วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3226

ก้นทะเลระเบิดแตก ร่างของเย่ชิวพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าดุจสายฟ้าสีทองคำ

ยามนี้ทั่วทั้งร่างเขาอาบไปด้วยเลือด เสื้อขาวถูกย้อมเป็นแดงฉานไปนานแล้ว ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับสุกสว่างยิ่งกว่าดวงดารา เจตจำนงแห่งสงครามเดือดพล่านราวภูเขาไฟปะทุ

“เย่ฉางเซิง เตรียมตายซะ!”

ท่านโหวชุดม่วงลงมือฉับพลัน ใช้ง้าวสงครามเป็นดั่งดาบฟันผ่าลงมาโดยตรง แรงและประกายคมอันไม่รู้สิ้นพุ่งตามลงมา น่าสะพรึงกลัวถึงขีดสุด

เย่ชิวไม่คิดถอย กำดาบพุ่งเข้าใส่

“ดัง!”

ดาบกับง้าวปะทะกัน เกิดเสียงกึกก้องสะท้านฟ้าดินขึ้นอีกครั้ง

เย่ชิวถอยกรูดไปหลายก้าวกว่าจะทรงตัวอยู่ได้ ขณะที่ท่านโหวชุดม่วงกำง้าวสงครามไล่บีบเข้ามา จิตสังหารพวยพุ่ง

แววตาเย่ชิวฉายแสงเย็นยะเยือก

“ท่านโหวชุดม่วง วันนี้ข้าจะต้องฆ่าเจ้าให้ได้”

พูดจบเขากลับเก็บดาบเซวียนหยวนคืนสู่ดวงตา ถัดจากนั้นยังให้เหล่าเจิ่วเก็บมือขาดกลับไปด้วย

การกระทำของเขาทำให้ทุกคนตะลึงงัน

“อาจารย์จะทำอะไรน่ะ?” หนิงฟานอุทาน

จางเหมยเจินเหรินหรี่ตา “ไอ้ลูกกระต่ายนี่... หรือว่า...”

ท่านโหวชุดม่วงหัวเราะเย็น “ทิ้งดาบไม่ใช้แล้วหรือ เย่ฉางเซิง เจ้ารู้ตัวว่าไม่อาจสู้ เลยคิดจะยอมมัดมือให้จับงั้นหรือ?”

“มัดมือให้จับงั้นหรือ?” มุมปากเย่ชิวกระตุกยิ้มบ้าคลั่ง น้ำเสียงเย็นเยียบ “ข้าจะบดขยี้ความทะนงของเจ้าด้วยกำมือของตัวเอง ให้เจ้าได้เห็นว่า ‘วิถีไร้ผู้ต่อต้าน’ ที่แท้จริงคืออะไร”

คำพูดจบลง เย่ชิวกำหมัดทั้งสองข้าง แสงทองคำเจิดจ้าแตกพลันออกมา

นั่นไม่ใช่เพียงแสงธรรมดา หากแต่เป็นอักขระเวทมนตร์ที่บรรจุกฎแห่งเต๋าหมุนวนไปมา แต่ละตัวราวกับแบกรับพลังของหนึ่งโลกไว้ ทำให้ใจคนสั่นสะท้าน

“บึ้ม!”

เย่ชิวก้าวออกหนึ่งก้าว สุญญากาศใต้ฝ่าเท้าแตกกระจาย เขาตรงดิ่งออกหมัดไปหนึ่งหมัด

หมัดนี้ดูเรียบง่ายไร้ลวดลาย ทว่ากลับซ่อนหลักธรรมสูงสุดแห่งมหาเต๋าไว้ภายในดั่งหวนคืนสู่ความดั้งเดิม ทุกที่ที่กำปั้นกวาดผ่าน เวลาเหมือนหยุดนิ่ง พื้นที่แตกสลายทีละส่วน

“วิชาหมัดช่างร้ายกาจ” สีหน้าท่านโหวชุดม่วงเปลี่ยนฉับพลัน รีบใช้ง้าวสงครามขวางไว้ที่อก

แต่ทว่า ในห้วงเสี้ยวพริบตาที่หมัดกับง้าวปะทะกัน—

“บึ้ม!”

