วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3232

“เพียะ!”

ฝ่ามือของจางเหมยเจินเหรินฟาดลงบนประตูหินอย่างแรง

ทันใดนั้นทั้งบานก็สว่างวาบ ลายเส้นสีม่วงแน่นขนัดผุดขึ้นมาทั่วประตู พริบตาเดียวก็สานไขว้กลายเป็นค่ายกลสังหารขนาดใหญ่ ล้อมตัวเขาไว้แน่นหนา

“จอมปราชญ์สวรรค์แม่งเอ๊ย!”

จางเหมยเจินเหรินร้องลั่น รีบถอยหลังติดกันสามก้าว แต่ไม่ทันระวัง ขอบเขตค่ายกลกลับขยายตัวฉับพลัน ม้วนเอาเขาเข้าไปขังไว้ตรงกลางอย่างจัง

“อาจารย์ ท่านเต๋าจางถูกค่ายกลสังหารล้อมไว้แล้ว ช่วยเขาไหม?” หนิงฟานเอ่ยถาม

“ช่วย?” เย่ชิวว่า “คำพูดของเหล่าโต้วซีเมื่อกี้ลืมแล้วเหรอ เขาบอกเองไม่ว่าเกิดอะไรขึ้นก็ไม่ให้เราเข้าไป”

หนิงฟานกลั้นยิ้มไม่อยู่ เงยหน้ามองไป เห็นจางเหมยเจินเหรินยืนอยู่ในค่ายกล เอือนิ้วลูบคิ้วยาวของตัวเองแล้วเชิดหน้าอย่างดูแคลน “จะมาเล่นค่ายกลต่อหน้าจอมพรตอย่างข้า? นั่นมันเหมือนเอาดาบไปฟันอวดกวนอูเลยนะ”

มือขวาเขายกขึ้นจับวิชา มือซ้ายควักเหรียญทองแดงกำหนึ่งขึ้นมาขว้างขึ้นฟ้า “ฟ้าดินไร้ขอบเขต ยืมพลังฟ้าดิน ทำลาย!”

เหรียญทองแดงลอยขึ้นไปเรียงตัวกันเป็นลวดลายปากัว ทว่าเพียงแค่แตะต้องลายค่ายกลสีม่วง ก็ “กริ๊ง ๆ ๆ” ร่วงกระแทกพื้นกระจายเกลื่อน

“เอ๊ะ?”

หน้าแก่อันช่ำชองของจางเหมยเจินเหรินแดงวาบ รีบควักยันต์เวทออกมาอีกกำหนึ่ง “จงเป็นไปดั่งกฎหมายสวรรค์บันดาล!”

ยันต์เวทลุกไหม้กลายเป็นมังกรไฟตัวหนึ่งพุ่งใส่ค่ายกลสังหาร

ผลลัพธ์คือ มังกรไฟเพิ่งจะแตะลายค่ายกลสีม่วงก็ “ฟึ่บ” ดับหายไปดื้อ ๆ ควันยังไม่ทันลอยสักเส้น

“ฮะฮะฮะ……” หนิงฟานทนไม่ไหว หลุดหัวเราะออกมา

เย่ชิวก็อดยิ้มตามไม่ได้ ถามเย้า “เหล่าโต้วซี ให้ช่วยไหมล่ะ?”

“ไม่ต้อง!” จางเหมยเจินเหรินหน้าเสียกลายเป็นโมโห “แค่ค่ายกลสังหารกระจอก ๆ จะกักขังข้าได้เรอะ! เมื่อกี้แค่ข้าวอร์มเฉย ๆ ต่างหาก”

ว่าแล้วก็ล้วงเข็มทิศทองคำออกมาจากแขนเสื้อ กัดปลายนิ้วตัวเองวาดยันต์เลือดลงไปบนผิวเข็มทิศ

“เทียนจีชี้ทาง หมื่นเวทล้วนแตกสลาย!”

เข็มทิศสั่นระริก เข็มหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง สุดท้ายก็ “แกร๊ก” ดังลั่น แล้วหักเป็นสองท่อนในทีเดียว

“นี่มัน…” จางเหมยเจินเหรินยืนตะลึงงัน

ชู่ชู่ถามเสียงแผ่ว “พี่เย่ชิว ท่านเต๋าจางจะเป็นอันตรายไหมคะ?”

เย่ชิวหัวเราะ “ไม่ต้องห่วงหรอก ค่ายกลสังหารนี่แม้จะแกร่ง แต่หลัก ๆ เอาไว้กักคน ไม่ได้จะเอาชีวิตเหล่าโต้วซีหรอก”

คำพูดยังไม่ทันขาดเสียง ค่ายกลสังหารก็ฉับพลันสว่างวาบ แสงสีม่วงท่วมท้น ภายในค่ายกลลมเมฆปั่นป่วนทันที

“ครืน!”

สายฟ้าสีม่วงเส้นหนึ่งผ่าลงมาจากฟ้าอย่างดุดัน จางเหมยเจินเหรินตั้งตัวไม่ทัน ถูกฟาดจนผมทั้งหัวชี้ตั้งเป็นหนาม หลังชุดเต๋าไหม้เกรียมเป็นปืด

“จอมปราชญ์สวรรค์โคตรย่ามันสิวะ!” นักพรตแก่กระโดดโลดเต้น ด่าลั่น “ไม่รักษากฎน้ำใจกันเลย!”

ถัดมาในค่ายกลก็ลมกรรโชกแรง ฝนกระหน่ำลงมาไม่ลืมหูลืมตา

จางเหมยเจินเหรินวิ่งหลบซ้ายทีขวาทีอยู่ในค่ายกล แต่สุดท้ายก็เปียกปอนราวกับลูกหมาตกน้ำ

ที่สาหัสกว่านั้นคือในสายฝนดันมีลูกเห็บปะปนตกลงมาด้วย ฟาดใส่เขาจนต้องกอดหัววิ่งพล่าน

ลูกเห็บนี่ไม่ธรรมดา แต่ละก้อนดูเผิน ๆ แค่เท่าไข่ไก่ ทว่าแท้จริงกลับหนักเทียมภูผา พลังทำลายรุนแรงเหลือคณา

“โอ๊ย หัวข้า…”

“เจ็บ ๆ ๆ!”

“อย่าฟาดอีกแล้ว! ข้ายอมแพ้ก็ได้ไม่ใช่เรอะ!”

เย่ชิวกับหนิงฟานหัวเราะจนตัวสั่น เอนไปเอนมาแทบยืนไม่อยู่

ชู่ชู่เองก็อยากหัวเราะแต่ไม่กล้า ใช้มือปิดปากแน่นจนใบหน้ากลม ๆ แดงก่ำ

“ไอ้ลูกกระต่าย!” จางเหมยเจินเหรินโกรธจนแทบคลั่ง ตะโกนลั่น “ยังจะไม่รีบมาช่วยอีกเรอะ!”

เย่ชิวกอดอกยืนมองอย่างสบายใจ “เมื่อกี้ใครกันนะที่บอกว่าไม่ต้องให้ช่วย?”

“ขะ…ข้านั่นมัน… โอ๊ย!” สายฟ้าอีกเส้นผ่าเปรี้ยงลงมา แขนเสื้อชุดเต๋าของจางเหมยเจินเหรินขาดหายไปครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นแขนที่ดำเกรียมด้านใน

“อาจารย์ ช่วยท่านเต๋าจางเถอะขอรับ” หนิงฟานเริ่มสงสารขึ้นมาจริง ๆ

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน