วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3238

หลงหมาก้าวเพียงก้าวเดียว ร่างก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเย่ชิวในพริบตา

วินาทีถัดมา มันทรุดเข่าหน้าลงคุกเข่า ก้มศีรษะอันสูงศักดิ์ลงต่ำ

ท่วงท่านั้นของหลงหม่าทำให้ทุกคนชะงักค้าง

แต่ไม่นาน ต่างก็เข้าใจขึ้นมา

ยังไงเสีย หากไม่ใช่เพราะเย่ชิวลงมือเกื้อหนุน เกรงว่าหลงหม่าคงถูกฝังกลบใต้มหันตภัยสวรรค์ กลายเป็นเถ้าธุลีไปนานแล้ว

จะว่าไป เย่ชิวมีพระคุณไม่ต่างจากให้กำเนิดชีวิตมันขึ้นมาใหม่

เย่ชิวกวาดตามอง เห็นตรงสันหลังของหลงหมามีเกล็ดมังกรพลิกงอ เลือดสดไหลหยดลงมาตามขนปีกแสงส่องประกาย

บาดแผลทั่วร่างมันยังไม่หายดี

“อย่าขยับ”

เย่ชิวก้าวเข้าไป ยกมือสะบัด พลังชี่อันรุนแรงก็แผ่คลุมบาดแผลน่าเกลียดเหล่านั้นในชั่วพริบตา

ทันใดนั้น บาดแผลบนร่างหลงหม่าก็สมานตัวด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

หลงหมาหลับตาลง ปล่อยใจให้เพลิดเพลินกับการรักษาของเย่ชิว ราวกับลูกแมวสงบเชื่องตัวหนึ่ง

ครู่หนึ่งผ่านไป

พอเย่ชิวชักมือกลับ หลงหม่าก็ลืมตาเชิดหัวร้องยาว ปีกทั้งสองสะบัดจนลมกรรโชกพัดเมฆหมอกในรัศมีหนึ่งร้อยหลี่แตกสลาย

“สมกับเป็นสายพันธุ์พิเศษโดยกำเนิด กระมังว่าพลังของมันคงไม่ด้อยกว่ายอดฝีมือราชานักบุญไร้เทียมทานทั่วไปเลย” จางเหมยเจินเหรินอุทานชม

แววตาเย่ชิววาบประกาย ยกมือขวาขึ้นมา ปรากฏหยดโลหิตสีทองหยดหนึ่งที่ปลายนิ้ว

หยดโลหิตนั้นมีขนาดแค่เมล็ดถั่วเหลือง ทว่าเมื่อปรากฏตัวกลับมีเสียงคำรามของมังกรดังแว่วมาด้วย พร้อมปลดปล่อยแรงกดดันแห่งเซียนอันเกรี้ยวกราดระลอกแล้วระลอกเล่า

“โลหิตล้ำค่ามังกรแท้!” ชู่ชู่ร้องออกมาอย่างตื่นตระหนก “ไม่คิดเลยว่าพี่ชายเย่จะมีของวิเศษระดับนี้ด้วย”

“แค่นี้น่ะอะไร ของวิเศษบนตัวไอ้เด็กนั่นยังมีอีกเพียบ ไว้เธอได้...ทำความรู้จักกับเขาให้ลึกซึ้งกว่านี้ค่อยรู้เอง” จางเหมยเจินเหรินยิ้มเจ้าเล่ห์ลามก ใบตาเหลือบมองเย่ชิวอย่างมีนัย

เย่ชิวเอ่ยเสียงเย็น “ไอ้เหล่าโต้วซี ถ้าคันหนังหัวนักก็พูดมาตรง ๆ เดี๋ยวเอาแส้ปราบเทพช่วยเกาให้”

จางเหมยเจินเหรินสะดุ้งหดคอ รีบเอ่ย “ล้อเล่นน่า อย่าถือสาจริงจังเลย”

“ฮึ” เย่ชิวฮึดฮัดในลำคอ ก่อนยื่นโลหิตล้ำค่ามังกรแท้ไปตรงหน้าหลงหมา แล้วว่า “ที่เราได้มาพบกันที่นี่ ก็นับว่าเป็นวาสนา หยดโลหิตล้ำค่ามังกรแท้นี้ยกให้ หวังว่าจะช่วยเจ้าได้บ้าง”

หลงหม่าถลึงตา มองเย่ชิวตาค้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ

เห็นได้ชัดว่ามันไม่คิดเลยว่าเย่ชิวจะยกหยดโลหิตล้ำค่ามังกรแท้ให้

ต้องรู้ก่อนว่า ของวิเศษระดับนี้สำหรับสรรพชีวิตแล้วล่อลวงยิ่งกว่าสิ่งใด หากให้สรรพชีวิตอื่นรู้เข้า ต่อให้หัวแตกเลือดอาบก็ต้องแย่งชิง

แต่ตอนนี้ เย่ชิวกลับยกให้มัน...

มันจะไม่ตกตะลึงได้อย่างไร

“รับไปเถอะ” เย่ชิวเห็นหลงหม่ายังเหม่อลอย จึงเอ่ยเสียงนุ่ม

หลงหม่าตื่นจากภวังค์ ก้มศีรษะต่ำลงกว่าเดิมแล้วกล่าวว่า “ท่านผู้มีพระคุณลงมือช่วยให้ผ่านมหันตภัยสวรรค์ ก็ซาบซึ้งใจยิ่งอยู่แล้ว ของวิเศษเช่นนี้ไม่กล้ารับไว้ ยังขอให้ท่านผู้มีพระคุณเก็บกลับไปเถิด”

ทันทีที่มันเอ่ยปาก ทุกคนก็ถึงกับตะลึง

หาใช่เพราะแปลกใจที่มันพูดภาษามนุษย์ได้ ท้ายที่สุดแล้วสรรพชีวิตเมื่อบรรลุเป็นเซียนศักดิ์สิทธิ์ ก็แทบล้วนเปล่งวาจาได้ทั้งนั้น

หากแต่เสียงของมันใสแข็งประหนึ่งโลหะกระทบกัน แฝงไว้ด้วยอำนาจข่มขวัญแบบสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ยุคดึกดำบรรพ์ ทำเอาผู้คนรู้สึกพิศวง

เย่ชิวหัวเราะเบา ๆ ดีดนิ้วส่งหยดโลหิตล้ำค่ามังกรแท้เข้าสู่หว่างคิ้วของหลงหมา แล้วเอ่ยว่า “ของที่ให้ไปแล้ว ไม่มีเหตุผลจะเอาคืน”

ชั่วขณะที่โลหิตล้ำค่าไหลเข้าสู่ร่าง กระดูกทั้งตัวของหลงหมาก็ส่งเสียงดังเป๊าะแป๊ะราวกับเมล็ดถั่วแตก

สันหลังมันโก่งงอ เกล็ดทองแต่ละแผ่นลุกตั้ง สะท้อนแสงแดดกลายเป็นประกายรุ้งพรายรอบกาย

“ท่านผู้มีพระคุณไม่เพียงช่วยชีวิต ยังช่วยให้ผ่านมหันตภัยสวรรค์สำเร็จ แถมยังประทานโลหิตล้ำค่ามังกรแท้ให้ ทุกสิ่งล้วนเป็นท่านที่ทำให้ได้สัมผัสว่าความอบอุ่นคืออะไรเป็นครั้งแรก”

“ได้โปรดเถิด รับไว้สักตัวเถอะ!”

หลงหม่าคุกเข่าลงอ้อนวอน

จางเหมยเจินเหรินเห็นภาพนี้แล้วก็เอ่ยอยู่ข้าง ๆ ว่า “ไม่เข้าใจจริง ๆ สรรพชีวิตแท้ ๆ ยังรู้จักตอบแทนบุญคุณ แต่ทำไมบนโลกนี้ถึงมีไอ้เนรคุณอกตัญญูอยู่ตั้งมากมายกันนะ”

“ไอ้เด็กน้อย ดูจากทีท่าแล้วหลงหม่าตัวนี้อยากตามเจ้าอย่างจริงใจ เจ้าก็รับมันไว้เถอะ!”

“ยังไงมันก็ไม่มีเพื่อน อยู่ตัวเดียวอย่างเหงาเชียว”

“ก็ได้” เย่ชิวแย้มยิ้มจาง ๆ เอื้อมมือไปลูบหน้าผากของหลงหมาเบา ๆ

ทันทีที่ฝ่ามือแตะต้องเขามังกร อักขระพันธะเส้นหนึ่งก็ส่องสว่างขึ้นระหว่างคนกับสัตว์ ก่อนจะจมหายเข้าสู่หว่างคิ้วของทั้งคู่

“พันธะวิญญาณ!” จางเหมยเจินเหรินมองเย่ชิวด้วยแววตาอิจฉา

ต่อให้หลงหมาเป็นสายพันธุ์พิเศษโดยกำเนิด แต่ก็เป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ แถมพลังร้ายกาจยิ่ง นี่นับเป็นวาสนามหาศาล

หลงหมาเอาหัวถูไถเย่ชิวอย่างสนิทสนม ราวสัตว์เลี้ยงตัวน้อยกำลังออดอ้อนนายของตน

“นาย ตอนนี้จะไปไหน หรือให้พาไปสักหน่อยดีไหม” หลงหม่าถาม ดูท่าว่าต้องการอวดพลังให้เย่ชิวเห็น

“ดี” เย่ชิวตอบรับอย่างเต็มใจ พลิกกายกระโจนขึ้นไปบนหลังหลงหมา

“พรึ่บ!”

ปีกทั้งสองของหลงหมากระพือครั้งเดียว ลมบ้าหมูพลันโหมกระหน่ำ ร่างมันพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ทะลุขึ้นไปยังชั้นเมฆาในพริบตา

เย่ชิวยืนอยู่บนหลังหลงหมา ท้องทะเลกว้างหมื่นลี้อยู่ใต้ฝ่าเท้าในหนึ่งสายตา ใจภายในพลุ่งพล่านด้วยความฮึกเหิมไร้ขอบเขต

“มีสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ตัวนี้ช่วยแล้ว ทั่วหล้านี้ ยังมีที่ใดไปไม่ได้อีกหรือ”