วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3237

เย่ชิวเงยหน้ามองสายฟ้าสีขาวเส้นนั้น สูดลมหายใจเข้าลึก แล้วพลันพลังเลือดและพลังชีวิตในกายก็เดือดพล่านดุจลาวาเดือดพลุ่งพล่าน

ในเวลาเดียวกัน แสงทองคำทั่วร่างของเขาเจิดจ้ารุ่งโรจน์ ออร่าน่าเกรงขาม ให้ความรู้สึกราวกับเขาจะทะลวงพันธนาการแห่งฟ้าดิน ทะยานขึ้นสู่เก้าสวรรค์ได้ทุกเมื่อ

สายฟ้าสีขาวผ่าเฉียงฉีกท้องนภา เข้ามาใกล้เรื่อย ๆ

แรงกดดันแห่งเซียนก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น

“หมัดพิชิตมังกร!” เย่ชิวคำรามก้อง ซัดหมัดออกไปเต็มแรงหนึ่งหมัด

ชั่วพริบตา เงามังกรเส้นหนึ่งคำรามทะยานออกจากหมัดของเขา พุ่งใส่สายฟ้าสีขาวนั้นด้วยพลังรุนแรงไร้ผู้ต้าน

ทว่าเพียงแตะต้องสายฟ้าสีขาว เงามังกรก็แตกกระจาย กลายเป็นจุดแสงทองคำพร่างพราวแล้วสลายหายไปในอากาศ

ส่วนสายฟ้าสีขาวกลับไม่เสื่อมแรงลงเลย ราวดาบวิเศษคมกริบฟาดลงมาตรงศีรษะของเย่ชิว!

“ฮึ จะเอาเรื่องกันจริง ๆ รึไง?”

เย่ชิวฮึดฮัดเย็นชา พลังแห่งความโกลาหลสายหนึ่งเอ่อท้นออกมา ก่อตัวเป็นโล่โบราณแผ่นหนึ่งเหนือศีรษะ

“ตูม!”

สายฟ้าสีขาวฟาดใส่โล่โบราณ แสงสว่างจ้าแตกกระจายดั่งดวงอาทิตย์ปะทุ ส่องสว่างไปทั่วฟ้าดิน

โล่โบราณสั่นสะเทือนรุนแรง ส่งเสียงหึ่ง ๆ แต่ก็ยังไม่แตกสลาย

เย่ชิวตั้งตระหง่านดุจหอกพุ่ง ปักหลักอยู่ที่เดิม ควบพลังแห่งความโกลาหลหล่อเลี้ยงโล่โบราณนั้น ต้านรับอำนาจสายฟ้าฟาดที่น่าสะพรึงกลัวสุดกำลัง

ผ่านไปครู่หนึ่ง

ในที่สุด สายฟ้าสีขาวเส้นนั้นก็สลายหายไปไร้ร่องรอย ราวกับไม่เคยปรากฏมาก่อน

จนถึงตอนนั้น เมฆมหันตภัยจึงค่อย ๆ จางหาย แสงอาทิตย์สีทองสายหนึ่งทะลุผ่านชั้นเมฆ โปรยลงบนผิวน้ำทะเล เกิดระลอกประกายระยิบระยับ งดงามเกินพรรณนา

“อ๊าว——”

หลงหมาส่งเสียงกู่ยาวด้วยความตื่นเต้น เสียงนั้นดังสะท้อนขึ้นไปถึงชั้นเมฆา ราวกับกำลังโห่ร้องยินดีต่อการเกิดใหม่

ร่างกายของมันเริ่มแปรเปลี่ยนอย่างน่าอัศจรรย์ เกล็ดที่แตกร้าวเดิมทยอยร่วงหล่น เผยให้เห็นเกล็ดทองคำชั้นใหม่ด้านใต้ ราวกับหล่อขึ้นจากทองคำบริสุทธิ์

ศีรษะมังกรของมันยิ่งดูทรงอำนาจ ดั่งผู้ปกครองฟ้าดิน ทั้งสี่กีบก็เริ่มแปรรูปเลือนรางเป็นกรงเล็บมังกร แหลมคมเปี่ยมพลัง ราวกับฉีกทำลายได้ทุกสรรพสิ่ง

“มันกำลังจะแปรเป็นมังกรแล้ว!”

