วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3224

เหตุการณ์นี้ พวกที่ยืนดูอยู่ห่าง ๆ ก็สังเกตเห็นเหมือนกัน

“แปลกจริง ๆ พลังของไอ้กระต่ายน้อยนั่นเพิ่มขึ้นมาได้ยังไงกัน?” จางเหมยเจินเหรินขมวดคิ้ว อดสงสัยไม่ได้

“อาจารย์คงไม่ได้ใช้วิชาอาคมลับอะไรช่วยเพิ่มพลังให้เขาหรอกนะ?” หนิงฟานเอ่ยถาม

ชู่ชู่พูดด้วยน้ำเสียงกังวลว่า “ถ้าพี่ใหญ่เย่ชิวใช้เป็นวิชาอาคมลับขึ้นมาจริง ๆ เขาจะโดนพลังย้อนกัดเอาหรือเปล่านะ?”

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง

“หืม?”

ภายในโลงศพสีแดงโลหิต เหล่าเจิ่วก็สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของเย่ชิวเหมือนกัน เอ่ยว่า “เจ้าเด็กนี่ กลับกล้าดูดซับครึ่งลูกที่เหลือของลูกแก้วเทพสุริยันเข้าไปทั้งดุ้น ช่างสิ้นเปลืองสมบัติสวรรค์เสียจริง ๆ”

“รู้อย่างนี้ ปล่อยให้เจ้าเล่นงานหมอนั่นให้สิ้นซากไปตั้งแต่แรกยังจะดีกว่า”

จากในโลงศพทองคำ มีเสียงเกียจคร้านของหญิงสาวลึกลับดังออกมา “ก็แค่ลูกแก้วห่วย ๆ ลูกเดียวเอง ถึงจะไม่ได้ทำให้ระดับพลังของเขาทะลุขอบเขต แต่ก็อย่างน้อยทำให้พลังของเขาเพิ่มขึ้นมาไม่น้อย”

“ตอนนี้ ถึงเขาจะยังไม่อยู่ในขอบเขต quasi-จักรพรรดิ แต่ก็มีพลังระดับกึ่งจักรพรรดิ มีเรือนกายระดับกึ่งจักรพรรดิ มีความเร็วระดับกึ่งจักรพรรดิแล้ว”

“ไม่แน่ พอเขาทะลวงสู่ขอบเขต quasi-จักรพรรดิเมื่อไหร่ อาจจะมีอะไรน่าประหลาดใจมอบให้พวกเราก็ได้”

กลางสุญญากาศ

เย่ชิวไม่ตอบคำของท่านโหวชุดม่วง สวนกลับด้วยการโจมตีอีกระลอกแทน

ร่างของเขาแลบวาบ เสมือนสายฟ้าพุ่งเข้าหาท่านโหวชุดม่วง ดาบเซวียนหยวนในมือฟาดฟันไม่หยุด พลังกระบี่เป็นสาย ๆ ราวดาวตกพุ่งเข้าใส่ท่านโหวชุดม่วง

ท่านโหวชุดม่วงรีบสะบัดง้าวสงครามขึ้นมาป้องกัน ทว่าโจมตีของเย่ชิวรุนแรงเกินไป เขาเริ่มต้านไม่ไหวทีละน้อย

ไม่นาน บนร่างเขาก็ถูกพลังกระบี่เชือดจนเกิดแผลหลายแห่ง เลือดสดย้อมชุดยาวสีม่วงทองของเขาเป็นสีแดงฉาน

“เป็นไปได้ยังไง?”

ท่านโหวชุดม่วงรู้สึกเหลือเชื่ออย่างยิ่ง

เขานึกยังไงก็นึกไม่ออก ระดับพลังของเย่ชิวกับเขาต่างกันลิบลับ เหตุใดจู่ ๆ ราวกับมีเทพช่วยบันดาล พลังถึงได้พุ่งพรวดขึ้นมาขนาดนี้?

ขณะที่ท่านโหวชุดม่วงกำลังคิดฟุ้ง เย่ชิวก็ก้าวหนึ่งออกไป ร่างพุ่งวูบดุจสายฟ้า ดาบเซวียนหยวนแบกพลังผ่าฟ้าแยกดินฟาดลงมาใส่เขาอีกครั้ง

“ฮึ!” ท่านโหวชุดม่วงไม่แสดงแววหวาดกลัวแม้แต่น้อย ฮึดเย็นหนึ่งที พลังม่วงพวยพุ่งรอบกาย ราวกับเทพอสูรยุคบรรพกาลลงมาจุติ

เขากำง้าวสงครามแน่นทั้งสองมือ แสงม่วงบนง้าวสงครามวาบวูบ ราวกับมีวิญญาณพยาบาทนับไม่ถ้วนกำลังคำรามก้อง

เผชิญหน้ากับการฟาดฟันอันดุจพายุของเย่ชิว เขาก็สะบัดง้าวสงครามฟาดออกไปอย่างแรง ปะทะกับดาบเซวียนหยวนเข้าอย่างจัง

เคร้ง!

สะเก็ดไฟกระจายพร่าง แสงเจิดจ้าจนแสบตาส่องสว่างไปทั่วฟ้าดิน เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นจนแก้วหูแทบแตก ทำให้สุญญากาศโดยรอบสั่นสะเทือน

หนิงฟานกับชู่ชู่ที่ยืนดูอยู่ไกล ๆ รู้สึกได้ถึงวิญญาณแท้เจ็บแปลบขึ้นมารอบหนึ่ง ราวกับจะถูกคลื่นเสียงอันน่าสะพรึงกลัวนี่ฉีกให้ขาด

พวกเขารีบถอยร่นออกไปทันที

ทว่าเย่ชิวกลางสนามรบกลับไม่คิดถอยเลยสักก้าว ฝ่ากระแสตีกลับพุ่งเข้าหาอีกฝ่าย ดาบเซวียนหยวนในมือวาดเส้นทางลี้ลับถึงขีดสุด แสงกระบี่ดุจมังกรแบกท่าทีบุกไม่รู้ถอย ปะทะกับง้าวสงครามของท่านโหวชุดม่วงอีกครั้ง

ทุกครั้งที่ปะทะกัน จะเกิดเสียงระเบิดสะท้านฟ้าดิน เสียงโลหะเสียดสีกังวานไม่ขาดหู

เคร้ง ๆ ๆ…

เงาร่างทั้งสองต่อสู้อย่างดุเดือดกลางสุญญากาศ ดาบเซวียนหยวนกับง้าวสงครามปะทะกันไม่หยุด เสียงโลหะกระทบกันดังเคร้งคราง ทุกครั้งที่ฟาดฟันก็จะพุ่งประกายไฟสว่างจ้าเกินจะพรรณนา

ความเร็วของทั้งคู่เร็วปานสายฟ้า ทิ้งเงาเลือนเป็นทางยาวไว้ในสุญญากาศ จนยากจะมองตามทัน

ทั้งสองคนสู้จากบนฟ้าลงสู่ทะเลใหญ่ แล้วก็พุ่งจากทะเลขึ้นสู่ฟ้าอีกหน จากที่หนึ่งทะลุไปอีกที่หนึ่ง ราวกับกำลังฉีกทะลุห้วงเวลาและอวกาศ

ทั่วทั้งร่างของพวกเขาปล่อยแสงศักดิ์สิทธิ์เจิดจ้า กลิ่นอายพลังอันรุนแรงดั่งคลื่นไทดัลถาโถมกระจายออกไปรอบด้าน ทำให้ผู้คนหนาวสะท้านไปถึงกระดูก

เวลานี้ เย่ชิวต่อสู้กับท่านโหวชุดม่วงอย่างดุเดือด กลับไม่เสียเปรียบเลยแม้แต่น้อย

เขาเร็วจัด ลงมือเด็ดขาด เปิดฉากการประมือครั้งยิ่งใหญ่สะท้านฟ้าดินกับท่านโหวชุดม่วง

ทุกการโจมตีมาพร้อมเสียงสายฟ้าคำรามรัว ๆ ราวกับจะบดขยี้ฟ้าดินผืนนี้ให้แหลกเป็นผุยผง

บนร่างทั้งคู่มีแสงสว่างร้อนแรงพวยพุ่ง แสงนั้นรุนแรงถึงขนาดทำให้ดวงอาทิตย์ยังหม่นหมองไปถนัดตา

คลื่นพลังงานอันมหาศาลซัดสาดดุจทะเลใหญ่ไร้ขอบเขต ปั่นป่วนไม่หยุด ราวกับจะท่วมมิดทั้งโลก

วูม!

จู่ ๆ ลำแสงพลังเจิดจ้าสายหนึ่งก็พุ่งออกมา เย่ชิวกำดาบเซวียนหยวนกวาดฟันออกไปในแนวนอน

เคร้ง ๆ ๆ…

เสียงปะทะกันดังต่อเนื่องไม่ขาดสาย

เย่ชิวแทงดาบติดต่อกันเจ็ดร้อยยี่สิบกระบวนท่า ดาบเซวียนหยวนกลืนคายประกายคมอันเร่าร้อนแสบตา ฟันซ้ำลงบนง้าวสงครามไม่หยุด

ร่างของท่านโหวชุดม่วงสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง มือที่กำง้าวสงครามอยู่นั้น บริเวณหว่างนิ้วหัวแม่มือแตกเป็นรอยยาว เลือดสดไหลไม่หยุด

“อัจฉริยะผิดธรรมชาติ! นี่มันอัจฉริยะผิดธรรมชาติระดับทลายฟ้าชัด ๆ!”

ท่านโหวชุดม่วงมองเย่ชิว ในดวงตาไร้ซึ่งความตกใจ ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น มีเพียงความ…

อิจฉาอย่างสุดหัวใจ!

ใช่แล้ว เขาอิจฉาเย่ชิวอย่างมาก

จากตัวของเย่ชิว เขามองเห็นความเป็นไปได้ที่ไร้ขอบเขต

เขาอดคิดไม่ได้ว่า ถ้าเขาเป็นเย่ชิวเองก็คงจะดีไม่น้อย

แต่น่าเสียดาย… บนโลกนี้ไม่มีคำว่า ‘ถ้า’

ดังนั้น…

ต้องฆ่าเย่ชิวให้ได้!

มีเพียงฆ่าเย่ชิวเท่านั้น ถึงจะล้างแค้นแทนน้องชายได้

มีเพียงฆ่าเย่ชิว เขาถึงจะปลอดภัย

ตอนนี้ท่านโหวชุดม่วงมีลางสังหรณ์แรงกล้าว่า ถ้าวันนี้ฆ่าเย่ชิวไม่ได้ อีกไม่นานเขาเองนั่นแหละจะต้องมาตายด้วยมือของเย่ชิว

เพราะฉะนั้น ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม ต้องเก็บเย่ชิวให้ได้

“พอได้แล้ว!”

ท่านโหวชุดม่วงตะโกนลั่น หลังป้องกันการโจมตีดุจลมพายุฝนฟ้าคะนองไปได้หนึ่งระลอก ดวงตาทั้งคู่ดุจโคมเทพ สาดปล่อยลำแสงพลังราวคบเพลิง จ้องเย่ชิวเขม็ง

“เย่ฉางเซิง เจ้าโจมตีข้ามานานขนาดนี้แล้ว ทีต่อไป… ก็ถึงตาข้าแล้ว”