วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3233

แสงสีม่วงค่อย ๆ จางลง ของในกล่องก็เผยโฉมออกมาในที่สุด

เป็นชุดเต๋าสีม่วงที่พับอย่างเรียบร้อยอยู่ชุดหนึ่ง!

ภายใต้แสงไข่มุกเรืองแสง ชุดเต๋าเปล่งประกายลึกลับ พอคลี่ออกมาในชั่วพริบตา ห้องลับทั้งห้องก็พลันสว่างพรึ่บไปด้วยแสงดาว

บนชุดเต๋าปักดาวดวงเล็กดวงใหญ่นับสามพันดวง แต่ละดวงล้วนเย็บด้วยด้ายเงิน เชื่อมต่อกันด้วยเส้นด้ายทอง กลายเป็นภาพแผนที่ดวงดาวอันเวิ้งว้างผืนหนึ่ง

บริเวณปลายแขนเสื้อมีลวดลายพระอาทิตย์พระจันทร์หมุนเวียนผลัดเปลี่ยนกัน ชายเสื้อมีทางช้างเผือกทอดยาวลงมา บนแผ่นหลังยิ่งไปกว่านั้น ยังมีแผนที่กลุ่มดาวจื่อเวยที่สมบูรณ์อยู่หนึ่งผืน

จางเหมยเจินเหรินเสียงสั่นด้วยความตื่นเต้น “เจอแล้ว! ใช่มันนี่แหละ!”

เย่ชิวหรี่ตาลงเล็กน้อย

ทุกเข็มทุกเส้นด้ายบนชุดเต๋าชุดนี้ล้วนแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายแห่งมหาเต๋า ลวดลายพระอาทิตย์พระจันทร์ที่ปลายแขนเสื้อถึงกับหมุนเวียนเคลื่อนไหวเอง ทางช้างเผือกที่ชายเสื้อก็ยังไหลเอื่อยอยู่ราวสายน้ำจริง ๆ

“เสื้อคลุมดาวม่วง!” เสียงของเหล่าเจิ่วดังขึ้นข้างหูเย่ชิว “นี่คือสมบัติจักรพรรดิประจำสำนักของจื่อเวยเจี้ยว เป็นศาสตราเวทมนตร์ของปรมาจารย์ผู้ก่อตั้งสำนักจื่อเวย และยังเป็นอุปกรณ์ป้องกันเวทชั้นดีชิ้นหนึ่งด้วย”

ถึงตอนนี้เองเย่ชิวจึงเข้าใจ ถึงว่าทำไมจางเหมยเจินเหรินยอมเสี่ยงถูกฟ้าผ่าก็ยังจะต้องฝ่ามาเสี่ยงหาสมบัติ

เพราะว่ามูลค่าของชุดเต๋าชุดนี้ สูงกว่าคลังสมบัติทั้งคลังของจื่อเวยเจี้ยวรวมกันเสียอีก!

“แปลกนะ ไหนว่ามันคือสมบัติจักรพรรดิประจำสำนักของจื่อเวยเจี้ยว แล้วทำไมไม่เคยเห็นท่านโหวชุดม่วงหรือเซียนหญิงเสวี่ยนหนี่แห่งจื่อเวยสวมมันเลยล่ะ?” เย่ชิวเอ่ยถาม

เหล่าเจิ่วว่า “นึกว่าพวกมันไม่อยากใส่หรือยังไง ศาสตราจักรพรรดิชิ้นนี้ไม่ธรรมดา จะใช้ได้ต้องได้รับการยอมรับจากมันก่อน ไม่เหมือนการหยดเลือดยอมรับเจ้าของทั่ว ๆ ไป”

“งั้นแปลว่า เหล่าโต้วซีจะอยากได้ของวิเศษชิ้นนี้ ก็ไม่ง่ายนักสินะ?” เย่ชิวถาม

เหล่าเจิ่วหัวเราะ “ไอ้หมอนี่น่ะเป็นร่างแห่งเต๋าโดยกำเนิด ปรมาจารย์ผู้ก่อตั้งสำนักจื่อเวยก็เป็นร่างแห่งเต๋าโดยกำเนิดเหมือนกัน ไม่แน่ว่ามันอาจจะได้รับการยอมรับจากเสื้อคลุมดวงดาวจื่อเวยก็ได้”

เย่ชิวแปลกใจเล็กน้อย “ปรมาจารย์ผู้ก่อตั้งสำนักจื่อเวยเป็นร่างกายแห่งเต๋าโดยกำเนิดงั้นเหรอ?”

“จริง ๆ ก็ไม่เห็นจะอะไร สภาพร่างกายจะแน่แค่ไหนก็แค่บอกว่าพรสวรรค์ดี แต่ไม่ได้แปลว่าบรรลุสูงส่ง” เหล่าเจิ่วพูดอย่างไม่ใส่ใจ “ปรมาจารย์ผู้ก่อตั้งสำนักจื่อเวย ในสายตาข้า ก็อ่อนแอไม่ต่างกับมดตัวหนึ่ง เคยโดนข้าซัดมาแล้ว”

เวรเอ๊ย โม้ไม่ตายหรือไง!

เย่ชิวสบถอยู่ในใจ

ในตอนนั้นเอง จางเหมยเจินเหรินก็ทนไม่ไหว รีบเอื้อมมือไปคว้าเสื้อคลุมดวงดาวจื่อเวย แต่กลับถูกม่านพลังที่มองไม่เห็นกั้นเอาไว้

“ยังมีคาถาป้องกันอยู่อีกเหรอ?” หนิงฟานทำหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

“ไม่ใช่คาถาป้องกัน” ดวงตาเย่ชิวเป็นประกาย กล่าวว่า “เป็นการทดสอบการยอมรับเจ้าของ”

ทันใดนั้นดวงดาวบนชุดเต๋าก็ราวกับมีชีวิต ดวงดาวนับสามพันดวงลอยวนเวียนอยู่ในห้องลับ สุดท้ายรวมตัวกันกลายเป็นเงาร่างผู้เฒ่าสวมเสื้อคลุมม่วง

“เราคือเจ้าสำนักรุ่นแรกของจื่อเวยเจี้ยว” เสียงของผู้เฒ่าลอยเลื่อนเอ่ยขึ้น “อยากได้ชุดนี้ ต้องผ่านการทดสอบสามชั้นเสียก่อน”

สิ้นเสียง การทดสอบชั้นแรกก็ประดังลงมา ห้องลับทั้งห้องพลันแปรเปลี่ยนเป็นท้องฟ้าดาวอันกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต ทุกคนลอยเคว้งอยู่ท่ามกลางจักรวาลอันเวิ้งว้าง

“คำถามแรก อะไรคือเต๋า?”

จางเหมยเจินเหรินตอบโดยไม่ลังเล “หลักเต๋าคือธรรมชาติ ปกครองโดยไม่ฝืนธรรมชาติ!”

ดวงดาวพลันส่องประกาย เหมือนแสดงการยอมรับ

การทดสอบชั้นที่สองตามติดมา ดาวนับไม่ถ้วนแปรเปลี่ยนเป็นคมดาบทะลุฟ้า พุ่งเข้าใส่

“การทดสอบที่สอง จิตแห่งเต๋าของเจ้ามั่นคงหรือไม่?”

จางเหมยเจินเหรินไม่คิดจะหลบ ดั่งยอมให้หมู่ดวงดาวทะลุผ่านร่าง เลือดซึมมุมปาก เขากลับหัวเราะลั่น “เช้ารู้แจ้งในเต๋า เย็นตายก็หามีเสียดายไม่!”

การทดสอบชั้นสุดท้ายแปลกประหลาดที่สุด ชุดเต๋าอยู่ ๆ ก็แยกออกเป็นสามชุด แยกไม่ออกว่าอันไหนจริงอันไหนปลอม

“การเลือกครั้งที่สาม อะไรคือความจริงแท้?”

จางเหมยเจินเหรินหลับตาสงบใจอยู่ครู่ใหญ่ ครั้นแล้วก็ชี้ไปที่ชุดเต๋าตรงกลาง เอ่ยว่า “ความฟุ้งเฟ้อหรูหราไม่ใช่เต๋า ความเรียบง่ายต่างหากคือความจริงแท้!”

“ดี” เงาร่างผู้เฒ่ายิ้มพยักหน้า ชุดเต๋าทั้งสามรวมเป็นหนึ่งเดียว ลอยลงมาอย่างแผ่วเบาสู่อุ้งมือของจางเหมยเจินเหริน

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน