วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3260

จางเหมยเจินเหรินเห็นว่าเย่ชิวมีปฏิกิริยารุนแรงถึงเพียงนี้ ก็อดถามไม่ได้ว่า “ไอ้กระต่ายน้อย ข้างบนเขียนว่าอะไร?”

“ไม่มีอะไรหรอก” เย่ชิวว่า

ไม่มีอะไรแล้วจะตกใจขนาดนั้น?

จางเหมยเจินเหรินไม่เชื่อคำของเย่ชิวเลยแม้แต่น้อย พอเห็นอีกฝ่ายเผลอ ก็ฉวยม้วนตำราไปจากมือในทีเดียว

“ไอ้เหล่าโต้วซี เอาคืนมานะ!” เย่ชิวร้องลนลาน

แต่ใครจะคิดว่า จางเหมยเจินเหรินไม่เพียงไม่คืนให้เย่ชิว กลับกระโดดถอยไปอีกก้าว คลี่ม้วนตำราออกแล้วอ่านดังลั่นว่า—

“บุพเพสันนิวาสจากสวรรค์ ฟ้าดินจัดสรรคู่ครองเลิศล้ำ;

เหนือศิลาสามชาติ ผูกใจดวงเดียวให้มั่นนิรันดร

ขออัญเชิญ

ฟ้าดินเป็นพยาน วันเดือนเป็นสักขี

บัดนี้ ฝ่ายหยาง (ฝ่ายชาย): เย่ฉางเซิง ดำรงชอบธรรมแห่งฟ้าดิน สืบขนบประเพณีแห่งสำนักเต๋า

ฝ่ายอิน (ฝ่ายหญิง): อ้าวอวี่เวย งดงามพร้อมสติปัญญา คุณธรรมอ่อนโยนบริบูรณ์

ทั้งสองมีบุพเพจากชาติปางก่อน บัดนี้รับตามเจตนาฟ้า ตามบัญชาท่านปู่ใหญ่หวงจิน ร่วมผูกสมัครเป็นคู่ชีวิต

โดยอิงพิธีแห่งสำนักเต๋า เงยหน้ากราบทูลต่อสามชิง ก้มหน้าจารึกถึงนรกเก้าชั้น คำปฏิญาณสาบานมีดังนี้:

ข้อหนึ่ง หลักเต๋าคือธรรมชาติ อินหยางกลมกลืน

ข้อสอง ร่วมใจร่วมคุณธรรม สุขทุกข์ร่วมกัน

ข้อสาม ฝึกตนดูแลเรือนสกุล สั่งสมบุญสัมพันธ์ให้กว้างไกล

นับแต่นี้

รุ่งอรุณจวบย่ำค่ำ ร่วมบำเพ็ญ แสวงหาความล้ำลึกแห่งความจริง

ร่วมท่องโลกีย์เป็นสหาย มิพรากจากจนผมหงอกขาว”

จางเหมยเจินเหรินอ่านจบทั้งคนก็ตะลึงค้าง

คนอื่น ๆ ก็หน้าตาแข็งทื่อไปหมดเหมือนกัน

เห็นได้ชัดว่านี่คือสัญญาหมั้นหมายฉบับหนึ่ง

พูดอีกอย่างก็คือ เมื่อหลายปีก่อน เย่เจียเหล่าจู่ได้ทำสัญญาหมั้นหมายระหว่างเย่ชิวกับอ้าวอวี่เวยเอาไว้แล้ว

“ไอ้กระต่ายน้อย ยินดีด้วย ๆ” จางเหมยเจินเหรินได้สติกลับมา ก็ยิ้มหน้าทะเล้นพูดขึ้น

เย่ชิวแย่งม้วนตำราจากมือจางเหมยเจินเหรินมาปิดฉับ แล้วหันไปพูดกับหญิงสาวว่า “คุณหนูอวี่เวย นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นเหรอ?”

อวี่เวยย้อนถาม “เจ้ากำลังสงสัยในความน่าเชื่อถือของฉันงั้นหรือ?”

“ไม่ใช่…” เย่ชิวกำลังจะอธิบาย ก็ถูกอ้าวอวี่เวยขัดขึ้น

“แม้ฉันจะเป็นองค์หญิงแห่งเผ่ามังกร แต่ก็เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง เรื่องชีวิตคู่ทั้งชีวิต ฉันไม่เอามาล้อเล่นหรอก” อ้าวอวี่เวยพูด “เมื่อปีนั้น หลังจากท่านเย่ช่วยฉันไว้แล้ว ก็ยื่นเงื่อนไขนี้มา ฉันก็ตอบตกลง”

เย่ชิวว่า “แต่ว่า เรื่องนี้ผมไม่เคยรู้มาก่อนเลยนะ”

ไม่ใช่แค่ไม่รู้ ตอนนั้นเขายังไม่เกิดด้วยซ้ำ

แม้แต่เย่หวูซวงกับคุณปู่เย่ชิวเองก็ยังไม่เกิด

เย่เจียเหล่าจู่กลับตัดสินใจเอาเอง ผูกสัญญาหมั้นหมายไว้ให้เขา แบบนี้มัน…

เหลือเชื่อเกินไป!

“ถ้าอย่างนั้นพูดตามตรง คุณชายเย่มองว่าฉันไม่คู่ควรกับคุณงั้นสิ?” เสียงของอ้าวอวี่เวยเย็นลงไปเล็กน้อย

“ไม่ใช่แน่นอน” เย่ชิวว่า “อย่างที่ไอ้เหล่าโต้วซีพูดนั่นแหละ คุณหนูอวี่เวยทั้งสวยทั้งใจดี ชาติตระกูลก็สูงส่ง เพียงแต่เรื่องสัญญาหมั้นหมายนี้ ผมไม่เคยรู้มาก่อนเลย…”

อ้าวอวี่เวยยังไม่รอให้เย่ชิวพูดจบ ก็ถามต่อว่า “เจ้ารังเกียจฉันเหรอ?”

เย่ชิวตอบตรงไปตรงมา “จะให้บอกว่าชอบก็คงยังไม่ถึงขนาดนั้น สุดท้ายแล้วฉันพึ่งรู้จักเธอได้ไม่นาน ถึงแม้จะมีสัญญาหมั้นหมายอยู่ แต่ผมว่าพวกเราน่าจะให้เวลาแก่กันและกันสักหน่อย ค่อย ๆ ทำความเข้าใจกันไป คุณว่ายังไง?”

อ้าวอวี่เวยถามต่อ “แล้วเจ้าล่ะ เกลียดฉันไหม?”

เย่ชิวส่ายหน้า “ไม่เกลียด”

รอยยิ้มกลับมาปรากฏบนใบหน้าของอ้าวอวี่เวยอีกครั้ง “ก็ดี ถ้าอย่างนั้นเราก็ให้เวลาแก่กันและกัน ค่อย ๆ ทำความรู้จักกันไป”

เย่ชิวถึงได้โล่งอกหายใจยาวออกมาทีหนึ่ง

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน