วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3259

พอส่งของขวัญเสร็จ อ้าวอวี่เวยก็หมุนกายอย่างสง่างาม หันไปบอกทุกคนว่า “เชิญตามมาทางนี้ค่ะ”

นางพาทุกคนมายังห้องโถงด้านข้างที่ตกแต่งอย่างประณีต

ภายในห้องมีโต๊ะกลมทำจากหยกขาวแผ่นใหญ่ตั้งอยู่ตรงกลาง รอบโต๊ะล้อมด้วยเก้าอี้ที่สลักลายมังกรอย่างวิจิตร

อ้าวอวี่เวยยิ้มบาง ๆ พลางกล่าวว่า “ทุกท่านดั้นด้นมาไกล คงหิวกันแย่แล้ว เชิญนั่งพักสักครู่ ข้าจะไปเตรียมขนมหวานมาให้ชิมกันค่ะ”

เย่ชิวรีบพูดขึ้นมา “คุณอวี่เวย ไม่ต้องลำบากหรอก พวกเราไม่หิว”

ตอนนี้เขาอยากรู้แค่ว่า อีกสองเงื่อนไขที่ว่า…คืออะไรกันแน่

ยิ่งไปกว่านั้น ผู้ฝึกบำเพ็ญระดับพวกเขา ต่อให้ไม่กินอะไรเลยก็ไม่รู้สึกหิว

ไม่งั้นบรรดาคนที่ปิดด่านฝึกตนเป็นร้อยปี พันปี หมื่นปี จะเอายังไงกันล่ะ

“ไม่ลำบากหรอกค่ะ รอข้าสักครู่เดียว เดี๋ยวก็เสร็จ” อ้าวอวี่เวยส่งยิ้มบางให้เย่ชิว ก่อนจะหันหลังเดินไปจัดเตรียมอย่างขะมักเขม้น

พอนางลับตาไป จางเหมยเจินเหรินก็รีบเขยิบมาข้างเย่ชิว ทำตาแพรวแพรวแล้วพูดว่า “ไอ้เจ้ากระต่ายน้อย คุณอวี่เวยไม่เพียงสวยใจดี ยังทั้งออกงานสังคมได้ เข้าครัวก็เก่ง เจ้าว่าจะไม่ลองคิดดูอีกสักรอบจริง ๆ เหรอ”

“อย่าพูดมั่วสิ” ปากเย่ชิวว่าแบบนั้น แต่สายตากลับเผลอเหลือบไปทางครัวเองโดยไม่รู้ตัว

ผ่านช่องประตูที่แง้มอยู่เพียงเล็กน้อย มองเห็นเงาร่างอ้าวอวี่เวยกำลังเดินวุ่นอยู่ในครัว ให้ความรู้สึกเป็นแม่ศรีเรือนอยู่ไม่น้อย

จางเหมยเจินเหรินว่า “ข้าน้อยพูดมั่วตรงไหนกัน ก็เรื่องจริงทั้งนั้น ว่าไหม เสี่ยวฟาน”

“หา?” หนิงฟานทำหน้ามึนงง

“เสี่ยวฟาน เจ้าคิดยังไง ถ้าให้คุณอวี่เวยมาเป็นอาจารย์แม่ของเจ้า” จางเหมยเจินเหรินถามออกไปตรง ๆ

หนิงฟานเกาศีรษะแกรก ๆ “เอ่อ…ก็ดีนะครับ นางเป็นองค์หญิงแห่งเผ่ามังกร คู่ควรกับอาจารย์ผมอยู่แล้ว”

“ไอ้มังกรเฒ่า เจ้าล่ะคิดยังไง” จางเหมยเจินเหรินหันไปถามหลงหมาต่อ

หลงหมาพูดว่า “นี่เป็นเรื่องส่วนตัวของนาย ข้าไม่กล้าออกความเห็น ถ้าจะให้พูด ข้าว่าท่านนายกับองค์หญิง…เหมาะสมกันมาก”

