วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3225

เส้นผมทั้งศีรษะของท่านโหวชุดม่วงพลิ้วไสว แขนเพียงสะบัดก็ราวกับอัดแน่นไปด้วยพลังมหาศาลนับไม่ถ้วน

ง้าวสงครามในมือขวากลืนกลายและพ่นปล่อยประกายคมไม่รู้จบ ราวกับหลอมขึ้นจากเหล็กศักดิ์สิทธิ์ แผ่กระแสพลังชีวิตอันทำให้วิญญาณคนสั่นสะท้าน

“ตูม!”

ท่านโหวชุดม่วงเริ่มโต้กลับ

ง้าวสงครามในมือเขาในชั่วขณะนั้นคล้ายมีชีวิต ฟันแทงออกด้วยคมกล้าหาที่สุดมิได้ พุ่งจู่โจมจุดสำคัญทั่วร่างเย่ชิวอย่างบ้าคลั่ง

ชั่วพริบตาเดียว ท้องฟ้าทั้งผืนก็ถูกย้อมเป็นสีม่วง

การโจมตีของท่านโหวชุดม่วงดุดันอย่างผิดมนุษย์ แทงง้าวออกไปหนึ่งครั้งไร้สิ่งใดขวางกั้นได้ ราวกับทั้งโลกไม่อาจรับแรงอันน่าสะพรึงนี้ของเขาไหว

ในดวงตาเย่ชิว เจตจำนงแห่งสงครามพุ่งพล่าน เขากำดาบเซวียนหยวนแน่น เผชิญหน้าอย่างสุดกำลัง ดาบปะทะง้าว เสียงกระแทกดังระงม เกิดสะเก็ดไฟพุ่งกระจายเป็นสายคล้ายดาวหาง ฉีกสุญญากาศจนแตกเป็นรอยแยกนับไม่ถ้วน

“ฟึ่บ!”

ลำแสงศักดิ์สิทธิ์สายหนึ่งพุ่งออกจากง้าวสงคราม สว่างจ้ายิ่งกว่าฟ้าผ่าที่กรีดผ่าท้องนภา เฉี่ยวผ่านใบหูของเย่ชิวไปเพียงนิดเดียว

ลำแสงพลังขนาดมหึมานั้นพุ่งไปกระแทกยังที่ห่างไกล ทันใดนั้น ทะเลกว้างใหญ่ก็ถูกผ่าเป็นร่องลึกยาวนับหมื่นจั้ง

“หึ่ง!”

ง้าวสงครามสั่นสะท้าน ลำแสงศักดิ์สิทธิ์สายแล้วสายเล่าพุ่งออกจากปลายง้าว มีท่วงท่าจะทำลายล้างฟ้าดิน เย่ชิวถึงกับหน้าเปลี่ยนสี จำต้องทุ่มสุดตัวรับมือ

“ฟ้าว!”

อีกหนึ่งลำแสงง้าวสีโลหิตเฉียดผ่านลำตัวของเย่ชิว พุ่งไปยังไกลออกไปหมื่นลี้

“ตูม!”

ทันใดนั้น บนผิวน้ำทะเลก็ปรากฏร่องลึกขนาดยักษ์ขึ้นอีกหนึ่งร่อง

“ไม่เสียทีที่เป็นผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิ แกร่งเกินไปจริง ๆ” จางเหมยเจินเหรินที่อยู่ไกลออกไปเอ่ยอย่างตื่นตะลึง

“ยังไงอาจารย์ก็เหนือกว่า ต่างกันตั้งหนึ่งระดับพลัง แต่กลับยังต้านทานท่านโหวชุดม่วงได้” หนิงฟานพูดขึ้น

ชู่ชู่ก็เอ่ยว่า “พี่เย่เก่งเหลือเกิน...”

