วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3237

เย่ชิวเงยหน้ามองสายฟ้าสีขาวเส้นนั้น สูดลมหายใจเข้าลึก แล้วพลันพลังเลือดและพลังชีวิตในกายก็เดือดพล่านดุจลาวาเดือดพลุ่งพล่าน

ในเวลาเดียวกัน แสงทองคำทั่วร่างของเขาเจิดจ้ารุ่งโรจน์ ออร่าน่าเกรงขาม ให้ความรู้สึกราวกับเขาจะทะลวงพันธนาการแห่งฟ้าดิน ทะยานขึ้นสู่เก้าสวรรค์ได้ทุกเมื่อ

สายฟ้าสีขาวผ่าเฉียงฉีกท้องนภา เข้ามาใกล้เรื่อย ๆ

แรงกดดันแห่งเซียนก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น

“หมัดพิชิตมังกร!” เย่ชิวคำรามก้อง ซัดหมัดออกไปเต็มแรงหนึ่งหมัด

ชั่วพริบตา เงามังกรเส้นหนึ่งคำรามทะยานออกจากหมัดของเขา พุ่งใส่สายฟ้าสีขาวนั้นด้วยพลังรุนแรงไร้ผู้ต้าน

ทว่าเพียงแตะต้องสายฟ้าสีขาว เงามังกรก็แตกกระจาย กลายเป็นจุดแสงทองคำพร่างพราวแล้วสลายหายไปในอากาศ

ส่วนสายฟ้าสีขาวกลับไม่เสื่อมแรงลงเลย ราวดาบวิเศษคมกริบฟาดลงมาตรงศีรษะของเย่ชิว!

“ฮึ จะเอาเรื่องกันจริง ๆ รึไง?”

เย่ชิวฮึดฮัดเย็นชา พลังแห่งความโกลาหลสายหนึ่งเอ่อท้นออกมา ก่อตัวเป็นโล่โบราณแผ่นหนึ่งเหนือศีรษะ

“ตูม!”

สายฟ้าสีขาวฟาดใส่โล่โบราณ แสงสว่างจ้าแตกกระจายดั่งดวงอาทิตย์ปะทุ ส่องสว่างไปทั่วฟ้าดิน

โล่โบราณสั่นสะเทือนรุนแรง ส่งเสียงหึ่ง ๆ แต่ก็ยังไม่แตกสลาย

เย่ชิวตั้งตระหง่านดุจหอกพุ่ง ปักหลักอยู่ที่เดิม ควบพลังแห่งความโกลาหลหล่อเลี้ยงโล่โบราณนั้น ต้านรับอำนาจสายฟ้าฟาดที่น่าสะพรึงกลัวสุดกำลัง

ผ่านไปครู่หนึ่ง

ในที่สุด สายฟ้าสีขาวเส้นนั้นก็สลายหายไปไร้ร่องรอย ราวกับไม่เคยปรากฏมาก่อน

จนถึงตอนนั้น เมฆมหันตภัยจึงค่อย ๆ จางหาย แสงอาทิตย์สีทองสายหนึ่งทะลุผ่านชั้นเมฆ โปรยลงบนผิวน้ำทะเล เกิดระลอกประกายระยิบระยับ งดงามเกินพรรณนา

“อ๊าว——”

หลงหมาส่งเสียงกู่ยาวด้วยความตื่นเต้น เสียงนั้นดังสะท้อนขึ้นไปถึงชั้นเมฆา ราวกับกำลังโห่ร้องยินดีต่อการเกิดใหม่

ร่างกายของมันเริ่มแปรเปลี่ยนอย่างน่าอัศจรรย์ เกล็ดที่แตกร้าวเดิมทยอยร่วงหล่น เผยให้เห็นเกล็ดทองคำชั้นใหม่ด้านใต้ ราวกับหล่อขึ้นจากทองคำบริสุทธิ์

ศีรษะมังกรของมันยิ่งดูทรงอำนาจ ดั่งผู้ปกครองฟ้าดิน ทั้งสี่กีบก็เริ่มแปรรูปเลือนรางเป็นกรงเล็บมังกร แหลมคมเปี่ยมพลัง ราวกับฉีกทำลายได้ทุกสรรพสิ่ง

“มันกำลังจะแปรเป็นมังกรแล้ว!”

ชู่ชู่ร้องออกมาด้วยความตื่นเต้นดีใจ

แต่ไม่ทันไร หนิงฟานกลับหน้าถอดสีอย่างฉับพลัน ชี้ขึ้นไปบนท้องฟ้าร้องลั่นว่า “แย่แล้ว พวกเจ้าดูข้างบนนั่นเร็ว——”

ทุกคนเงยหน้ามอง เหนือเก้าสวรรค์ เมฆมหันตภัยที่ควรสลายไปแล้วกลับรวมตัวขึ้นมาอีกครั้งในชั่วขณะนี้

แถมยังหนาทึบกว่าก่อนหน้านี้นัก หนักหน่วงดั่งยอดเขามหึมาทับลงบนหัวใจของทุกคน

ที่น่าหวาดผวายิ่งกว่านั้น ในชั้นเมฆกลับปรากฏดวงตาขนาดยักษ์ขึ้นมาหนึ่งข้าง

ดวงตานั้นเย็นชาไร้ความปรานี ดั่งร่างอวตารของกฎแห่งสวรรค์และโลก จ้องมองทุกสรรพสิ่งเบื้องล่างอย่างเยือกเย็น

“ดวงตาแห่งทัณฑ์สวรรค์!”

สีหน้าของจางเหมยเจินเหรินก็เปลี่ยนไปเช่นกัน เอ่ยเสียงขรึมว่า “ผมเคยได้ยินมาว่า ดวงตาแห่งทัณฑ์สวรรค์เป็นหนึ่งในมหันตภัยสวรรค์ที่น่าสะพรึงที่สุด”

“ดูท่า กฎสวรรค์ไม่ยอมให้มันแปรเป็นมังกรสำเร็จแน่”

“เจ้ากระต่ายน้อย ระวังตัว!” จางเหมยเจินเหรินตะโกนเตือน

ตอนนั้นเอง หลงหมาก็เริ่มตระหนักเช่นกันว่า กฎสวรรค์กำลังจะประทับการลงทัณฑ์สวรรค์ที่รุนแรงยิ่งกว่า ลงมาเพื่อขัดขวางไม่ให้มันข้ามด่านสวรรค์สำเร็จ

ทันใดนั้น แววตาของมันก็ฉายความไม่ยอมรับและโกรธแค้น

ทำไมกัน?

ทำไมสรรพชีวิตอื่นล้วนข้ามด่านสวรรค์ได้สำเร็จ แต่กฎสวรรค์กลับต้องลงโทษมันเช่นนี้?

แค่เพราะมันเป็นสายพันธุ์พิเศษโดยกำเนิดอย่างนั้นหรือ?

อยุติธรรมเกินไปแล้ว!

เพราะไม่มีผู้ใดเลือกชาติกำเนิดของตนเองได้

จากนั้นมันก็หันไปมองเย่ชิว ความโกรธในดวงตาค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความซาบซึ้ง ส่งเสียงคำรามออกมาหนึ่งครั้ง

“อ๊าว——”

ดูเหมือนหลงหมากำลังบอกเย่ชิวว่า ขอบใจที่ช่วย ข้าซาบซึ้งยิ่งนัก แต่ดวงตาแห่งทัณฑ์สวรรค์ไม่ใช่ของเล่น เจ้าหลีกไปเถอะ อย่าเอาชีวิตเข้าไปเสี่ยง

ทว่าเย่ชิวยืนตระหง่านอยู่ที่เดิมไม่ไหวติง แค่นเสียงหัวเราะเย็น “วันนี้ ผมจะฝืนกฎสวรรค์ให้ดูต่างหาก”

“จะเอาให้จบไม่จบกันสักทีรึไง!”

เย่ชิวคำรามลั่นขึ้นมาโดยฉับพลัน เสียงของเขาดังเปรี้ยงราวสายฟ้าฟาด สั่นสะเทือนจนทั่วทั้งทะเลพรั่นพรึง

ทันใดนั้น เหตุการณ์ที่ทำให้ทุกคนตะลึงก็เกิดขึ้น

ทุกสายตาเห็นชัดว่า ดวงตาแห่งทัณฑ์สวรรค์ถึงกับสะท้านวูบ แววตาฉายความหวาดหวั่นขึ้นมาแวบหนึ่ง จากนั้นดวงตายักษ์ข้างนั้นก็ค่อย ๆ ปิดลง เมฆมหันตภัยที่ปกคลุมทั่วฟ้าถอยร่นดั่งน้ำลง เพียงชั่วพริบตาก็สลายหายไปไร้เงา

แสงอาทิตย์สาดลงบนผิวน้ำทะเลอีกครั้ง เหตุการณ์เมื่อครู่ราวกับเป็นเพียงภาพลวงตา

ชู่ชู่กับหนิงฟานยืนเหม่อราวกับไก่ไม้ด้วยความตะลึง สายตาที่มองไปยังเย่ชิวเต็มไปด้วยความเลื่อมใสศรัทธา

“หึ อวดเก่งอีกแล้ว” จางเหมยเจินเหรินฮึดฮัดเย็นชา

ทางด้านหลงหมาเบิกตาโพลง จ้องมองเย่ชิวอย่างเหลือเชื่อ

“นี่...นี่มันเป็นไปได้ยังไงกัน?”

“พูดแค่ประโยคเดียวก็ทำให้การลงทัณฑ์สวรรค์ถอยหนีได้?”

“นี่...เขาเป็นคนแบบไหนกัน ทำไมถึงน่าสะพรึงได้ขนาดนี้?”

หลังจากตะลึงงันอยู่ครู่หนึ่ง หลงหมาก็ตั้งสติคืนมา เงยหน้ากู่ร้องขึ้นฟ้าด้วยความตื่นเต้น “อ๊าว——”

ร่างของมันเริ่มแปรเปลี่ยนอีกครั้ง

เกล็ดสีทองบนตัวมันค่อย ๆ ร่วงหล่นเผยให้เห็นเกล็ดมังกรที่เจิดจรัสยิ่งกว่าเดิม เขายาวเดี่ยวบนศีรษะแยกงอกกลายเป็นเขามังกรใสกระจ่างคู่หนึ่ง ทั้งสี่กีบแปรเปลี่ยนเป็นกรงเล็บมังกรโดยสมบูรณ์ แวววาวด้วยประกายเย็นเยียบ

ที่น่าตื่นตะลึงที่สุดคือ แผ่นหลังของมันค่อย ๆ แยกออก ปีกมังกรสีทองคู่หนึ่งกางออกมาอย่างสง่างาม เปล่งประกายวิบวับท่ามกลางแสงอาทิตย์

จางเหมยเจินเหรินอุทานอย่างประหลาดใจ “งอกปีกคู่ที่หลังเช่นนี้ ไม่เสียแรงที่เป็นสายพันธุ์พิเศษโดยกำเนิดจริง ๆ”

เย่ชิวกลับไปยืนบนกระบี่เฉิงเฟิง มองหลงหมาที่กำลังแปรเปลี่ยน ดวงตาเปื้อนรอยยินดี

เขาสัมผัสได้ว่าภายในร่างของหลงหมา กำลังตื่นขึ้นมาซึ่งพลังอันเก่าแก่และแกร่งกล้าสายหนึ่ง

ทันใดนั้น หลงหมาเงยหน้าปล่อยเสียงคำรามของมังกรสนั่นฟ้า แสงทองคำสว่างจ้าก็ปะทุออกมาทั่วทั้งร่าง

เมื่อแสงสงบลง หลงหมาผู้สูงส่งเปี่ยมสง่าตัวหนึ่งก็ปรากฏตรงหน้าทุกคน——

มันทั้งตัวเป็นสีทองอร่าม ศีรษะมังกรกายม้า แผ่นหลังงอกปีกคู่ เท้าทั้งสี่เหยียบเมฆมงคล แผ่กระแสอำนาจศักดิ์สิทธิ์ออกมาทั่วกาย