วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3255

เย่ชิวเองก็ถึงกับมึนงงไปเลย

จูบที่โผล่มากะทันหันทำให้สมองเขาว่างเปล่าในพริบตาเดียว

“เธอ……” เย่ชิวเผลอยกมือแตะตรงมุมปากที่ถูกจูบ ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงความชื้นเล็กน้อย

เขาก้มลงมองอ้าวอวี่เวย ก็เห็นองค์หญิงแห่งเผ่ามังกรกำลังยิ้มหวานจ้องเขาอยู่ ดวงตาสีทองอ่อนระยับวาวอย่างเจ้าเล่ห์

“นี่เป็นมารยาทของเผ่ามังกรเรา” อ้าวอวี่เวยพูดอย่างจริงจัง “เป็นการตอบแทนผู้มีบุญคุณที่ช่วยชีวิต ด้วยจุมพิตหนึ่งครั้ง”

เย่ชิว “……”

นี่มันมารยาทสำนักไหนกันฟะ

“ฟุ่ด——”

ชู่ชู่กลั้นหัวเราะไม่ไหว หลุดขำออกมา แต่ในเสียงหัวเราะนั้นกลับปนความเปรี้ยวขมอยู่ชัดเจน เธอแอบหยิกฝ่ามือตัวเองแน่น พยายามฝืนรักษารอยยิ้ม

สายตาของหนิงฟานเลื่อนไปมาระหว่างใบหน้าของเย่ชิวกับองค์หญิงเผ่ามังกรในใจคิดว่า อาจารย์ก็คืออาจารย์จริง ๆ แค่เจ้าหญิงเผ่ามังกรยังจีบติดแบบชิล ๆ

“แค่ก ๆ!” ฉางเหม่ยจินเหรินกระแอมไอเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยว่า “ท่านหญิงองค์หญิง กระหม่อมขอถามเสียมารยาทสักคำเถิด ปีนี้พระชนม์เท่าใดแล้วหรือ?”

อ้าวอวี่เวยเอียงคอคิดครู่หนึ่ง “ตามวิธีนับอายุของพวกเผ่ามนุษย์ พอตอนที่ข้าถูกผนึก เพิ่งจะสามพันปีพอดี ส่วนตอนนี้น่ะหรือ……”

นางยกนิ้วเรียวขาวขึ้นนับไปมา “ข้าเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน”

“ก่อนหลับใหลก็สามพันปีแล้วเรอะ?” ฉางเหม่ยจินเหรินเบิกตากว้าง

อ้าวอวี่เวยพูดต่อ “เผ่ามังกรเราเกิดตามฟ้าดิน พลังชีวิตยืนยาวนัก ถ้าไม่เกิดอุบัติเหตุอะไร อยู่สักสาม–ห้าหมื่นปีไม่ใช่ปัญหา สามพันปีเพิ่งจะถือว่าเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวเท่านั้นเอง”

“อย่างนี้นี่เอง โชคดีที่เป็นผู้ใหญ่แล้ว ไม่งั้นมาโลกมนุษย์นี่ เจ้ากระต่ายน้อยคงได้ติดคุกสามปี” ฉางเหม่ยจินเหรินทำตาขยิบใส่เย่ชิว “เจ้าเด็กกระต่ายน้อย เขามีสุภาษิตว่า ผู้หญิงแก่กว่าสามปีคือก้อนทอง แล้วถ้าแก่กว่าสามพันปี…ก็อุ้มภูเขาทองทั้งลูกเลยมั้ง?”

เย่ชิวทำหน้าตึง “เหล่าโต้วซี แกจะพูดให้มันจริงจังหน่อยได้ไหม?”

“ข้าจริงจังสุด ๆ เลยนะ!” ฉางเหม่ยจินเหรินทำหน้าซื่อ “ข้านี่กำลังช่วยเจ้าคิดเรื่องคู่ชีวิตอยู่นะรู้ไหม!”

หลงหมาสูดลมหายใจฮึดฮัดออกจมูกอย่างรังเกียจ “ท่านเต๋าจาง น้ำลายท่านจะย้อยอยู่แล้วนะ”

ฉางเหม่ยจินเหรินรีบยกมือเช็ดมุมปาก พอรู้ตัวว่าถูกหลงมาหลอกให้เล่น ก็หันไปถลึงตาใส่ด้วยความอับอายที่กลายเป็นโทสะ

“คิกคิก……” อ้าวอวี่เวยหัวเราะคิกคัก เบาใสดังระฆังเงินสะท้อนก้องไปทั่วท้องพระโรง

นางกระโดดพริ้วออกจากโลงหยก ลวดลายท่วงท่าสง่างามราวปุยหิมะปลิวในสายลมลงสู่พื้นอย่างไร้น้ำหนัก ขาเรียวยาวภายใต้กระโปรงยาวสีทองเผยให้เห็นลาง ๆ

เอวของนางคอดค narrow ราวกับใช้มือเดียวก็โอบรอบได้ แต่กลับไม่เสียซึ่งพลังอำนาจเฉพาะของเผ่ามังกร

เมื่อร่างนางหมุนเบา ๆ ชายกระโปรงที่ปักลายมังกรก็สะท้อนแสงระยิบระยับยามต้องแสงมุกเรืองแสงในห้อง ยิ่งขับให้ผิวนางขาวเนียนราวหยกหลอมละลาย

น่าแปลก ตั้งแต่วันที่อ้าวอวี่เวยฟื้นขึ้นมา ความเย็นยะเยือกที่อบอวลอยู่ก่อนหน้านี้ก็สลายหายไปหมดสิ้น

“เย่ฉางเซิง สหายของเจ้าช่างน่าสนุกจริง ๆ”

อ้าวอวี่เวยเอียงหน้ายิ้ม พลางปัดปอยผมเงินข้างหูอย่างแผ่วเบา แค่ท่าทางธรรมดานั้น กลับทำให้หนิงฟานกับคนอื่น ๆ ถึงกับตะลึงค้าง

สัดส่วนรูปร่างที่ไร้ที่ติ ผสานกับความสูงศักดิ์ของเผ่ามังกร ทำให้ทุกอิริยาบถของนางเต็มไปด้วยเสน่ห์อันสง่างาม

งดงามจนแทบหายใจไม่ออก!

ชู่ชู่ก้มมองเรือนร่างตัวเอง พลันรู้สึกด้อยค่าอย่างไม่มีสาเหตุ

หนิงฟานหน้าแดงก่ำ รีบเบือนสายตาไปทางอื่น กลัวคนอื่นจะเห็นว่าตนเองเผลอมองเพลิน

“เย่ฉางเซิง เจ้าไม่คิดจะแนะนำสหายของเจ้าให้ข้ารู้จักบ้างหรือ?” อ้าวอวี่เวยกระพริบตาถาม

เย่ชิวเพิ่งจะได้สติ จึงยกมือแนะนำคนทั้งสองฝ่ายกันอย่างคร่าว ๆ

พอแนะนำถึงชู่ชู่ อ้าวอวี่เวยมองเธออย่างมีความหมาย มุมปากยกยิ้มเล็กน้อยอย่างยากจะอ่านออก

“น้องชู่ชู่นี่น่ารักจริง ๆ” อ้าวอวี่เวยจับมือชู่ชู่อย่างสนิทสนม “ต่อไปเราสองคนก็เป็นพี่น้องกันแล้วนะ”

“พี่อวี่เวย…” ชู่ชู่ฝืนยิ้มออกมารอยหนึ่ง แต่ในอกกลับขมปร่าจนบอกไม่ถูก

เธอแอบเหลือบมองเย่ชิว ก็เห็นเขากำลังใช้สายตาสำรวจอ้าวอวี่เวยอยู่ ยิ่งทำให้ใจเธอเจ็บร้าวกว่าเดิม

ท้ายที่สุด อ้าวอวี่เวยหันมองเย่ชิว แล้วยิ้มบาง ๆ เอ่ยว่า “เย่ฉางเซิง เจ้าไม่มีอะไรอยากถามข้าหน่อยหรือ?”

แล้วผู้แข็งแกร่งลึกลับคนนั้น…เป็นใครกันแน่?

“ผู้แข็งแกร่งลึกลับนั้นคือท่านอาวุโสชิงหยุนหรือ?” เย่ชิวถาม

“ท่านอาวุโสชิงหยุนงั้นหรือ?” อ้าวอวี่เวยสั่นศีรษะ “ไม่ใช่”

“แล้วเป็นใครกัน?” เย่ชิวแปลกใจอยู่ไม่น้อย

ในความคิดของเขาแล้ว คนที่ลงค่ายกลกระบี่สังหารเซียนไว้บนประตูทองสัมฤทธิ์กับโลงศพ น่าจะเป็นท่านอาวุโสชิงหยุนมากที่สุด

แต่ไม่คาดคิด ว่าอ้าวอวี่เวยจะตอบปฏิเสธ

อ้าวอวี่เวยมองเย่ชิวแล้วกล่าวว่า “ผู้แข็งแกร่งลึกลับที่ช่วยชีวิตข้า เขาบอกว่าตัวเองคือเย่เจียเหล่าจู่”

“ท่านปู่ใหญ่หวงจิน?” เย่ชิวอึ้งไป

“ใช่แล้ว!” อ้าวอวี่เวยกล่าวต่อ “ตอนนั้นศึกใหญ่ยังไม่จบ เย่เจียเหล่าจู่บอกว่า ด้วยความสามารถของข้า เป็นไปไม่ได้เลยที่จะล้างแค้นให้เสด็จพ่อ หรือจะรักษาเผ่ามังกรไว้ได้ ทางเดียว คือรอโอกาสออกมาสู่โลกอีกครั้ง ค่อย ๆ วางหมากอย่างช้า ๆ”

“ดังนั้น เขาจึงผนึกข้าไว้”

“ก่อนผนึก เขายังบอกข้าอีกว่า อีกหลายปีข้างหน้า จะมีคนรุ่นหลังของเขามาที่นี่เพื่อช่วยปลดผนึกให้ข้า และคนนั้น…ก็คือเจ้า”

ทุกคนฟังแล้วถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก ราวกับนั่งฟังนิทานอยู่ ทั้งเรื่องราวมันพิกลเกินกว่าจะเชื่อได้

“ท่านปู่ใหญ่หวงจินยังบอกอะไรท่านอีกบ้าง?” เย่ชิวถาม

อ้าวอวี่เวยตอบว่า “ตอนนั้นท่านเย่ดูเหมือนจะมีเรื่องสำคัญต้องไปจัดการ เราสองคนจึงพูดคุยกันได้ไม่ถึงหนึ่งเค่อด้วยซ้ำ”

“แต่การที่ท่านเย่ช่วยข้า ก็ไม่ได้ช่วยแบบไม่มีเงื่อนไข”

“ข้าตกลงรับปากท่านไว้สามข้อ”

อ้าวอวี่เวยเงยหน้าขึ้น สบตาเย่ชิวแล้วกล่าวว่า “แล้วสามข้อที่ว่านั้น ล้วนเกี่ยวข้องกับเจ้าทั้งสิ้น”

“อ้อ?” บนใบหน้าเย่ชิวฉายแววสงสัย “สามข้ออะไรบ้างล่ะ?”