วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3227

ในชั่วพริบตาที่ร่างกายของท่านโหวชุดม่วงระเบิดแตกกระจาย ฟ้าดินทั้งผืนพลันแปรเปลี่ยนสีครืน ๆ ๆ!

เหนือเก้าสวรรค์ สายฟ้าคำรามสะเทือนโลก สายฟ้าสีเลือดแลบวาบราวมังกรกับอสรพิษคลุ้มคลั่ง ฉีกท้องฟ้าออกเป็นริ้ว ๆ

ทะเลรอบหนึ่งล้านลี้พลันเดือดพล่าน คลื่นยักษ์สูงเสียดฟ้าพุ่งขึ้นสู่ชั้นเมฆา ราวกับแม้แต่ฟ้าดินเองก็ร่ำไห้คร่ำครวญให้การสิ้นชีพของผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิ

ซ่า ๆ ๆ!

เลือดจักรพรรดิสีม่วงทองโปรยปรายลงมาจากท้องนภา แต่ละหยดหนักดุจภูเขาหมื่นลูก กระแทกผิวน้ำทะเลจนเกิดเป็นกระแสน้ำวนลึกมืดมองไม่เห็นก้น

ท่ามกลางสายฝนโลหิต มองเห็นแวว ๆ ว่ามีอักขระมหาวิถีนับไม่ถ้วนกำลังแตกสลาย นั่นคือผลแห่งเต๋าที่ท่านโหวชุดม่วงฝึกฝนมาชั่วชีวิตกำลังจางหายไป

“อาจารย์ชนะจริง ๆ...” หนิงฟานยืนอึ้งอยู่กับที่ เสียงสั่นด้วยความตื่นเต้นใช้เพียงขอบเขตราชานักบุญไร้เทียมทาน สังหารผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิลงได้ การศึกแบบนี้มันฝืนลิขิตสวรรค์เพียงใด!

มองตลอดโบราณกาลจรดอนาคต จะมีสักกี่คนทำได้เช่นนี้?

แข็งแกร่งเกินไปแล้ว!

หนิงฟานมองเย่ชิวด้วยแววตาชื่นชมสุดหัวใจ แสงศักดิ์สิทธิ์ไหลวนอยู่ในดวงตาทั้งคู่ เขากำหมัดแน่นลอบให้คำมั่นในใจว่า “ต่อไป ผมต้องกลายเป็นคนแบบอาจารย์ให้ได้!”

จางเหมยเจินเหรินเงยหน้ามองปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติแวบหนึ่ง ก่อนจะพูดว่า “กึ่งจักรพรรดิสิ้นชีพ ฟ้าดินโศกศัลย์! นี่คือกฎสวรรค์กำลังไว้อาลัยอยู่”

ชู่ชู่มองแผ่นหลังของเย่ชิวที่ยังยืนหยัดไม่ล้มทั้งน้ำตาคลอเบ้า แล้วฝืนยิ้มทั้งที่เพิ่งร้องไห้ “พี่ใหญ่เย่เก่งจริง ๆ...”

อ๊างงง!

อยู่ ๆ เสียงคำรามโหยหวนของมังกรก็ดังก้องไปทั่วเก้าเมฆา

มังกรขาวที่กำลังตะลุมบอนกับกิเลนเทพรับรู้ได้ถึงการสิ้นชีพของนายตนเอง ก็พลันคลุ้มคลั่ง ไม่สนร่างกายที่บาดเจ็บสาหัส สะบัดหลุดจากกิเลนเทพแล้วจะพุ่งตรงไปหาเย่ชิว

“โฮก!”

กิเลนเทพจะยอมให้มันได้ดั่งใจได้อย่างไร กระโจนพุ่งขึ้นไปงับคอมังกรขาวเอาไว้แน่น เปลวเพลิงไร้ที่สิ้นสุดพุ่งทะลักออกจากปาก เผาจนเกล็ดมังกรไหม้เกรียมดำ

ตูม!

ทันใดนั้นเหตุการณ์ประหลาดก็เกิดขึ้น!

เพียงเห็นลำแสงสีม่วงสายหนึ่งพุ่งพรวดออกมาจากหมอกโลหิตที่ร่างท่านโหวชุดม่วงระเบิดไป พุ่งทะยานรวดเร็วดุจสายฟ้าตรงสู่หว่างคิ้วของเย่ชิว

“ระวัง!”

เสียงเตือนของเหล่าเจิ่วระเบิดก้องอยู่ในหัวของเย่ชิว เย่ชิวเอียงศีรษะหลบโดยสัญชาตญาณ แต่ลำแสงสีม่วงนั้นเร็วเกินไป อยู่ดี ๆ ก็ยังทะลุผ่านไหล่ของเขาไปได้อยู่ดี—

มันคือผลึกสีม่วงขนาดเท่าเล็บนิ้วหนึ่ง ผิวด้านนอกปกคลุมด้วยลายลึกลับ ซึมซับอำนาจจักรพรรดิที่ทำให้หัวใจคนสั่นสะท้านออกมา

“เมล็ดแห่งเต๋าของกึ่งจักรพรรดิ?” เหล่าเจิ่วอุทาน “หมอนี่ตอนจะตายกลับกลั่นพลังบำเพ็ญเพียรทั้งชีวิตให้กลายเป็นเมล็ดแห่งเต๋า คิดจะสิงร่างเจ้า!”

เย่ชิวครางฮึดฮัดเบา ๆ รู้สึกได้ว่ามีเจตจำนงอันน่าสะพรึงกลัวสายหนึ่งไหลผ่านบาดแผลเข้ามาในร่าง ถัดจากนั้น เสียงของท่านโหวชุดม่วงก็ดังก้องอยู่ในทะเลแห่งจิตของเขา

“เย่ฉางเซิง ถึงตัวข้าจะตาย ก็จะต้องดึงเจ้าลงไปเป็นเพื่อน!”

ในพริบตา เส้นลมปราณทั่วร่างของเย่ชิวก็ส่องแสงสีม่วง ผิวหนังราวกับมีงูตัวน้อยนับไม่ถ้วนเลื้อยไปมา ใบหน้าบางครั้งบิดเบี้ยวกลายเป็นโฉมหน้าของท่านโหวชุดม่วง ดูน่าหวาดกลัวถึงขีดสุด!

“ท่านเต๋าจาง อาจารย์ผมเป็นอะไรไปครับเนี่ย?” หนิงฟานเห็นสภาพของเย่ชิวแล้วก็ลนลานทำอะไรไม่ถูก หน้าตาตื่นตระหนกไปหมด

“ผมก็ไม่แน่ใจ ดูท่าแล้วน่าจะเป็นท่านโหวชุดม่วงยังไม่ยอมจบ” จางเหมยเจินเหรินกล่าวเสียงขรึม

ชู่ชู่ร้อนรนจนน้ำตาไหลพราก “ท่านโหวชุดม่วงไม่ตายไปแล้วเหรอ ทำไมยังเล่นงานคนได้อีกล่ะ ตอนนี้จะทำยังไงดี พี่ใหญ่เย่ก็เจ็บหนักอยู่แล้ว ท่านเต๋าจาง ช่วยพี่ใหญ่เย่ทีเถอะ!”

“เชื่อเขาเถอะ” จางเหมยเจินเหรินพูดเสียงหนักแน่น “ผมรู้จักเจ้ากระต่ายน้อยนี่ดี เขาสร้างปาฏิหาริย์มาแล้วนับไม่ถ้วน ไม่น่าจะเป็นอะไรง่าย ๆ หรอก”

ขณะเดียวกัน ภายในทะเลแห่งจิตของเย่ชิว กำลังมีการต่อสู้ที่อันตรายยิ่งกว่าการประมือด้วยร่างกายปะทุขึ้น

เมล็ดแห่งเต๋าระดับกึ่งจักรพรรดิของท่านโหวชุดม่วงแปรเปลี่ยนเป็นมังกรม่วงยาวนับพันจ้าง ก่อคลื่นลมเกรี้ยวกราดในทะเลแห่งจิตของเย่ชิว“ฮาฮาฮา... ร่างกายสมบูรณ์แบบอะไรเช่นนี้ ตั้งแต่นี้ไป นี่แหละจะเป็นร่างใหม่ของตัวข้า!”

“เพ้อเจ้อ!” วิญญาณแท้ของเย่ชิวเปล่งแสงทองคำเจิดจ้า แม้จะไม่ใหญ่เท่ามังกรม่วง แต่กลับแน่นหนาราวของแข็ง

เขาประสานมือร่ายอาคม ทะเลแห่งจิตก็พลันปรากฏเงาดาบนับไม่ถ้วนฟาดฟันใส่มังกรม่วง

“ไร้ประโยชน์!” มังกรม่วงสะบัดกรงเล็บเพียงครั้งเดียวก็สลายเงาดาบไปหมด แล้วหัวเราะเยาะ “ระฆังแห่งเต๋าอันนี้กลั่นจากพลังบำเพ็ญเพียรทั้งชีวิตของข้า แถมยังติดตามข้าฟันฝ่าด่านทดสอบสายฟ้ามานับครั้งไม่ถ้วน จะให้ราชานักบุญไร้เทียมทานอย่างเจ้ามาต้านได้อย่างนั้นหรือ?”

“เย่ฉางเซิง เชื่อง ๆ ให้ข้ากลืนกินซะดี ๆ!”

มังกรม่วงอ้าปากกว้างราวหลุมเลือด กลืนวิญญาณแท้ของเย่ชิวเข้าไปทั้งดวง

โลกภายนอก ร่างของเย่ชิวสั่นสะท้านอย่างรุนแรง เลือดไหลออกมาจากเจ็ดทวาร พลังชีวิตอ่อนแรงลงอย่างรวดเร็ว

ระหว่างเย่ชิวกับกึ่งจักรพรรดิ บัดนี้เหลือเพียงการข้ามด่านสวรรค์อีกหนึ่งครั้งเท่านั้น!

นอกจากนั้น เขายังพบว่าความทรงจำและประสบการณ์การฝึกฝนพลังของท่านโหวชุดม่วงหลั่งไหลเข้ามาเหมือนคลื่นทะเล ที่ท่ามกลางนั้นยังซ่อนความลับอย่างหนึ่งที่เกี่ยวข้องกับจื่อเวยเจี้ยวอยู่ด้วย

“อะไร...” เย่ชิวสะดุ้ง ยังไม่ทันได้คิดให้ลึกกว่านั้น ก็ได้ยินเสียงดังสนั่นขึ้นข้างหู

อ๊างง!

เขาหันไปมองก็พบว่าเป็นเสียงคร่ำครวญครั้งสุดท้ายของมังกรขาว ตัวมันถูกกิเลนเทพฟาดกรงเล็บเพียงครั้งเดียวจนกะโหลกแตก ร่างมังกรอันใหญ่โตทิ้งตัวร่วงสู่ทะเลด้วยเสียงดังสนั่น ก่อคลื่นยักษ์คำรามกระหึ่ม

กิเลนเทพที่เปื้อนเลือดไปทั้งตัวเดินโซเซเข้ามา ถูมือเย่ชิวอย่างสนิทสนม

“ลำบากเจ้ามาก” เย่ชิวพูดจบก็หยิบใบไม้แห่งต้นไม้ชีวิตออกมาหลายใบ ป้อนเข้าปากกิเลนเทพ เพียงพริบตาเดียว บาดแผลของกิเลนเทพก็ฟื้นฟูหมดสิ้น

“ไปพักผ่อนเถอะ!” เย่ชิวเอ่ยจบ กิเลนเทพก็ถูตัวกับเขาอีกครั้ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นแสงสีแดงพุ่งกลับเข้าไปในถุงกิ่นคุนเพื่อพักผ่อน

“อาจารย์ ท่านชนะแล้ว ยินดีด้วยที่สังหารกึ่งจักรพรรดิได้หนึ่งองค์” หนิงฟานเอ่ยเสียงดัง

“ใช่ ชนะแล้ว” เย่ชิวเงยหน้ามองท้องฟ้าที่ค่อย ๆ กลับสู่ความสงบ หัวใจพลันสะท้านวาบ

เมฆดำที่ก่อนหน้านี้สลายไปกลับรวมตัวกันอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่สีเลือด หากเป็นดำสนิทล้วน ๆ!

พลังชีวิตสายหนึ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าท่านโหวชุดม่วงสิบเท่า กำลังแผ่กระจายออกมาจากส่วนลึกของเกาะเผิงไหลอย่างเชื่องช้า ราวกับมีอสูรร้ายไร้เทียมทานตนหนึ่งกำลังค่อย ๆ ตื่นขึ้น

“นี่มัน...” สีหน้าของจางเหมยเจินเหรินเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง

“ไป!” เย่ชิวสะบัดฝ่ามือ คว้าตัวจางเหมยเจินเหรินกับอีกสองคนเตรียมจะใช้ก้าวเดียวสู่สวรรค์หนีออกจากที่นี่ แม้กระทั่งดาบขี่สายลม เขาก็ไม่คิดจะเอากลับมาแล้ว

ทว่ากำลังจะหนีไปไม่ทันไร อยู่ ๆ ก็มีเสียงฮึดฮัดเย็นชาเบา ๆ ดังขึ้น

“ฮึ!”

พร้อมกับเสียงนั้น พลังลึกลับสายหนึ่งก็แผ่กระจายครอบคลุมฟ้าดิน

ในเสี้ยววินาทีถัดมา เย่ชิวกับคนอื่น ๆ ก็ชะงักค้างอยู่กับที่ ขยับเขยื้อนไม่ได้

พวกเขาถูกตรึงเอาไว้แล้ว