คลื่นกระแทกที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่ากวาดผ่านทั่วแปดทิศหกแดน ทะเลบริเวณพันลี้เดือดระอุจนระเหิดหายไปชั่วพริบตา ง้าวสงครามของท่านโหวชุดม่วงส่งเสียงคร่ำครวญไม่อาจรับภาระไหว ร่องรอยแตกร้าวเล็กละเอียดปรากฏทั่วทั้งด้าม

“เป็นไปไม่ได้!”

ท่านโหวชุดม่วงตกตะลึงถึงขีดสุด ง้าวสงครามของเขาคือของวิเศษหายากยิ่ง ไฉนจึงถูกกำปั้นเขย่าได้?

“บึ้ม!”

เย่ชิวไม่ให้โอกาสเขาได้หายใจ หมัดที่สองตามติดเข้าไปทันที

หมัดนี้ยิ่งน่าสะพรึงกว่าหมัดแรก พลังแห่งความโกลาหลพันรอบกำปั้น ดุจจะเปิดฟ้าแยกดินใหม่อีกครา

“ป้องกันกายม่วงสุดขีด!” ท่านโหวชุดม่วงรีบใช้การป้องกันไร้เทียมทาน ม่านพลังสีม่วงเก้าชั้นผุดขึ้นปกคลุมทั่วร่าง ทว่า—

“กร๊อบ!”

กำปั้นถึง ม่านพลังแตก!

หมัดเย่ชิวพุ่งทะลวงราวตัดไผ่ ทะลุม่านพลังไปแปดชั้นติด สุดท้ายฟาดเปรี้ยงลงกลางอกท่านโหวชุดม่วง

“พรวด!”

ท่านโหวชุดม่วงพ่นเลือดจักรพรรดิสีม่วงทองออกมาคำหนึ่ง กระดูกหน้าอกยุบตัว ร่างทั้งร่างถูกซัดปลิวราวดาวตก กระแทกสุญญากาศจนเกิดรอยแตกยาวพันลี้กว่าจะฝืนหยุดได้

“นี่...นี่คือวิชาหมัดอะไรกัน?”

ท่านโหวชุดม่วงเงยหน้า ดวงตาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

เย่ชิวไม่ตอบ แท้จริงแล้วสภาพของเขาเองก็เลวร้ายไม่แพ้กัน

หมัดไร้ผู้ต่อต้านสองหมัดติดกันแทบสูบเอาพลังจิตวิญญาณของเขาจนเกลี้ยง เลือดไหลซึมออกจากทุกรูขุมขนทั้งเจ็ด กำปั้นขวาเนื้อหนังปริแหว่ง เห็นเป็นกระดูกขาวชัดเจน

แต่ว่า เย่ชิวกำลังยิ้ม

เพราะนี่แหละคือแก่นแท้ของหมัดไร้ผู้ต่อต้าน—ไม่ว่าต้องแลกด้วยสิ่งใด ขอเพียงไร้ผู้ต่อต้านในปฐพีเท่านั้น!

“หมัดที่สาม!”

เย่ชิวเผาโลหิตวิญญาณ ทั่วร่างกลายเป็นสายแสงสีทองคำพุ่งทะยาน

หมัดนี้ เขาหลอมรวมเอาแก่นแท้ของกาลเวลาและห้วงมิติเข้าไปด้วย รอบกำปั้นกระแสเวลาบิดเบี้ยวพิกลพิการ

“ฆ่า!” ท่านโหวชุดม่วงคำราม ง้าวสงครามส่องประกายเฮือกสุดท้าย มังกรม่วงเก้าตัวเผยกายอีกครา แผ่กรงเล็บพุ่งเข้าหาเย่ชิว

การปะทะขั้นสุดท้ายระหว่างหมัดกับง้าว ทำให้ฟ้าดินหม่นหมอง

ท้องฟ้ามืดลงอย่างฉับพลัน ดวงดาวนับไม่ถ้วนเผยตัว ที่สว่างที่สุดคือดาวจื่อเวยสาดแสงลงมาเป็นเสาแสงสีม่วงโอบรอบตัวท่านโหวชุดม่วงไว้

ทันใดนั้น พลังชีวิตของเขาเริ่มไต่ระดับขึ้นอีกครั้ง เห็นชัดว่ากำลังจะกลับไปสู่ระดับจวนจักรพรรดิ!

แต่เย่ชิวจะยอมให้เขาได้โอกาสนั้นเสียที่ไหน?

“หมัดที่สี่!”

หมัดนี้ เย่ชิวเกือบจะเดิมพันทุกสิ่งทุกอย่าง

เลือดเนื้อของเขากำลังลุกไหม้ วิญญาณศักดิ์สิทธิ์เดือดพล่าน เจตจำนงแห่งหมัดไร้ผู้ต่อต้านถูกกลั่นให้เข้มข้นถึงขีดสุด รอบกำปั้นถึงกับปรากฏปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติราวเปิดฟ้าแยกปฐพี

“บึ้ม!”

แสงหมัดปะทะเข้ากับแสงดาว ฟ้าดินทั้งผืนสั่นไหว

เวทย์ป้องกันขนาดใหญ่ของเกาะเซียนเผิงไหลแตกสลายโดยสิ้นเชิง เกาะน้อยใหญ่พังทลายกลายเป็นเถ้าถ่านไปนับไม่ถ้วน

ครั้นแสงสลายไป ทุกคนก็ได้เห็นภาพที่ไม่มีวันลืมตลอดชีวิต—

ท่านโหวชุดม่วงคุกเข่าอยู่บนผิวน้ำทะเล กลางอกถูกเจาะเป็นโพรงโลหิตมหึมา พลังชีวิตร่วงโรยถึงขีดสุด

ส่วนเย่ชิวนั้น...

แขนขวาของเขาหายไปทั้งท่อน ทว่าหลังยังคงเหยียดตรง ยืนตระหง่านไม่ล้มราวหอกทวนปักฟ้า!

“ข้า...แพ้แล้ว?” ท่านโหวชุดม่วงพึมพำ ดวงตาเต็มไปด้วยความเลื่อนลอย

เขาไม่อาจยอมรับได้ว่าตัวเองพ่ายแพ้ให้กับคนรุ่นหลังคนหนึ่งเช่นนี้

เย่ชิวเซถลาเดินไปด้านหน้าอีกไม่กี่ก้าว กำปั้นซ้ายเรืองแสงอ่อนขึ้นมาอีกครั้ง

“หมัดนี้ ส่งเจ้าเข้าสู่วัฏสงสาร!”

หมัดสุดท้ายของเย่ชิวทุบลงมา ร่างท่านโหวชุดม่วงแตกละเอียดดุจเครื่องถ้วยเคลือบ กลายเป็นหมอกโลหิตฟุ้งกระจายทั่วฟ้า

ผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิ ถูกต่อยจนร่างแตกดับอย่างสิ้นเชิง

หากไม่เห็นด้วยตาตนเอง เกรงว่าไม่มีผู้ใดกล้าเชื่อผลลัพธ์นี้

ถึงตรงนี้ การต่อสู้สะท้านฟ้าดินครั้งนี้ ก็ปิดฉากลงในที่สุด

“ชนะแล้ว! อาจารย์ชนะแล้ว!” หนิงฟานร้องไห้ทั้งดีใจ

เย่ชิวมองจุดที่ท่านโหวชุดม่วงสิ้นชีพไป มุมปากยกยิ้มเย็น “กึ่งจักรพรรดิ ก็แค่นี้เอง!”