วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3258

“คุณหนูอวี่เวย เงื่อนไขอีกสองข้อที่เจ้าตกลงไว้กับท่านปู่ใหญ่หวงจินคืออะไร?” เย่ชิวเอ่ยถาม

“อย่าใจร้อน ตามข้ามาเถอะ” อ้าวอวี่เวยยิ้มบาง ๆ นำทุกคนเดินผ่านโถงใหญ่ มาจนถึงพระราชวังอีกแห่งที่โอ่อ่าตระการตายิ่งกว่าเดิม

พระราชวังแห่งนี้ประตูใหญ่ปิดสนิท บนบานประตูเต็มไปด้วยอักขระเวทย์คุ้มกันลายสลับซับซ้อน แผ่แรงกดดันแห่งเซียนที่ทรงพลังออกมาระลอกแล้วระลอกเล่า

จางเหมยเจินเหรินกลั้นไม่อยู่จึงถามว่า “เจ้าหญิง ที่นี่คือที่ใดหรือ?”

อ้าวอวี่เวยเม้มริมฝีปากแดงเบา ๆ เอ่ยเพียงสองคำ “คลังสมบัติ!”

ดวงตาจางเหมยเจินเหรินพลันสว่างวาบ “คลังสมบัติตระกูลมังกร?”

อ้าวอวี่เวยพยักหน้าเล็กน้อย ก้าวไปข้างหน้าแล้ววางฝ่ามือลงบนบานประตู ทันใดนั้นเอง ประตูก็ส่งเสียงครืน ๆ แล้วค่อย ๆ แยกออกจากกันอย่างเชื่องช้า

ชั่วพริบตา แสงศักดิ์สิทธิ์หลากสีสันก็หลั่งไหลพรั่งพรูออกมาจากด้านใน จนทุกคนแทบลืมตาไม่ขึ้น

จางเหมยเจินเหรินกลืนน้ำลายเอื๊อกหนึ่ง ก่อนเอ่ยว่า “เจ้าหญิง จนเต๋าผู้นี้ขอเข้าไปดูสักหน่อยได้ไหม?”

“แน่นอนอยู่แล้ว” อ้าวอวี่เวยหันไปบอกหนิงฟาน ชู่ชู่ และหลงหมา “พวกเจ้าก็เข้าไปดูด้วยกันเถอะ!”

เย่ชิวเตือนขึ้นว่า “ดูก็ได้ แต่อย่าเอื้อมมือไปคว้ามั่ว ๆ ล่ะ”

เห็นได้ชัดว่านี่เป็นการเตือนจางเหมยเจินเหรินโดยเฉพาะ

“วางใจเถอะ เราแค่เข้าไปดู จะไม่มีความคิดโลภมากแม้แต่นิดเดียว” จางเหมยเจินเหรินพูดจบก็เป็นคนแรกที่พุ่งทะยานเข้าไป

หนิงฟานกับคนอื่น ๆ ตามเข้าไปติด ๆ พอเหยียบย่างเข้าสู่คลังสมบัติ ก็ถูกภาพตรงหน้าช็อกจนพูดไม่ออก

ภายในคลังสมบัติกว้างขวางสุดลูกหูลูกตา ของวิเศษสารพัดชนิดกองพะเนินเป็นภูเขา

ศิลาวิญญาณชั้นเลิศ ศาสตราเทพไร้เทียมทาน โอสถวิญญาณหมื่นปี คัมภีร์วิชา…

นับไม่ถ้วนจริง ๆ

“โอย…” หนิงฟานหยิบคัมภีร์หนึ่งที่เขียนชื่อว่า 《วิชาโพธิมังกรช้าง》 ขึ้นมา มือของเขาสั่นระริก “นี่น่ะหรือวิชาไร้เทียมทานแห่งเผ่ามังกรในตำนาน!”

ด้านชู่ชู่กลับถูกกระโปรงแก้วเจ็ดสีตัวหนึ่งดึงดูดสายตา นางอุทานว่า “กระโปรงนี่สวยเหลือเกิน ใช้ไหมเทพไหมกับเกล็ดมังกรทอขึ้น น้ำไฟทำอะไรไม่ได้ด้วย”

จางเหมยเจินเหรินยิ่งโอเวอร์กว่าใคร ผวาเข้าหากองของวิเศษทางเวทมนตร์กองหนึ่งแล้วกลิ้งไปกลิ้งมา “รวยแล้ว รวยแล้ว!”

หลงมาจ้องเขม็งไปยังกองผลึกมังกรตรงมุมหนึ่ง ดวงตาแทบกลมค้าง “นี่คือแก่นสารที่เฉพาะเผ่ามังกรสายเลือดบริสุทธิ์เท่านั้นถึงจะกลั่นออกมาได้!”

เย่ชิวกับอ้าวอวี่เวยจึงเป็นคนสุดท้ายที่เดินเข้าสู่คลังสมบัติ

ต่อให้เย่ชิวผ่านโลกมามากเพียงใด ก็ยังอดตะลึงกับภาพตรงหน้าไม่ได้

“สมกับเป็นคลังสมบัติตระกูลมังกรจริง ๆ” เย่ชิวถอนใจเบา ๆ “ของวิเศษทุกชิ้นที่นี่ ถ้าเอาออกไปสู่โลกภายนอกล่ะก็ ต้องก่อให้เกิดการนองเลือดโหดร้ายแน่นอน”

ครึ่งชั่วยามให้หลัง

จางเหมยเจินเหรินทำท่าลับ ๆ ล่อ ๆ เข้ามาใกล้หูเย่ชิว แล้วส่งเสียงลับว่า “ไอ้เด็กกระต่าย เผ่ามังกรนี่มันรวยเกินมนุษย์จริง ๆ ทำไมเจ้าไม่ลองหาวิธีคว้าอ้าวอวี่เวยมาเป็นของตัวเองล่ะ อย่างน้อยก็จะได้ประหยัดแรงดิ้นรนไปอีกตั้งหลายพันปี”

“ไสหัวไป!” เย่ชิวด่ากลับโดยไม่ไว้หน้า

อ้าวอวี่เวยปรบมือเบา ๆ เรียกทุกคนมารวมกัน ก่อนเอ่ยว่า “ทุกท่าน หากไม่ใช่เพราะเย่ฉางเซิงมาถึงที่นี่ ข้าคงยังไม่ฟื้นขึ้นมา”

“หากจะว่า เย่ฉางเซิงคือขุนนางผู้มีคุณูปการคนแรกที่ทำให้ข้าฟื้นคืน ส่วนพวกเจ้า ที่ติดตามเขาฝ่าฟันระยะทางไม่รู้กี่หมื่นลี้ ผ่านความลำบากนานัปการมาจนถึงที่นี่ ก็ถือเป็นขุนนางผู้มีคุณูปการลำดับที่สองของข้า”

“บุญคุณครั้งนี้ อวี่เวยตอบแทนมิได้ มีได้เพียงมอบของกำนัลเล็กน้อยให้ทุกท่าน หวังว่าคงไม่รังเกียจ”

“ไอ้เด็กกระต่าย ดูสิ เจ้าหญิงนี่ช่างเข้าอกเข้าใจคนเสียจริง” จางเหมยเจินเหรินหันไปกระซิบกับเย่ชิว จากนั้นก็เอ่ยกับอ้าวอวี่เวยว่า “ตราบใดเป็นของที่เจ้าหญิงประทานให้ พวกเราไม่มีวันรังเกียจแน่นอน”

เขารู้ดีว่า ด้วยฐานะของอ้าวอวี่เวยแล้ว ของขวัญที่นางมอบให้ไม่มีทางธรรมดาแน่

อ้าวอวี่เวยยิ้มที่มุมปาก แววตาอ่อนละมุนดุจสายน้ำ ก่อนจะก้าวเดินอย่างสง่างามไปหยุดตรงหน้าชู่ชู่

นางยกมือขาวเนียนขึ้นเบา ๆ ทันใดนั้น สร้อยคอเส้นหนึ่งที่ส่องแสงระยับไหลพร่างก็ปรากฏบนฝ่ามือ

ตัวสายสร้อยเจิดจ้าราวทางช้างเผือก แต่ละข้อเหมือนหลอมจากแก้วเจ็ดสี ส่วนจี้เป็นเกล็ดมังกรใสแจ๋ว เมื่อต้องแสงก็หักเหเป็นสีสันราวความฝัน

อ้าวอวี่เวยเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แฝงความสนิทสนม “ชู่ชู่น้องสาว สร้อยปกป้องหัวใจแก้วเจ็ดสีเส้นนี้ ข้ามอบให้เจ้า”

หลงหมา!

