วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3240

หลงหมาแบกเย่ชิวพุ่งทะยานไปดั่งสายฟ้าสีทอง ผ่าความมืดมิดของทะเลลึกออกเป็นเสี่ยง ๆ

ความเร็วรวดเร็วจนน่าตกตะลึง

ในขณะเดียวกัน จางเหมยเจินเหรินกับคนอื่น ๆ ก็อยู่ภายใต้การปกคลุมของยันต์กันน้ำ ไล่ตามหลังหลงหมาเข้ามาในหลุมฟ้าเช่นกัน

ทุกคนดำดิ่งลงไปเรื่อย ๆ

สามพันลี้ ห้าพันลี้ แปดพันลี้…

ยิ่งดำลึกลงไป แสงรอบด้านก็ยิ่งมืดมัว ความกดดันของน้ำทะเลก็ยิ่งทับถมมากขึ้น

แม้จางเหมยเจินเหรินกับพวกจะมียันต์เวทคุ้มกันร่างกาย ทว่าก็ยังรับรู้ได้ถึงแรงกดดันอึดอัดจนน่าใจหาย

“อาจารย์ ดูนั่นสิ!” หนิงฟานชี้ลงไปด้านล่าง ร้องอย่างตกใจ

เพียงเห็นลึกลงไปในก้นทะเลมืดมิด มีแสงทองคำสองสายส่องแว้บอยู่ราง ๆ ราวดวงดาวกลางราตรี ทั้งลี้ลับทั้งเจิดจ้า

ฉับพลัน โลหิตล้ำค่ามังกรแท้ในกายเย่ชิวเดือดพล่านขึ้นมา คล้ายถูกบางสิ่งเรียกขาน ไหลเชี่ยวไปตามเส้นลมปราณไม่หยุด

“นาย ข้ารู้สึกได้ถึงพลังของเผ่ามังกร” เวลานั้นหลงหมาก็เอ่ยขึ้น น้ำเสียงแฝงความตื่นเต้นอยู่ไม่น้อย

“เร่งความเร็ว!” เย่ชิวสั่ง

“อ๊าว——” หลงหมาส่งเสียงกู่ยาว เก็บปีกทั้งสองข้างแนบลำตัว พุ่งดิ่งสู่ก้นทะเลราวลูกธนูที่หลุดสาย

หนึ่งหมื่นแปดพันลี้!

เมื่อทุกคนมาถึงก้นทะเลเสียที ภาพเบื้องหน้าก็ทำให้พวกเขาตะลึงงัน

เพียงเห็นโครงกระดูกมังกรแท้ขนาดมหึมาสองร่างนอนสงบนิ่งอยู่ใต้ทะเล กระดูกทุกชิ้นเปล่งแสงทองจาง ๆ ออกมา

โครงกระดูกยาวราวพันจั้ง แม้สิ้นชีพมาหลายปีแล้ว แต่ยังคงแผ่อำนาจแห่งมังกรออกมาให้หัวใจคนสั่นไหว

เศียรมังกรเชิดสูง เขามังกรแตกหัก กรงเล็บมังกรฝังลึกลงในชั้นหินของก้นทะเล

ทั่วทั้งโครงกระดูกเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นไขว้กันไปมา ทั้งรอยดาบ รอยกระบี่ แม้กระทั่งรอยที่ถูกฉีกกระชากออกด้วยกำลังดิบ

และสิ่งที่สะเทือนใจที่สุดก็คือ กระดูกสันหลังของซากศพมังกรหนึ่งในสองร่างนั้น กลับถูกอาวุธคมบางอย่างฟันขาดออกเป็นสามท่อน

“นี่มัน…”

ดวงตาของจางเหมยเจินเหรินเบิกกว้าง เสียงยังสั่นเล็กน้อยเอ่ยว่า “นี่คือโครงกระดูกของเผ่ามังกรแท้จริง! จากพลังชีวิตที่หลงเหลือ ดูท่าเมื่อตอนยังมีชีวิต อย่างน้อยก็เป็นยอดฝีมือระดับกึ่งจักรพรรดิ!”

หนิงฟานกับชู่ชู่ถึงกับตะลึงค้าง

ในฐานะคนรุ่นเยาว์ พวกเขาเคยเห็นภาพเช่นนี้ที่ไหนกันเล่า

“อาจารย์ พวกมันถูกใครฆ่ากันแน่?” หนิงฟานเอ่ยถามเสียงเบา

“หรือจะเป็นฝีมือเผ่าเทพ?” เย่ชิวนึกถึงตรงนี้ ก็เดินไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ ยื่นมือไปลูบเบา ๆ บนโครงกระดูกของซากมังกรหนึ่งร่าง

ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส แสงทองคำบนโครงกระดูกก็สว่างพุ่งขึ้นกะทันหัน ภาพเลือนรางฉากหนึ่งผุดวาบในห้วงสมองของเขา

เงาดำมากมายนับไม่ถ้วนรุมโจมตีมังกรแท้สองตัว ฟ้าถล่มดินทลาย น้ำทะเลเดือดพล่านขึ้น มังกรทั้งสองอาบเลือดต่อสู้อย่างเอาเป็นเอาตาย ท้ายที่สุดหมดแรงสิ้นใจตาย

“หืม คนที่ฆ่าพวกมันไม่ใช่เผ่าเทพ” แววตาเย่ชิวฉายแสงเย็นเฉียบ

แต่เดิมเขาคิดว่า มังกรแท้สองตัวนี้ต้องตายด้วยน้ำมือยอดฝีมือเผ่าเทพเป็นแน่ ในเมื่อเรื่องเผ่ามังกรต่อกรกับเผ่าเทพนั้น โด่งดังเป็นที่รู้กันไปทั่วโลก ทว่าเท่าที่เห็นจากภาพฉากเมื่อครู่ ผู้ที่สังหารมังกรแท้สองตัวย่อมเป็นผู้อื่น

น่าเสียดายที่ภาพนั้นเลือนลางเกินไป เงาดำเหล่านั้นหน้าตาเป็นอย่างไร เขาเห็นไม่ถนัดแม้แต่น้อย

จางเหมยเจินเหรินเดินเบียดเข้ามา ถูมือไปมาพลางพูดว่า “ไอ้เด็กกระต่ายน้อย นี่คือกระดูกล้ำค่าของมังกรแท้เชียวนะ ถ้าเอาไปสร้างอาวุธวิเศษล่ะก็ ต้องหลอมออกมาได้เป็นอาวุธศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานแน่นอน…”

“หุบปาก!” เย่ชิว quát ลั่น ดวงตาเย็นเฉียบดั่งคมดาบ “เผ่ามังกรมีบุญคุณกับข้า จะให้มาลบหลู่ร่างที่เหลืออยู่ของพวกมันได้อย่างไรกัน!”

“เหล่าโต้วซี เตือนไว้ก่อน อย่าคิดอะไรเหลวไหล”

“ถ้ากล้าขยับแตะต้องโครงกระดูกสองร่างนี้ล่ะก็ อย่าโทษว่าข้าจะไม่เกรงใจ”

จางเหมยเจินเหรินสะดุ้งหดคอ ทำหน้ามุ่ยพูดงึมงำว่า “ข้าก็แค่เสนอความเห็นเท่านั้นเอง… งั้น เอาไปฝังที่วังมังกรดีไหมเล่า?”

วังมังกร?

พอได้ยินสองคำนี้ ทุกคนจึงได้สติ หันมองไปรอบด้าน นอกจากซากมังกรสองร่างนี้แล้ว ยังมีเงาของวังมังกรที่ไหนอีกเล่า

เย่ชิวถามหลงหมา “เจ้าแน่ใจหรือว่าวังมังกรทะเลตะวันออกอยู่ตรงนี้?”

หลงหมาก็งุนงงไม่แพ้กัน เอ่ยว่า “ตามหลักไม่น่าพลาด หลายปีก่อน ข้าได้ยินสรรพชีวิตมากมายพูดกันว่าวังมังกรทะเลตะวันออกอยู่ที่นี่”

“นาย ข้า…” เสียงของหลงหมาสั่นเครือ “ข้าไม่รู้เลยว่าจะเป็นเช่นนี้ เป็นข้าที่ทำให้นายเดือดร้อน ขอให้นายลงโทษเถิด”

เย่ชิวรู้ดีว่าหลงหมาไม่มีเหตุผลใดจะทำร้ายเขา

เห็นได้ชัดว่าหลงหมาเองก็ไม่รู้เรื่องทั้งหมดนี้เช่นกัน

“เรื่องนี้ไม่อาจโทษเจ้าได้” เย่ชิวเอ่ยเสียงขรึม “ก่อนอื่นต้องหาทาง pháค่ายกลให้ได้ก่อน”

สิ้นคำ เขาก็ชกกำปั้นออกไปหมัดหนึ่ง กระแทกใส่ค่ายกลสังหาร เปลวไฟระเบิดเป็นประกายพราวตา

ไม่คาดคิด ค่ายกลกลับไม่ขยับแม้แต่น้อย

ในเวลานั้นเอง เสียงเย็นเยียบเสียงหนึ่งก็ดังสะท้อนก้องอยู่ใต้ทะเล “รอมานานขนาดนี้ ในที่สุดก็มีคนหลงกลเสียที ฮ่า ฮ่า ฮ่า…”

เสียงหัวเราะยังไม่ทันจาง ค่ายกลสังหารก็หดรัดตัวลงกะทันหัน น้ำทะเลถูกบีบอัดจนเกิดเสียง “กึก กึก” แรงกดดันน่าสะพรึงกลัวทำให้เกราะป้องกันร่างกายของจางเหมยเจินเหรินกับพวกเริ่มปรากฏรอยร้าว

“เพล้ง!”

โล่แสงของหนิงฟานแตกสลายเป็นคนแรก น้ำทะเลทะลักเข้ามาทันที ในเสี้ยววินาทีวิกฤต หลงหมาสะบัดปีกโอบหนิงฟานเอาไว้

“อาจารย์…” หนิงฟานยังตกใจไม่หาย

“ไม่คาดคิดเลยว่าจะมีหลงหมาโผล่มาด้วย น่าสนใจจริง ๆ” เสียงเย็นเยียบนั้นดังขึ้นมาอีกครั้ง

“เจ้าคือใครกันแน่ กล้ามาก็ออกมาให้เห็นตัวหน่อยสิ” จางเหมยเจินเหรินตวาด

“รอให้พวกเจ้ากลายเป็นศพเสียก่อน แล้วจะได้เห็นหน้าข้าเอง” เสียงเย็นเยียบเอ่ยตอบ

ค่ายกลสังหารยังคงหดรัดต่อไป

“เหล่าโต้วซี หาวิธีปกป้องหนิงฟานกับชู่ชู่ก่อน” เย่ชิวร้องบอก

จางเหมยเจินเหรินรีบโยนยันต์เวทออกมาหลายแผ่น ทันใดนั้น รอบกายชู่ชู่กับหนิงฟานก็มีโล่แสงชั้นหนึ่งปกคลุมขึ้นมา

“หลงหมา มาด้วยกัน ช่วยข้า pháค่ายกล!” เย่ชิว quát

“รับคำ!” หลงหมากู่ร้องยาวอีกครา กางปีกออกเต็มที่ แบกเย่ชิวพุ่งทะยานขึ้นด้านบน