราะป้องกันนั้นอย่างต่อเนื่อง เกิดเสียงกึกก้องไม่ขาดสาย ทว่ากลับเจาะทะลุเข้าไปไม่ได้

แม้ท่านโหวชุดม่วงจะยังไม่ได้รับบาดเจ็บ แต่ภายใต้การรุมโจมตีของเย่ชิวทั้งสามร่าง เกราะป้องกันของเขาก็เริ่มมีรอยร้าวปรากฏให้เห็นราง ๆ

“แตกให้ข้า!”

เย่ชิวร่างจริงตะโกนลั่น เทพพลังวิญญาณทั้งหมดที่มีอัดเข้าไปในดาบเซวียนหยวน ดาบเซวียนหยวนส่องแสงเจิดจ้า พลังกระบี่ราวมังกรคำราม พุ่งแทงใส่ม่านพลังม่วงนั้นอีกครั้ง

ในเวลาเดียวกัน ร่างจำแลงซ้ายและขวาก็เร่งความรุนแรงของการโจมตีขึ้น ทั้งสามสายพลังโหมกระแทกใส่พลังม่วงพร้อมกัน

“แกร๊บ!”

เสียงเปาะดังใสหนึ่งครา ม่านพลังม่วงนั้นก็รับต่อไปไม่ไหว แตกสะบั้นออก

การโจมตีของเย่ชิวดั่งคลื่นทะเลซัดกระหน่ำใส่ท่านโหวชุดม่วง เขาไม่มีที่ให้หลบเลี่ยง ถูกพลังกระบี่สายหนึ่งเฉือนเข้าที่แขน เลือดสดสาดกระเซ็น

“เจ้าหนูน้อย เจ้ากล้าทำข้าเจ็บ!” ท่านโหวชุดม่วงโกรธจัดจนแทบคลั่ง จิตสังหารในดวงตาพุ่งทะลักขึ้นสู่ฟ้า

เขากำง้าวสงครามด้วยสองมือ พลังรอบกายทะยานสูงขึ้นอย่างบ้าคลั่ง พลังม่วงเก้าสายควบแน่นเป็นรูปธรรม ดุจมังกรยักษ์เก้าตัววนเวียนโคจรรอบร่าง

“ง้าวทำลายสวรรค์!”

ท่านโหวชุดม่วงตะโกนก้อง ง้าวสงครามในมือชูขึ้นสูง แล้วฟาดผ่าลงใส่เย่ชิวทั้งสามร่างอย่างสุดแรง

แสงง้าวสีม่วงมหึมาสายหนึ่งผ่าออกมา ราวยอดเขาลูกใหญ่ถล่มลงมาจากฟ้า แบกพลังที่พร้อมจะทำลายล้างฟ้าดินทั้งผืน กดทับลงบนเย่ชิว

สีหน้าเย่ชิวเคร่งขรึม เขารู้ดีถึงอานุภาพของการฟาดครั้งนี้ จึงไม่ลังเล รีบเร่งหลบด้วยความเร็วสูงสุด

ทว่า แสงง้าวสีม่วงนั้นกลับรวดเร็วเกินไป

ชั่วพริบตา เย่ชิวรู้สึกเพียงแรงปะทะเช่นภูเขาถล่มทะเลครืนถาโถมเข้าใส่ ร่างของเขาเหมือนว่าวที่สายขาด ถูกซัดปลิวกระเด็นออกไปไกล

ร่างจำแลงทั้งสองภายใต้การโจมตีของแสงง้าวสีม่วงก็สลายเป็นควันจางหายไป ส่วนร่างจริงของเขาพ่นเลือดออกมาเป็นทาง ร่างโงนเงนแทบยืนไม่อยู่

“อาจารย์!”

หนิงฟานเห็นดังนั้น หน้าเปลี่ยนสีซีดเผือด เขาตั้งท่าจะพุ่งเข้าไปช่วยเย่ชิว แต่กลับถูกจางเหมยเจินเหรินดึงไว้

“อย่าบุ่มบ่าม! การประจัญบานระดับนั้นเจ้าแทรกมือไม่ได้ ขืนพุ่งเข้าไปตอนนี้ก็มีแต่ตายเปล่า” จางเหมยเจินเหรินพูดเสียงเคร่ง

เย่ชิวมองง้าวสงครามที่แทงเข้ามาไม่หยุด ดวงใจไม่มีแม้แต่เงาความหวาดกลัว เขายกดาบเซวียนหยวนขึ้นขวางเบื้องหน้า เตรียมรับการโจมตีนี้อย่างจัง

ในขณะนั้นเอง เขาก็รู้สึกได้ว่ามีพลังลี้ลับสายหนึ่งพลุ่งพล่านขึ้นมาภายในกาย

พลังสายนี้ที่โผล่ขึ้นมา ทำให้เย่ชิวสัมผัสได้ถึงอานุภาพเหนือกว่าที่เคยมีมา

“นี่มัน…ลูกแก้วเทพสุริยัน!”

“ครึ่งที่เหลือ ข้าดูดซับไปแล้วงั้นหรือ?”

“ไม่ถูกนี่นา ไม่ใช่ว่าบอกกันไว้เหรอว่า ถ้าดูดซับลูกแก้วเทพสุริยันแล้วจะทะลวงสู่ขอบเขต quasi-จักรพรรดิ ทำไมข้าถึงยังไม่ทะลวงล่ะ?”

เย่ชิวถึงกับพูดไม่ออก

บรรพบุรุษจินอู๋กับเหล่าเจิ่วเคยบอกเขาไว้ชัดเจน ขอแค่เขาดูดซับลูกแก้วเทพสุริยันให้หมด ก็จะสามารถทะลวงสู่ขอบเขต quasi-จักรพรรดิได้

ทว่า ครึ่งหนึ่งของลูกแก้วเทพสุริยันนั้น บรรพบุรุษจินอู๋ได้ช่วยเขากลั่นและดูดซับไปก่อนแล้ว ส่วนอีกครึ่งหนึ่ง ก็เพิ่งมาถูกเขาดูดซับไปโดยไม่รู้ตัวในห้วงเวลาคับขันนี้เอง

พลังของเขาเพิ่มขึ้นจริง ทว่าระดับพลังกลับยังไม่ทะลวง

“หรือว่าข้าวิธีดูดซับผิดไป เลยทำให้ระดับพลังไม่ก้าวข้าม?”

แต่เวลานี้เขาไม่มีโอกาสให้คิดให้ลึกกว่านั้นอีก เย่ชิวระดมพลังทั้งหมดที่มี ฟาดดาบออกไปอีกครั้ง

“เคร้ง!”

เสียงดังสนั่นเมื่อดาบกับง้าวปะทะกัน ปะทุเป็นคลื่นพลังงานรุนแรงระลอกหนึ่ง

สุญญากาศรอบด้านถูกคลื่นพลังงานนั้นฉีกกระชาก แปรเปลี่ยนเป็นหลุมดำขนาดยักษ์หลายหลุม

เย่ชิวรู้สึกได้ถึงแรงมหาศาลถาโถมผ่านด้ามดาบเข้ามา แขนทั้งข้างชาไปชั่วขณะ ร่างถูกซัดถอยหลังไปหลายก้าวโดยไม่อาจต้าน

พอมองไปยังท่านโหวชุดม่วง เขาเองก็ถูกอัดจนถอยหลังไปหลายก้าวเช่นกัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง จ้องมองเย่ชิวอย่างไม่อยากเชื่อสายตา

“เป็นไปได้ยังไง? ทำไมเจ้าถึงมีพลังมากขนาดนี้?”