หลงหมาเห็นนางเข้ามาใกล้ ก็รีบชูร่างตั้งตรง ดวงตาเต็มไปด้วยความยำเกรง

สีหน้าของอ้าวอวี่เวยเคร่งขรึมขึ้น น้ำเสียงชัดถ้อยชัดคำ “ตระกูลหลงหม่าแต่ไหนแต่ไรมามักถูกดูหมิ่นเหยียดหยาม ทว่าอย่างไรก็ช่าง บนตัวเจ้ามีสายเลือดเผ่ามังกรอยู่ครึ่งหนึ่ง”

“วันนี้ ข้าในฐานะองค์หญิงแห่งเผ่ามังกร ขอรับรองฐานะเผ่ามังกรของเจ้าอย่างเป็นทางการ และจะจารึกชื่อเจ้าลงในสายตระกูลมังกร มอบตำแหน่งผู้อาวุโสให้แก่เจ้า”

คำพูดนี้ดังออกมา หลงหมาก็ทั้งตัวสั่นระริก ดวงตาเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา

มันชูขาหน้าคุกเข่าลง ศีรษะก้มต่ำ เอ่ยเสียงสั่นเครือ “ขอบพระคุณเจ้าหญิงที่เมตตา!”

“ไม่ต้องเกรงใจ เราแต่เดิมก็เป็นเผ่าเดียวกัน นับจากนี้ไปก็คือคนในครอบครัวเดียวกัน”

“บัดนี้เผ่ามังกรร่วงโรยลงเรื่อย ๆ ภายภาคหน้าเรายิ่งควรสามัคคีกันให้มากขึ้น”

พูดมาถึงตรงนี้ ฝ่ามือของอ้าวอวี่เวยก็ปรากฏโอสถสีทองเม็ดหนึ่ง โอสถนั้นมีพลังมังกรพันเกี่ยวอยู่บนผิว แลเห็นเงามังกรวนเวียนอยู่ราง ๆ

“นี่คือโอสถแปรสภาพมังกร ช่วยเจ้าให้ขัดเกลาสายเลือด กลับคืนสู่ต้นธารแห่งบรรพชน”

อ้าวอวี่เวยยิ้มบาง นำโอสถจ่อไปที่ปากของหลงหมา “กินเม็ดนี้ลงไป ศักยภาพของเจ้าจะก้าวไปอีกขั้น”

หลงหมาไม่ลังเลแม้แต่น้อย กลืนโอสถลงไปคำเดียว

ชั่วพริบตาเดียว ทั่วทั้งร่างของมันก็เปล่งแสงทองคำจ้าขึ้น เกล็ดกลายเป็นเจิดจ้ายิ่งกว่าเดิม เขามังกรบนศีรษะก็ดูยาวขึ้นอีกเล็กน้อย แม้แต่พลังอำนาจแห่งมังกรก็ทวีความรุนแรงขึ้น

เย่ชิวมองภาพเหตุการณ์ตรงหน้า พลางถอนหายใจในใจ “ผู้หญิงคนนี้… ของขวัญแต่ละชิ้นล้วนมอบถูกจุดตรงใจทุกคน”

นางให้ของป้องกันตัวแก่ชู่ชู่ก่อน จากนั้นมอบเคล็ดวิชาแก่หนิงฟาน ให้สมบัติวิเศษสำนักเต๋าแก่จางเหมยเจินเหริน สุดท้ายยังช่วยให้หลงหมาแปรเปลี่ยนข้ามขั้น

ของขวัญทุกชิ้นล้วนพอดิบพอดี ทั้งแสดงให้เห็นถึงรากเหง้าความลึกซึ้งของเผ่ามังกร ทั้งยังทำให้ผู้รับรู้สึกซาบซึ้งจับใจ

“ไม่เสียทีที่เป็นองค์หญิงแห่งเผ่ามังกร” เย่ชิวอดคิดในใจไม่ได้ “จิตใจละเอียดอ่อนถึงเพียงนี้จริง ๆ”