การโจมตีของท่านโหวชุดม่วงเรียกได้ว่าไร้คู่เปรียบ ไม่เพียงแต่ทรงพลานุภาพมหาศาล หากยังแหลมคมอย่างยิ่ง

“เย่ฉางเซิง เจ้าแค่ใช้วิชาอาคมลับชั่วคราวเพิ่มพลังเท่านั้น ข้าดูแล้วเจ้าคงทนได้อีกไม่นานนัก อยากรู้จริงว่าเจ้าจะเอาอะไรมาแข่งกับข้า?” ท่านโหวชุดม่วงตวาดก้อง

วิชาอาคมลับงั้นหรือ?

ในใจเย่ชิวแค่นยิ้ม

เห็นได้ชัดว่าท่านโหวชุดม่วงไม่รู้เลยว่า สิ่งที่เขาแสดงออกมานี้ย่อมคือพลังแท้จริงของตนเอง

“พอพล่ามได้แล้ว ตายซะ!”

เย่ชิวกำดาบเซวียนหยวนไว้ในมือ ร่างทั้งร่างส่องแสงทองคำเจิดจ้า ราวเทพสงครามผู้กวาดล้างทุกสรรพสิ่ง

“หึ!” ท่านโหวชุดม่วงหัวเราะเย็น มือซ้ายพลันร่ายอาคม ชั่วขณะถัดมา ขอบเขตพลังสีม่วงก็ปรากฏขึ้น ราวกับจะกลืนกินฟ้าดินทั้งผืน

นี่คือแดนจักรพรรดิรองของเขา

เสี้ยววินาทีต่อมา ขอบเขตพลังสีม่วงแผ่ขยายออกไปทันที ครอบคลุมร่างเย่ชิวไว้ภายใน

“ในขอบเขตพลังของข้า ข้าคือผู้กำหนดทุกอย่าง”

“ไม่ต้องพูดถึงแค่เจ้า ต่อให้เป็นผู้แข็งแกร่งระดับเดียวกันก็ต่อต้านไม่ได้”

“เย่ฉางเซิง วันนี้คนที่จะตายมีแค่เจ้าเท่านั้น”

สิ้นเสียง ท่านโหวชุดม่วงก็ฟาดง้าวสงครามลงมาราวกระบองยักษ์ แผ่ซ่านด้วยเดชอำนาจของกึ่งจักรพรรดิที่พลุ่งพล่านปานจะทลายสวรรค์

ทว่า ท่านโหวชุดม่วงกลับต้องตะลึง เมื่อพบว่า ตอนนี้เย่ชิวเคลื่อนไหวได้รวดเร็วยิ่งกว่าก่อนหน้า เสียบดาบสวนขึ้นสู่ท้องฟ้า รับง้าวสงครามของเขาไว้ตรง ๆ

“เคร้ง!”

การปะทะครั้งนี้ราวเสียงร่ำไห้ของภูตผี เสียงโลหะสั่นสะเทือนทำให้สุญญากาศในรัศมีหมื่นลี้แตกร้าว

ถอย ๆ ๆ ——

ร่างของท่านโหวชุดม่วงไร้ทางควบคุม ถอยกรูดไปกว่าร้อยก้าว ก้มมองลงมา ก็เห็นว่าบริเวณง่ามมือที่กำง้าวสงครามอยู่แตกฉาน เลือดไหลรินไม่หยุด

“อะไรนะ!”

ท่านโหวชุดม่วงตกตะลึงถึงขีดสุด

เขาไม่มีวันคิดมาก่อนเลยว่า ภายในขอบเขตพลังของตนเอง เย่ชิวไม่เพียงไม่ถูกกระทบแม้แต่น้อย กลับยังรับการโจมตีของเขาได้ แถมยังสะท้อนจนตัวเขาเองต้องถอยร่น

เหลือเชื่อเกินไปแล้ว

มองไปที่เย่ชิวอีกครั้ง แม้เจ้าตัวจะถอยไปเล็กน้อยเช่นกัน แต่กลับไม่ได้บาดเจ็บสาหัสอะไร

“เป็นไปได้ยังไง?”

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน