วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3241

“ตูม!”

เย่ชิวเหยียบยืนอยู่บนหลังหลงหมา ร่างทั้งร่างปะทุแสงทองคำพุ่งทะยาน ราวกับเทพสงครามอวตารลงสู่ก้นทะเล

เขากำหมัดขวาแน่น ก่อนจะกระแทกใส่ค่ายกลเจ็ดพิฆาตอย่างสุดแรง

“ปัง ๆ ๆ!”

เสียงระเบิดดังสนั่นสะเทือนทะเลลึก

ทว่าค่ายกลเจ็ดพิฆาตกลับไม่ไหวติงแม้แต่น้อย แข็งแกร่งแน่นหนาราวภูผาเหล็ก

“ไร้ประโยชน์หรอก แม้แต่มังกรแท้สองตนระดับขอบเขต quasi-จักรพรรดิยังทะลวงไม่ออก เจ้าจะออกแรงให้เหนื่อยทำไมกัน”

จากความมืด เสียงเย็นเยียบก็ดังขึ้นอีกครั้ง เอ่ยด้วยน้ำเสียงลำพองว่า “ตอนปีนั้นที่ข้าลงมือวางค่ายกลสังหารนี้ ก็เพื่อล่อคนให้เดินเข้ามาเอง ในเมื่อก้าวเข้ามาแล้ว ก็อย่าหวังจะได้ออกไป”

“เด็กน้อย ยอมรับชะตาเสียเงียบ ๆ เถอะ!”

“ฮึ!” เย่ชิวแค่นเสียงเย็น แล้วซัดหมัดต่อไปไม่หยุด

สถานการณ์ก็ยังเหมือนเดิมเป๊ะ

ต่อให้พลังหมัดของเขาน่าสะพรึงกลัวเพียงใด ก็สั่นคลอนค่ายกลเจ็ดพิฆาตไม่ได้แม้แต่นิด

“อย่าต่อต้านเลย เชื่อฟังคอยอมตายดี ๆ ยังพอเหลือร่างครบชิ้น ไม่อย่างนั้นพวกเจ้าจะไม่เหลือแม้แต่เศษกระดูก…” เสียงเย็นเยียบยังคงพร่ำต่อ

จางเหมยเจินเหรินเอ่ยเตือนขึ้นมาในจังหวะนั้นว่า “ไอ้กระต่ายน้อย ค่ายกลเจ็ดพิฆาตจัดเรียงตามกลุ่มดาวตะขาบใหญ่ เจ้าจะโจมตีจุดไหนก็ไร้ผลทั้งนั้น”

“หากจะทำลายค่ายกล ต้องลงมือพร้อมกันทั้งเจ็ดทิศ”

“เดี๋ยวข้าช่วยเจ้า…”

คำพูดของจางเหมยเจินเหรินยังไม่ทันจบ ก็ถูกเย่ชิวขัดขึ้นกลางคัน

“ไม่ต้อง”

สิ้นคำ เย่ชิวก็ใช้งานวิชาแยกร่างสามภาค แยกออกมาเป็นร่างจำแลงแห่งเต๋าสองร่าง

จากนั้น หนึ่งร่างจริงบวกกับสองร่างจำแลง รวมเป็นหกหมัดพุ่งออกพร้อมกัน

เพื่อจะเจาะค่ายเวทย์ให้แตก เย่ชิวยังเรียกพลังแห่งความโกลาหลออกมาสังเวย ครั้นหมัดทั้งหกฟาดออกไป แต่ละหมัดล้วนพันรัดด้วยพลังแห่งความโกลาหลสามพันสาย

“ตูม!”

หกหมัดฟาดกระหน่ำพร้อมกัน

ในนั้น ร่างจริงของเขาเมื่อปล่อยหมัดสองครั้งแล้ว ยังซัดตามไปอีกหนึ่งหมัดกลายเป็นหมัดที่เจ็ด

เห็นภาพนี้ เสียงเย็นยะเยือกในเงามืดก็อุทานอย่างแปลกใจ “อืม? ถึงกับแยกร่างจำแลงแห่งเต๋าออกมาสองร่างได้ น่าสนใจอยู่เหมือนกัน”

“เด็กน้อย สนใจจะมาเป็นทาสของข้าหรือเปล่า?”

“แค่เจ้าตอบตกลง ข้าก็ไว้ชีวิตเจ้าได้ แต่ถ้ายังดื้อดึงจะสู้ให้ถึงที่สุด ข้าบอกได้คำเดียวว่า ค่ายกลเจ็ดพิฆาตนี่เจ้าทะลวงไม่ออก แน่นอนว่าต้องตายสถานเดียว…”

ครั่ก——

เสียงจากความมืดยังไม่ทันพูดจบ ก็เห็นถนัดตาว่า ที่ใดที่กำลังหมัดของเย่ชิวพุ่งผ่าน ค่ายกลสังหารก็แตกเป็นเสี่ยง ๆ ราวกับกระจกเปราะบางถูกค้อนยักษ์ทุบใส่

เสาแสงสีเลือดทั้งเจ็ดเสาล้วนสั่นไหวอย่างรุนแรง สุดท้ายก็ “โครม!” ระเบิดแตก กระจายกลายเป็นหมอกโลหิตฟุ้งกระจายไปทั่ว ก่อนจะจางหายไปในน้ำทะเล

“อะไรนะ ค่ายกลสังหารแตกแล้ว?”

“เป็นไปไม่ได้!”

เสียงในความมืดหวาดผวาจนเกือบเสียสติ “ค่ายกลเจ็ดพิฆาตถึงขั้นจับกุมสังหารกึ่งจักรพรรดิยังได้ แล้วเจ้าจะทำลายมันได้ยังไงกัน?”

“กึ่งจักรพรรดิผมยังฆ่าได้ แค่ค่ายกลสังหารกระจอก ๆ แค่นี้จะเป็นปัญหาอะไร?” เย่ชิวหัวเราะเย็น ๆ พร้อมกับลอบเปิดดวงตาสวรรค์ สายตากวาดไปทั่วก้นทะเล

เพียงพริบตาเดียว เงาดำที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืดก็หมดทางหลบซ่อน—

“ที่แท้เป็นเจ้าสัตว์เดรัจฉานนี่เองที่อยู่เบื้องหลัง” ดวงตาเย่ชิวเย็นเยียบ ยกหมัดขึ้นซัดไปทันที

“ครืน!”

รอยหมัดดุจดาวตกสีทองผ่าแหวกน้ำทะเล พลังอำนาจมหาศาลเกินจะพรรณนา ถัดจากนั้น เลือดสดก็ย้อมน้ำทะเลเป็นสีแดง เงาที่เคยซ่อนเร้นก็โผล่พรวดขึ้นมา

จู่ ๆ เขาก็เข้าใจขึ้นมา เงาดำทั้งหลายที่รุมล้อมโจมตีมังกรแท้ในความทรงจำนั้น เห็นเด่นชัดว่าเหมือนกับอสูรทะเลตรงหน้าราวกับแกะ!

“ที่แท้ คนที่สังหารมังกรแท้สองตนนั้น ก็คือพวกอสูรทะเลของเจ้านี่เอง” เย่ชิวกล่าวด้วยเสียงเย็นเยียบ

อสูรทะเลยังไม่ทันสังเกตจิตสังหารในน้ำเสียงของเขา เอ่ยตอบอย่างลำพองว่า “ฮ่า ฮ่า ฮ่า…ใช่แล้ว!”

“มังกรแก่สองตัวนั้นก็เป็นเหยื่อที่ลุง ๆ ของข้าลงมือฆ่าเอง!”

“น่าเสียดาย ตอนนั้นข้ายังไม่เกิด ไม่อย่างนั้น ข้าจะต้องไปร่วมวงฉีกเอาเอ็นมังกรของมันมาทำเป็นเข็มขัดให้ได้เลย”

แววตาเย่ชิววาบขึ้น “งั้นแปลว่า ในตระกูลไห่เยาของพวกเจ้ายังมีคนอยู่อีกไม่น้อยสินะ?”

“แน่นอนอยู่แล้ว” อสูรทะเลเอ่ยอย่างเย่อหยิ่ง “เด็กน้อย ถึงข้าไม่รู้ว่าแกเป็นใคร แต่ขอเตือนสักคำ รีบปล่อยข้าเดี๋ยวนี้จะดีกว่า”

“ไม่อย่างนั้น รอให้เผ่าพันธุ์ของข้ามาถึงเมื่อไร พวกแกไม่มีใครรอดซักคน”

เย่ชิวหัวเราะออกมา

ในเวลาแบบนี้ยังกล้ามาข่มขู่เขาอีก ก็เท่ากับหาเรื่องตายใส่ตัวชัด ๆ

ทว่าเขายังไม่รีบลงมือทันที

“เลิกขู่ผมเถอะ ถ้าพวกเจ้ามีเครือญาติอยู่จริง ทำไมไม่เห็นโผล่มาสักตัว?” เย่ชิวเอ่ยถาม

“นั่นเพราะพวกมันอยู่…” อสูรทะเลพูดไปครึ่งเดียวก็ฉุกคิดได้ว่าหลุดปาก รีบหุบปากลงอย่างร้อนรน

“พวกมันอยู่ที่ไหน?” เย่ชิวซักต่อทันที

“ฮึ ข้าไม่มีวันบอกแก…” อสูรทะเลยังพูดไม่ทันจบ ระหว่างคิ้วก็ถูกฝ่ามือของเย่ชิวปิดทับไว้แล้ว มันตกใจจนหน้าซีด “แะ…แกจะทำอะไร!?”

“ไหนเจ้าปากแข็งไม่ยอมบอก งั้นผมก็ต้องลงมือเอง” สิ้นคำ เย่ชิวก็ปล่อยให้แสงทองคำพุ่งพล่านออกมาจากฝ่ามือ ใช้เวทย์ค้นวิญญาณโจมตีใส่อสูรทะเลโดยตรง

“ไม่! แกทำกับข้าแบบนี้ไม่ได้…อ๊ากกกก!”

อสูรทะเลกรีดร้องโหยหวนอย่างสุดแสนทรมาน ฉับพลัน เลือดดำก็เอ่อออกมาทั้งเจ็ดรูใบหน้า

เพียงครู่เดียว แววตาของมันก็พร่าเลือน น้ำลายไหลยืดออกมาตามมุมปาก วิญญาณศักดิ์สิทธิ์ได้รับบาดเจ็บสาหัส กลายเป็นผีดิบครึ่งคนครึ่งสัตว์ที่เหลือแต่ความโง่งม มองเย่ชิวแล้วยิ้มโง่ ๆ ใส่เขาอย่างคนเสียสติ