“ชู่ชู่ แล้วเจ้าว่ายังไง” จางเหมยเจินเหรินยังไม่ยอมเลิกเซ้าซี้

ในอกของชู่ชู่พลันเอ่อล้นด้วยความขมขื่น แต่ก็จำต้องยอมรับว่า เย่ชิวกับอ้าวอวี่เวยช่างเหมาะคู่กันจริง ๆ เมื่อทั้งสองยืนเคียงกัน ให้ความรู้สึกเหมือนคู่สร้างคู่สมจากสวรรค์

“พี่ชายเย่ชิวกับพี่สาวอวี่เวย…เหมาะกันมากค่ะ” ชู่ชู่เอ่ยเสียงแผ่ว

“ไอ้เจ้ากระต่ายน้อย ได้ยินไหม” จางเหมยเจินเหรินหัวเราะ “ทุกคนล้วนเห็นว่าเจ้ากับคุณอวี่เวยเหมาะกัน เจ้าไม่ลองคิดดูหน่อยหรือ”

“เหล่าโต้วซี อย่ามาจับคู่มั่ว ๆ ได้ไหม” เย่ชิวพูดอย่างไม่ค่อยพอใจ “สภาพของข้าน่ะ เจ้าเองก็รู้ดีว่ามันรกแค่ไหน อยู่ดี ๆ ถ้าเพิ่มองค์หญิงแห่งเผ่ามังกรมาอีกคน คิดดูสิว่าจะวุ่นวายขนาดไหน”

“ไม่ถึงขนาดนั้นมั้ง” จางเหมยเจินเหรินว่า “บรรดาสหายหญิงคนสนิทของเจ้าแต่ละคนก็ไม่ธรรมดา แต่ก็ไม่ใช่พวกขี้หึงขี้หวงสักเท่าไร มิฉะนั้นแล้ว…”

“เดี๋ยวก่อน!” ชู่ชู่แทรกขึ้นมาทันที “ท่านเต๋าจาง เมื่อกี้ท่านพูดว่า ‘สหายหญิงคนสนิทเหล่านั้น’ หมายความว่ายังไงกัน หรือว่าพี่ชายเย่ชิวมีคนในดวงใจอยู่แล้ว แถมยังไม่ใช่แค่คนเดียวด้วย?”

หนิงฟานกับหลงหมาก็หันมามองเย่ชิวพร้อมกัน

จางเหมยเจินเหรินหัวเราะ “หนูตัวน้อย เจ้ายังรู้อะไรไม่หมด ไอ้เจ้ากระต่ายน้อยนี่มีสหายหญิงคนสนิทตั้งมากมาย แต่ละคนงดงามดั่งบุปผาบานทั้งนั้น”

อะไรนะ!

ทุกคนพากันจ้องเย่ชิวด้วยสายตาตกตะลึง

“สมเป็นอาจารย์ผมจริง ๆ” หนิงฟานพูดด้วยแววตาเลื่อมใส

หลงหมาพูดว่า “นายสุดยอด”

ในใจของชู่ชู่ยิ่งเจ็บหน่วงกว่าเดิม จึงเอ่ยเสียงหม่นว่า “ก็จริงค่ะ พี่ชายเย่ชิวเก่งขนาดนี้ ผู้หญิงที่ชอบเขาคงมีเยอะอยู่แล้ว”

จางเหมยเจินเหรินว่า “เพราะงั้น ข้าถึงบอกว่า จะเพิ่มองค์หญิงแห่งเผ่ามังกรเข้าไปอีกคนก็ไม่เห็นจะแปลกอะไร”

“ไอ้เจ้ากระต่ายน้อย เจ้าคิดว่าที่ข้าพูดมีเหตุผลไหม”

“เหล่าโต้วซี ถ้าเจ้าไม่พูด ไม่มีใครหาว่าเจ้าเป็นใบ้หรอก” เย่ชิวถลึงตาใส่จางเหมยเจินเหริน “หุบปากไปเลย”

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน