วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3257

ผ่านไปครู่หนึ่ง

"ฮึ! อาตมาน่ะไม่เชื่อเรื่องงมงายพวกนี้หรอก"

จางเหมยเจินเหรินโผเข้าไปกอดเสาหินอีกครั้ง

คราวนี้เขาเรียกแรงออกมาจนหมดตัว

เส้นเอ็นบนแขนทั้งสองของจางเหมยเจินเหรินปูดโปน ใบหน้าเหี่ยว ๆ แดงก่ำไปทั้งหน้า เหงื่อเม็ดโตผุดพร่างบนหน้าผากแล้วไหลลงมาเป็นสายราวกับลูกปัดที่สายขาด

"ยกขึ้นมาให้อาตมาซะ—!"

เขากัดฟันแน่น ออกแรงแม้กระทั่งแรงที่ใช้ดูดนมแม่ก็ขุดมาใช้ แต่เสาหินสีดำทมิฬนั้นกลับไม่ไหวติงแม้แต่นิด

ไม่เพียงเท่านั้น ยังหอบจนถึงกับกระอักเลือด

"พรวด!"

เห็นจางเหมยเจินเหรินพ่นเลือดสดออกมาคำโต เย่ชิวก็ถามด้วยความเป็นห่วงว่า "เหล่าโต้วซี ไม่เป็นอะไรมากนะ?"

จางเหมยเจินเหรินไม่สนใจเย่ชิว ปล่อยมือออกจากเสาหิน จ้องมันตาเขม็ง หอบหายใจถี่แล้วพูดว่า "เป็นไปไม่ได้!"

"อาตมาก็อย่างน้อยอยู่ในขอบเขตสูงสุดของราชันเซียนผู้ยิ่งใหญ่ ทั้ง ๆ อย่างนี้จะไปเขย่าเสาหินแค่ต้นเดียวไม่ได้ยังไงกัน?"

"มันไม่มีเหตุผลเลยสักนิด!"

หนิงฟานเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงหวังดีว่า "ท่านเต๋าจาง หรือว่าจะพอแค่นี้เถอะ?"

"ไม่ได้!" จางเหมยเจินเหรินปาดเหงื่อเผียะ แล้วพูดว่า "อาตมาไม่ได้แบกมันขึ้นให้ได้วันนี้ จะไม่ยอมเลิก!"

ชู่ชู่พูดเสียงแผ่ว "เรื่องบางอย่าง ถ้ามีในชะตายังไงก็หนีไม่พ้น ถ้าไม่มีในชะตาจะฝืนยังไงก็ไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ ท่านเต๋าจาง อย่าฝืนเลยนะคะ"

หลงหมาสะบัดจมูกฮึดฮัดอย่างหมั่นไส้แล้วว่า "คนเราจะทำอะไรก็ต้องรู้จักประมาณกำลังตัวเอง..."

"มึงหุบปากให้ข้าเดี๋ยวนี้!" จางเหมยเจินเหรินถลึงตาใส่หลงหมาอย่างดุเดือด ก่อนหันกลับไปจ้องเสาหิน กัดฟันพูดทีละคำ "จะให้เจ้าได้เห็นฤทธิ์เดชของอาตมาซะหน่อย"

พูดจบ เขาล้วงจากชายแขนชุดเต๋าออกมาหนึ่งปึก เป็นยันต์เวทนับสิบแผ่น

เขาร่ายคาถา "ฟ้าดินไร้ขอบเขต ยืมพลังฟ้าดิน นักรบพลังเก้าเวหา จงฟังบัญชาข้า!"

ขณะร่ายคาถา จางเหมยเจินเหรินก็สะบัดมือโยนยันต์เวทขึ้นไปกลางอากาศ

ชั่วพริบตา ยันต์เวทเหล่านั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นเหล่านักรบกำยำตัวสูงใหญ่ตระหง่าน แต่ละตัวยกล่ำบึก กล้ามเนื้อเป็นมัด ๆ ราวกับภูเขาลูกเล็ก ๆ

"นี่มัน..."

หนิงฟานกับชู่ชู่ถึงกับตาค้าง

"สุดยอด!" แววตาหลงหมาเต็มไปด้วยความตะลึง

อ้าวอวี่เวยก็เผยสีหน้าประหลาดใจเช่นกัน หันไปบอกเย่ชิวว่า "ท่านเต๋าจางรูปนี้ วิชาไม่ธรรมดาเลยนะ"

เย่ชิวหัวเราะพลางว่า "เขานั่นแหละ ชอบทำเท่โชว์คนอื่น"

เหล่านักรบยักษ์สิบกว่าตัวพุ่งเข้าไปพร้อมกัน ใต้การสั่งการของจางเหมยเจินเหริน ต่างโผเข้าไปโอบกอดเสาหิน

พอออกแรงพร้อมกัน เสาหินก็เริ่มสั่นไหวขึ้นมาจริง ๆ

"มีลุ้นแล้ว!"

จางเหมยเจินเหรินดีใจจนเนื้อเต้น รีบล้วงมือจากแขนเสื้อออกมาหยิบถั่วเหลืองกำหนึ่ง พลางพึมพำคาถา "ท่านเฒ่าสูงสุด ด่วนดั่งบัญญัติสวรรค์!"

จากนั้นเขาก็สะบัดมือโยนถั่วเหลืองออกไปทีเดียวหมดกำ

ถั่วเหลืองตกลงพื้น พลันแปรเปลี่ยนเป็นคนแคระสูงแค่ครึ่งศอกนับร้อยตัว กระโดดดึ๋ง ๆ ปีนขึ้นไปบนแท่นบูชาโบราณ เข้าร่วมขบวนการช่วยกันดันเสา

"โปรยถั่วกลายเป็นทหาร?" หนิงฟานอุทาน "ท่านเต๋าจางยังทำได้ด้วยหรือ?"

"คาดไม่ถึงเลย วิชาท่านเต๋าจางจะเก่งถึงเพียงนี้" ชู่ชู่กล่าว

หลงหมาจ้องจางเหมยเจินเหรินแน่วแน่ แววตาเพิ่มความระแวงขึ้นหลายส่วน "หมอนี่กลเม็ดไม่ใช่น้อย ต่อไปต้องอยู่ห่าง ๆ หน่อย เดี๋ยวซวยโดนมันเล่นงานเอา"

ครืน ๆ ๆ —

ใต้แรงช่วยกันของ "ผู้ช่วย" ทั้งหมดนั้น เสาหินสั่นโคลงแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนดูท่าว่ากำลังจะถูกผลักล้มอยู่รอมร่อ

จางเหมยเจินเหรินหันไปมองเย่ชิว พูดด้วยท่าทางได้ใจ "ไอ้เด็กเวร เห็นหรือยัง อีกเดี๋ยวอาตมาก็จะแบกมันขึ้นมาได้แล้ว..."

"ระวัง!" เย่ชิวตะโกนลั่น

จางเหมยเจินเหรินรีบหันกลับไปดู ก็เห็นเสาหินต้นนั้นถูกดันเอียงมา กำลังล้มโครมลงมาทางเขา

เย่ชิวก้าวเข้าไป วางฝ่ามือลงบนเสาหิน

ทันใดนั้น ก็เกิดภาพที่ทำให้ทุกคนตะลึงงัน

เสาหินที่ทับจางเหมยเจินเหรินจนปางตาย เมื่ออยู่ในมือเย่ชิวกลับดูเหมือนเบาหวิวไร้น้ำหนัก ถูกเขายกขึ้นอย่างสบาย ๆ

"นี่มัน..." จางเหมยเจินเหรินตาถลนแทบจะเด้งออกจากเบ้า บ่นอย่างเจ็บใจ "ทำไมกัน!"

อ้าวอวี่เวยอธิบาย "เพราะในร่างเย่ฉางเซิงมีโลหิตล้ำค่ามังกรแท้ และเสาหลักค้ำจุนเผ่าจะฟังเพียงเสียงเรียกของสายเลือดเผ่ามังกรเท่านั้น"

จางเหมยเจินเหรินนอนคว่ำอยู่กับพื้น อยากจะร้องไห้แต่ร้องไม่ออก "บอกกันก่อนสักคำก็จบแล้ว ทำให้อาตมาถูกทับฟรี ๆ"

เย่ชิวตั้งเสาหินพิงไว้ข้างตัว ก่อนเอื้อมมือไปพยุงจางเหมยเจินเหรินให้ลุกขึ้น

ก็เห็นว่าด้านหลังชุดเต๋าของจางเหมยเจินเหรินถูกบดจนยุ่ย เผยให้เห็นสมบัติจักรพรรดิ์ป้องกันกายสองชิ้นข้างใน

"ดีที่มีสมบัติจักรพรรดิ์ป้องกันกายสองชิ้นนี่ ไม่งั้นเจ้าได้กลายเป็นแผ่นเนื้อแบน ๆ ไปแล้ว" เย่ชิวพูดอย่างหงุดหงิด

จางเหมยเจินเหรินลูบเอวแก่ของตัวเอง หน้าเบี้ยวด้วยความเจ็บ "อาตมาขาดทุนย่อยยับคราวนี้..."

แล้วทันใดนั้นเอง เสาหินต้นนั้นก็ส่งเสียงฮึ่มแผ่วเบาออกมา ตามด้วยร่างทั้งต้นส่องแสงทองคำเจิดจ้า

ต่อหน้าสายตาตกตะลึงของทุกคน มันเริ่มหดเล็กลงเรื่อย ๆ สุดท้ายกลายเป็นแท่งเหล็กสีดำยาวราวหนึ่งเมตร แล้วลอยมาหยุดอยู่ในมือเย่ชิวเองโดยอัตโนมัติ

"มันยอมรับเจ้าเป็นนายแล้ว" อ้าวอวี่เวยยิ้ม "ตอนนี้เจ้าจะควบคุมขนาดกับน้ำหนักของมันยังไงก็ได้ตามใจ"

เย่ชิวนึกในใจเพียงแวบเดียว แท่งเหล็กก็หดเล็กลงกลายเป็นเพียงเข็มปักลายดอกไม้ ถูกเขาหนีบไว้ระหว่างนิ้วมือ แล้วพอคิดอีกที มันก็ขยายกลายเป็นไม้เท้ายาวเสมอคิ้วกำไว้ในมือ

"ของดี!" เย่ชิวเอ่ยชม

จางเหมยเจินเหรินมองจนตาเป็นมัน อิจฉาจนออกนอกหน้า พูดเสียงเปรี้ยว "ไอ้เด็กเวร เจ้าก็มีของวิเศษตั้งเยอะแยะอยู่แล้ว ไม้ท่อนนี้ถ้าอย่างนั้น..."

"ยังไม่เลิกล้มความคิดอีกเหรอ?" เย่ชิวถาม

จางเหมยเจินเหรินหน้าด้านตอบ "เจ้าคิดมากไป ข้าแค่อยากยืมไปเล่นสักสองวันเอง"

"ฝันไปเถอะ" เย่ชิวปฏิเสธทันที "ผมไม่อยากต้องไปเก็บศพให้เจ้า"

จางเหมยเจินเหรินได้แต่เงียบกริบ