ยอดชายากับองค์หนูน้อยแห่งจวนอ๋องอี้ บทที่ 122 พระชายา ยังมีทางแก้อีกหรือ

sprite

กล่าวจบ เขาก็หันหลังเดินจากไป

กู้โม่หานยิ้มอย่างเย็นชา "เจ้าก็ลองดูสิ!"

เมื่อเห็นว่ากู้โม่เฟิงกำลังจะเดินทางเข้าวังจริง ๆ รองแม่ทัพกวนก็มองไปทางกู้โม่หานอย่างเป็นห่วง

“ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ อ๋องเฉิงอาจจะทำให้ท่านลำบากใจหากเขาเดินทางเข้าพระราชวังได้นะพ่ะย่ะค่ะ?”

กู้โม่หานเห็นแก่พี่น้องทหารจึงออกหน้า ทำให้อ๋องเฉิงขุ่นเคืองใจ ด้วยนิสัยของกู้โม่เฟิงแล้ว ดูเหมือนกู้โม่หานจะมิมีจุดจบที่ดีนัก

ดวงตาของกู้โม่หานยังคงเย็นชา "เรื่องอื่นนั้นข้ามิสู้กับเขาก็ได้ ข้าก็ขี้เดียดที่จะสู้กับเขา แต่เรื่องที่เกี่ยวข้องกับพี่น้องทหาร ข้าต้องต่อสู้เพื่อสิ่งสำคัญในการปกป้องพี่น้องในค่ายค่ายเสินเชื่อของเรา!"

"กู้โม่เฟิง หยิ่งยโสมาเนิ่นนานเกินไปแล้ว หากข้ามิเดินทางมาที่ค่ายทหาร เขาก็คงจะทำร้ายพี่น้องทหารของข้าเช่นนี้ หากข้ามัวแต่ยอมเขาครั้งแล้วครั้งเล่า ข้าก็มิรู้ว่าเขาจะทำเรื่องใดอันย่ำแย่ขึ้นมาอีก!”

เขากล่าวด้วยเสียงอันดัง รองแม่ทัพกวนและทหารอีกหลายคนที่อยู่ใกล้เขาก็พากันน้ำตาไหล

พวกเขามิได้เห็นท่าทางของท่านอ๋องดุจดั่งทวยเทพแห่งสวรรค์เช่นนี้มานานมากแล้ว!

แต่ทันใดนั้นกู้โม่หานก็ขมวดคิ้วและมองกลับไปที่กระโจมข้างหลังเขา สายตาดูเป็นกังวลมากขึ้นเรื่อย ๆ

มิรู้ว่าหนานหว่านเยียนจัดการได้อย่างไรบ้างแล้ว......

ภายในกระโจม หลังจากกู้โม่หานและคนอื่น ๆ ออกไปแล้ว หนึ่งในสามผู้แข็งแกร่งที่หนานหว่านเยียนส่งมาช่วยเป็นหมอทหาร

หนานหว่านเยียนชำเลืองมองพวกเขา "ประเดี๋ยวข้าให้พวกเจ้าทำสิ่งใด พวกเจ้าก็จงทำตาม อย่าสงสัยหรือประหลาดใจใดๆ เกี่ยวกับวิธีการรักษาของข้า เข้าใจหรือไม่?"

พวกเขาทั้งสามมองหน้ากัน แม้ว่าพวกเขาจะมิค่อยเชื่อหนานหว่านเยียนที่อ่อนแอผู้นี้ แต่พวกเขาก็ยังพูดอย่างเคร่งขรึมว่า "พ่ะย่ะค่ะพระชายา"

ในเมื่อกู้โม่หานกล่าวไว้ว่าให้พวกเขาทำตามคำสั่งของหนานหว่านเยียน ดังนั้นคงจะมีเหตุผล

หนานหว่านเยียนแอบนำยาสลบและผ้าพันแผลห้ามเลือดออกมาจากห้วงเวลา

แม้ว่าหนานหว่านเยียนจะได้ฉีดวัคซีนให้พวกเขามาก่อน แต่พวกเขาก็ยังคงแปลกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นกระบอกเล็กๆ นี้

หนานหว่านเยียน มิสนใจพวกเขา นางขมวดคิ้วเข้าหากัน ก่อนเดินมาด้านข้างเสิ่นจวิน เอาที่หยุดเลือดรัดไว้ทั้งข้อมือข้อเท้า แล้วพันรอบบาดแผลกระบี่ของเขา

นางดำเนินการอย่างรวดเร็วโดยมิลังเลใด ๆ กำลังของนางนั้นควบคุมได้ดียิ่ง

จากนั้นนางก็หยิบเข็มฉีดยาขึ้นมา ฉีดยาชาเฉพาะที่เข้าไปในเส้นเลือด 5 เส้นบนร่างกายของเสิ่นจวินที่ตรงสายรัด

หนานหว่านเยียนรู้สึกกังวลมากในระหว่างขั้นตอนนี้ เพราะอย่างไรก็ตาม นางมิมีเวลามากพอสำหรับการวางแผนการผ่าตัดและเป็นการยากที่จะประเมินปริมาณของยาชา

หลังจากที่นางให้ยาชาแก่เสิ่นจวินแล้ว ในที่สุดนางก็เช็ดเม็ดเหงื่อออกจากหน้าผากของตน ยืดตัวขึ้นพร้อมกับถอนหายใจยาวๆ

เมื่อยาออกฤทธิ์เต็มที่จึงเริ่มการผ่าตัดได้

ระหว่างรอให้ยาสลบออกฤทธิ์นั้น หนานหว่านเยียนก็ทำการรักษาบาดแผลของทหารอีกคนสองคน

นางถือน้ำเกลือมาทางเฉินจวินอีกครั้ง บอกให้ทหารทั้งสองช่วยถอดเสื้อออกแล้วล้างแผลด้วยน้ำเกลือ

เฉินจวินกัดฟันแน่นด้วยสีหน้าอันเจ็บปวด

หนานหว่านเยียนรู้ว่าน้ำเกลือมิได้แสบมากนัก แต่เมื่อสัมผัสเข้ากับบาดแผลเหวอะหวะก็ทำให้เจ็บปวดจนแทบขาดใจได้

หลังจากทำความสะอาดบาดแผลเรียบร้อยแล้วก็หยิบเชือกหยุดเลือดออกมา กดลงไปตรงแผลของเฉินจวิน จากนั้นหันไปพูดกับหมอทหารว่า "เจ้าเป็นหมอทหารใช่หรือไม่? มาช่วยจัดการบาดแผลหน่อย บาดแผลภายนอกเนื่องจากถูกมีดกระบี่ เจ้าจัดการได้ใช่หรือไม่?"

หมอทหารตกตะลึง หนานหว่านเยียนทำการรักษาด้วยท่าทีอันชำนาญและสงบนิ่ง ทำให้เขาถึงกับตกตะลึง!

เมื่อนางเรียกเขา เขาจึงได้สติกลับคืนมา รีบเข้ามาช่วยหนานหว่านเยียนกดบาดแผลไว้ " ทูลพระชายา กระหม่อมเป็นหมอทหาร กระหม่อมทำได้พ่ะย่ะค่ะ สามารถรักษาบาดแผลเช่นนี้ได้"

"อือ เจ้าช่วยจัดการตรงนี้ด้วย" เมื่อมือของหนานหว่านเยียน ว่าง นางก็รีบหันมาเตรียมของสำหรับผ่าตัด แล้วหันมาดูสถานการณ์ของเสิ่นจวิน

สีหน้าของเสิ่นจวินซีดเผือดไร้เส้นเลือดฝาด ลมหายใจอ่อนแรง ต้องรีบช่วยเหลือเขาโดยเร็ว!

แต่โชคดีที่ฤทธิ์ยาสลบเริ่มออกแล้ว คิ้วของเขาที่ขมวดเข้าหากันด้วยความเจ็บปวดก็เริ่มผ่อนคลายลง

ทางด้านหมอทหารก็มิได้รีรอ เขารีบที่หยุดเลือดและยาแก้อักเสบที่หนานหว่านเยียนให้มา สาดลงไปบนบาดแผลของเฉินจวิน

ทหารอีกสองคนที่อยู่ด้านข้างมองดูแต่มิกล้ายื่นมือเข้ามา ท่าทางเหมือนจะหวาดกลัว

ภายในกระโจมนั้นเงียบกริบในทันควัน บรรยากาศอันตึงเครียดแผ่ซ่านเข้าสู่หัวใจของทุกคน

หนานหว่านเยียนกล่าวด้วยน้ำเสียงอันหนักแน่นว่า “หมอทหาร จงจำวิธีการรักษาที่ข้าสั่งไว้เมื่อครู่ อีกประเดี๋ยวจงไปต้มยาให้กับเฉินจวินและเซียวลี่ดื่ม

ท่าทางของหมอทหารดูกระวนกระวายทำตัวมิถูก ปลายเท้ามีเหงื่อเม็ดโตเท่าถั่วหยดลง ทหารสองคนนั้นรีบเดินเข้ามา “ได้โปรดสอนวิธีการใส่ยาให้แก่พวกเราเถิดพ่ะย่ะค่ะ ส่วนท่านไปช่วยพระชายา”

การใส่ยานั้นถือว่ายังเป็นเรื่องง่าย หมอทหารจึงได้ชี้แจงให้พวกเขาฟังรอบหนึ่ง ก่อนที่จะรีบนำกระดาษปากกามา “พระชายาจงตรัสมาเถิดพ่ะย่ะค่ะ”

หนานหว่านเยียนหยิบมีดผ่าตัดออกมา แววตาดูแน่วแน่ “ผู่กงอิง ไป้เจี้ยงเฉ่า(หญ้าชนิดหนึ่งนำมาทำเป็นนา) จงนำแต่ละอย่างไไปต้มเพื่อใช้เป็นยาแก้อักเสบ”

"ปู๋กู่จือ ตู้จ้ง นวี่เจินจื่อและจิงกู่เฉ่า นำมารวมกันเพื่อทำยาต้มชามที่สอง

"จงสั่งให้คนให้นำตำราตามยานี้ไปซื้อยามาก่อน แล้วนำมาต้มให้พวกเขากิน”

เมื่อกล่าวจบ หนานหว่านเยียนก็หยิบอุปกรณ์การให้สายน้ำเกลือออกมา พร้อมกับเฝือกเท้า 2 อันและเครื่องตรึงฝ่ามือ

หมอทหารรีบนำกระดาษพู่กันออกมาจด เมื่อเขาจดทุกอย่างเรียบร้อยแล้วก็ได้นำส่งไปให้ทหารคนหนึ่ง “รีบไปเสีย!”

ทหารผู้นั้นรับกระดาษไปแล้วก็รีบเดินทางออกจากกระโจมทันที เขามิทันแม้แต่จะหันมาคารวะกู้โม่หาน

ในใจของหมอทหารยังประหลาดใจซ้ำแล้วซ้ำเล่ากับความสงบของหนานหว่านเยียน เมื่อเผชิญกับสถานการณ์ที่น่าสลดใจเช่นนี้ เขายังสามารถรักษาสติของนางและพูดคำสั่งที่เกี่ยวข้องได้อย่างชัดเจน

ความกล้าหาญและสติเช่นนี้ นอกจากท่านอ๋องแล้วคงมิมีใครเกิน

ภายในกระโจม หนานหว่านเยียนสวมถุงมือและหน้ากากอนามัย ก่อนจะหันไปขมวดคิ้วเอ่ยกับหมอทหารว่า “ทางด้านของเสิ่นจวินจัดการเรียบร้อยแล้วหรือไม่?”

หมอทหารยกมือขึ้นตบศีรษะของตนเองเบาๆ จากนั้นก็นึกขึ้นมาได้ เขารีบสั่งให้นายทหารอีกคนติดตามเข้าไปแล้วรีบรับน้ำเกลือจากมือของหนานหว่านเยียน เพื่อทำความสะอาดแผลให้แก่เสิ่นจวิน

เมื่อหนานหว่านเยียนเห็นว่าลมหายใจของเสิ่นจวินเริ่มเป็นปกติ นางก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก จากนั้นหัวใจของนางก็ตื่นตระหนกอีกครั้ง

นั่นก็คือเอ็นร้อยหวาย หากต้องผ่าตัดละก็ต้องใช้ความระมัดระวังมากขึ้นเป็นสามเท่าตัว หากไม่ระวัง อาจจะได้รับบาดเจ็บอีกเป็นครั้งที่สอง แต่ตอนนี้แขนขาของเสิ่นจวินหักจนสิ้น

นี่เรียกได้ว่าเป็นเหมือนสนามรบ ทั้งนางและเหล่าเสิ่นจะต้องให้ความร่วมมือร่วมใจต่อกัน

นางใช้ผ้าพันบริเวณบาดแผลของเฉินจวินและเซียวลี่ หลังจากที่ทำแผลอย่างระแวดระวังแล้วก็ได้หันไปเอ่ยกับทหารผู้นั้นว่า “แบกพวกเขาออกไปเถอะ เสิ่นจวินจะต้องใช้เวลาในการผ่าตัด อีกประเดี๋ยวเมื่อต้มยาเสร็จแล้วจงเอามาให้พวกเขาดื่ม”

ยอดชายากับองค์หนูน้อยแห่งจวนอ๋องอี้ บทที่ 122 พระชายา ยังมีทางแก้อีกหรือ

อ่าน บทที่ 122 พระชายา ยังมีทางแก้อีกหรือ ของนวนิยาย ยอดชายากับองค์หนูน้อยแห่งจวนอ๋องอี้, ผู้แต่ง: อารั่ง, ประเภท: Romance, Drama, .... ยอดชายากับองค์หนูน้อยแห่งจวนอ๋องอี้ Hinovel เยี่ยมชม novelones.com เพื่ออ่าน บทที่ 122 พระชายา ยังมีทางแก้อีกหรือ ฟรีและบทต่อไปของ ยอดชายากับองค์หนูน้อยแห่งจวนอ๋องอี้ ตอนนี้! ... บทที่ 122 พระชายา ยังมีทางแก้อีกหรือ ให้การสนับสนุนการดาวน์โหลด PDF ฟรี

การค้นหาที่เกี่ยวข้อง:

ยอดชายากับองค์หนูน้อยแห่งจวนอ๋องอี้ บทที่ 122 พระชายา ยังมีทางแก้อีกหรือ

ยอดชายากับองค์หนูน้อยแห่งจวนอ๋องอี้ โดย อารั่ง

บทที่ 122 พระชายา ยังมีทางแก้อีกหรือ pdf