ชู่ชู่ร้องออกมาด้วยความตื่นเต้นดีใจ

แต่ไม่ทันไร หนิงฟานกลับหน้าถอดสีอย่างฉับพลัน ชี้ขึ้นไปบนท้องฟ้าร้องลั่นว่า “แย่แล้ว พวกเจ้าดูข้างบนนั่นเร็ว——”

ทุกคนเงยหน้ามอง เหนือเก้าสวรรค์ เมฆมหันตภัยที่ควรสลายไปแล้วกลับรวมตัวขึ้นมาอีกครั้งในชั่วขณะนี้

แถมยังหนาทึบกว่าก่อนหน้านี้นัก หนักหน่วงดั่งยอดเขามหึมาทับลงบนหัวใจของทุกคน

ที่น่าหวาดผวายิ่งกว่านั้น ในชั้นเมฆกลับปรากฏดวงตาขนาดยักษ์ขึ้นมาหนึ่งข้าง

ดวงตานั้นเย็นชาไร้ความปรานี ดั่งร่างอวตารของกฎแห่งสวรรค์และโลก จ้องมองทุกสรรพสิ่งเบื้องล่างอย่างเยือกเย็น

“ดวงตาแห่งทัณฑ์สวรรค์!”

สีหน้าของจางเหมยเจินเหรินก็เปลี่ยนไปเช่นกัน เอ่ยเสียงขรึมว่า “ผมเคยได้ยินมาว่า ดวงตาแห่งทัณฑ์สวรรค์เป็นหนึ่งในมหันตภัยสวรรค์ที่น่าสะพรึงที่สุด”

“ดูท่า กฎสวรรค์ไม่ยอมให้มันแปรเป็นมังกรสำเร็จแน่”

“เจ้ากระต่ายน้อย ระวังตัว!” จางเหมยเจินเหรินตะโกนเตือน

ตอนนั้นเอง หลงหมาก็เริ่มตระหนักเช่นกันว่า กฎสวรรค์กำลังจะประทับการลงทัณฑ์สวรรค์ที่รุนแรงยิ่งกว่า ลงมาเพื่อขัดขวางไม่ให้มันข้ามด่านสวรรค์สำเร็จ

ทันใดนั้น แววตาของมันก็ฉายความไม่ยอมรับและโกรธแค้น

ทำไมกัน?

ทำไมสรรพชีวิตอื่นล้วนข้ามด่านสวรรค์ได้สำเร็จ แต่กฎสวรรค์กลับต้องลงโทษมันเช่นนี้?

แค่เพราะมันเป็นสายพันธุ์พิเศษโดยกำเนิดอย่างนั้นหรือ?

อยุติธรรมเกินไปแล้ว!

เพราะไม่มีผู้ใดเลือกชาติกำเนิดของตนเองได้

จากนั้นมันก็หันไปมองเย่ชิว ความโกรธในดวงตาค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความซาบซึ้ง ส่งเสียงคำรามออกมาหนึ่งครั้ง

“อ๊าว——”

ดูเหมือนหลงหมากำลังบอกเย่ชิวว่า ขอบใจที่ช่วย ข้าซาบซึ้งยิ่งนัก แต่ดวงตาแห่งทัณฑ์สวรรค์ไม่ใช่ของเล่น เจ้าหลีกไปเถอะ อย่าเอาชีวิตเข้าไปเสี่ยง

ทว่าเย่ชิวยืนตระหง่านอยู่ที่เดิมไม่ไหวติง แค่นเสียงหัวเราะเย็น “วันนี้ ผมจะฝืนกฎสวรรค์ให้ดูต่างหาก”

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน