วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3242

เย่ชิวหลับตาลงย่อยความทรงจำ สีหน้าก็ยิ่งมืดครึ้มลงเรื่อย ๆ

“ไอ้กระต่ายน้อย แกค้นพบอะไรบ้าง?” จางเหมยเจินเหรินโผล่หน้ามาถาม

เย่ชิวลืมตาขึ้น เอ่ยเสียงเย็นว่า “พวกอสูรทะเลกลุ่มนี้รับคำสั่งจากเผ่าเทพ คอยตามล่าฆ่าลูกหลานเผ่ามังกรโดยเฉพาะ”

“ไม่ใช่แค่นั้น สรรพชีวิตในทะเลตะวันออก ถ้าเจอหน้าก็ฆ่าทิ้งหมด”

“แล้วยัง วังมังกรทะเลตะวันออกไม่ใช่ตรงนี้เลย พวกมันจงใจปล่อยข่าวลวงออกมา เพื่อหลอกให้คนเข้าไปติดค่ายกลสังหาร”

“มังกรแท้สองตัวยนั่นก็เพราะหลงกล เลยถูกฆ่าตายที่นี่”

หนิงฟานเอ่ยว่า “ถ้าอย่างนั้น ค่ายกลสังหารนี่เป็นฝีมืออสูรทะเลงั้นหรือ?”

“ใช่” เย่ชิวว่า “ตามความทรงจำของอสูรทะเลตนนี้ ตั้งแต่พวกมันไปสวามิภักดิ์ต่อเผ่าเทพ ก็สังหารเผ่ามังกรมากว่าสิบหมื่นตนแล้ว”

“เยอะขนาดนั้น?” จางเหมยเจินเหรินเบิกตาโพลง จากนั้นก็โกรธจัด “ถึงจะเป็นอสรพิษแปดกร ก็ยังนับเป็นสายเลือดเดียวกับเผ่ามังกร กลับช่วยเผ่าเทพฆ่าล้างเผ่ามังกรตั้งมากมาย น่าโดนประหารนัก!”

“ว่าแต่ ไอ้กระต่ายน้อย วังมังกรทะเลตะวันออกไม่อยู่ที่นี่ แล้วมันอยู่ที่ไหนกันแน่?”

เย่ชิวพูดว่า “จากตรงนี้ลงไปลึกสามล้านลี้ที่ก้นทะเล ถึงจะเป็นที่ตั้งที่แท้จริงของวังมังกรทะเลตะวันออก”

“ตามความทรงจำของอสูรทะเลตนนี้ ที่วังมังกรทะเลตะวันออก ยังมีอสูรทะเลอยู่อีกนับหมื่นตน”

“เหตุที่พวกมันเฝ้าวังมังกรทะเลตะวันออก มีอยู่สองเหตุผล หนึ่ง คือบุตรสาวของจักรพรรดิมังกรถูกผนึกไว้ที่นั่น สอง ที่วังมังกรทะเลตะวันออกมีของวิเศษอยู่ชิ้นหนึ่ง พวกมันจ้องอยากได้มานานแล้ว เพียงแต่ยังไม่เคยชิงมาได้สำเร็จ”

พอพูดถึงของวิเศษ ดวงตาของจางเหมยเจินเหรินก็เป็นประกายทันที ถามว่า “ของวิเศษอะไร?”

“ไม่แน่ใจ” เย่ชิวว่า “แต่จากความทรงจำของมัน ของชิ้นนั้นร้ายกาจมาก”

จางเหมยเจินเหรินเร่งเร้า “งั้นจะรออะไรอีก ลุยไปวังมังกรทะเลตะวันออกกันเดี๋ยวนี้สิ”

เย่ชิวพูดว่า “ข้ายังรู้อีกอย่างจากความทรงจำของมัน อดีตหัวหน้าเผ่าอสูรทะเล เคยถูกเผ่าเทพแต่งตั้งให้เป็นผู้พิทักษ์ทะเลตะวันออก”

“ต่อมา หัวหน้าเผ่าอสูรทะเลในแต่ละรุ่นก็รับตำแหน่งนี้สืบต่อกันมา”

“หัวหน้าเผ่ามารทะเลรุ่นนี้ เป็นกึ่งจักรพรรดิ!”

“โถ่เว้ย ทำไมทะเลตะวันออกถึงมีผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิเยอะแบบนี้วะ?” จางเหมยเจินเหรินสบถลั่น “ตอนเราพึ่งมาโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรใหม่ ๆ พวกจอมปีศาจระดับทารกวิญญาณยังแทบไม่ค่อยเห็น ตอนนี้ดีเลย ผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิผุดขึ้นมาเป็นดอกเห็ดหลังฝน ทีละคนสองคนไม่ขาดสาย”

“ก่อนหน้านั้นเพราะเจ้ามีพลังบำเพ็ญเพียรต่ำไป เลยยังแตะระดับพวกเขาไม่ได้ ตอนนี้พลังเจ้าดีขึ้นแล้ว สิ่งที่ต้องเผชิญก็ย่อมต่างออกไป” เย่ชิวกล่าว “ต่อไป ผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิจะมีแต่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ กระทั่งวันหนึ่ง เราอาจได้เจอสิ่งมีชีวิตน่าสะพรึงกลัวที่อยู่เหนือกึ่งจักรพรรดิด้วยซ้ำ”

“ยังไงข้าอยู่ข้าง ๆ เจ้า ข้าก็ไม่กลัวหรอก” จางเหมยเจินเหรินว่า “ตอนนี้ไปหาวังมังกรทะเลตะวันออกกันไหม?”

“อืม” เย่ชิวครางรับเบา ๆ

พอดีนั้น อสูรทะเลตนนั้นมองจางเหมยเจินเหรินแล้วยิ้มแหย ๆ ใส่ “ฮี่ฮี่~”

“ยิ้มหมาอะไรของแก!” จางเหมยเจินเหรินด่า

ไม่คาดคิด ว่าอสูรทะเลจะยิ่งยิ้มกว้างกว่าเดิม พลางร้องเสียงเหมือนทารก “ปะป๊า…”

“ไสหัวไป ไอ้ลูกเวร!” จางเหมยเจินเหรินฟาดฝ่ามือเดียวสังหารอสูรทะเลตนนั้นทันที แล้วสบถ “ซวยจริงโว้ย!”

ทุกคนระเบิดเสียงหัวเราะ

“ไป!” เย่ชิวขี่หลงหมา เหยียบเกลียวคลื่นทะยานไปข้างหน้า

จางเหมยเจินเหริน หนิงฟาน และชู่ชู่ ก็เร่งตามติดไปไม่ห่าง

ไม่นานพวกเขาก็โผล่ขึ้นเหนือผิวน้ำทะเล แล้วมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกต่อ

ท้องฟ้าสีครามใสสะอาด ไร้เมฆแม้ก้อนเดียว

เหนือผิวน้ำทะเลสีน้ำเงินเข้ม เกลียวคลื่นซัดกระเพื่อมเบา ๆ แสงแดดโปรยลงมา กระทบผิวน้ำเป็นประกายแสงทองคำระยิบระยับ

ไกลออกไป บางครั้งก็เห็นฝูงนกทะเลโฉบผ่านผิวน้ำ ส่งเสียงร้องใสกังวานให้บรรยากาศดูสงบสบาย

ทว่าเย่ชิวกับพวกกลับรู้ดีว่า ใต้ทะเลที่ดูเงียบสงบลูกนี้ กำลังซ่อนภัยใหญ่เอาไว้

ครึ่งชั่วยามต่อมา

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน