ยอดชายากับองค์หนูน้อยแห่งจวนอ๋องอี้ บทที่ 126 พิสูจน์ความเป็นพ่อ

sprite

นี่มันเป็นไปได้อย่างไร? !

“เสด็จพ่อ ลูกพูดความจริง ลูกมิกล้าโกหกหรือล้อเล่นกับเรื่องเช่นนี้” แววตาของกู้โม่หานเต็มไปด้วยความเยือกเย็น น้ำเสียงเผยให้เห็นถึงความดูถูก “และลูกยังจำได้ว่า เสด็จพี่เคยเดิมพันกับหนานหว่านเยียนไว้ หากนางสามารถช่วยพวกของเหล่าเสิ่นกลับมาได้ เสด็จพี่จะคุกเข่าและยอมรับความผิดต่อหน้าเหล่าทหาร คำพูดนี้ ทุกคนซึ่งอยู่ที่นั่นต่างได้ยิน! และบัดนี้เสด็จพี่มิควรปฏิบัติตามที่เขาตรัสไว้งั้นหรือ!”

กู้โม่เฟิงแทบจะกระอักเลือดออกมา เขาโกรธจนเจ็บปวดไปทั้งหัวใจ

กู้โม่หานเองก็ดี หนานหว่านเยียนเองก็ดี เหตุใดทุกคนในจวนอ๋องอี้ถึงได้บัดซบเช่นนี้!

ขวางทาง ขวางหูขวางตา ช่างน่ารังเกียจเสียจริง!

กู้จิ่งซานเฝ้ามองการโต้เถียงของสองพี่น้อง ใบหน้าตึงเครียดตั้งแต่เริ่มแรกจนถึงบัดนี้ หน้ามืดเหมือนน้ำนิ่ง

“เจ้าสาม เจ้าจะอธิบายออกมาเยี่ยงไร!”

กู้โม่เฟิงมิได้เผชิญหน้ากับกู้โม่หาน ก้มศีรษะพร้อมกล่าวว่า “เสด็จพ่อ ลูกยังยืนยันคำเดิมว่าลูกมิเคยก่อปัญหา ลูกเองก็มิรู้เหมือนกันว่ารองแม่ทัพอวี๋ผู้นั้นจะลงมือได้โหดเหี้ยมถึงเพียงนี้ เสด็จพ่อได้โปรดตรวจสอบให้ชัดเจน!”

......

ในค่ายเสินเชื่อ หนานหว่านเยียนตื่นขึ้นมาพร้อมกับดวงตาอันมัวหมอง บัดนี้ดวงเดือนได้ลอยขึ้นมาบดบังดวงดาว ทางช้างเผือกร่องรอยบนฟ้าสูง หนานหว่านเยียนรู้สึกว่าตนเองหลับใหลมากว่าหนึ่งศตวรรษ

ร่างกายและเปลือกตาหนักอึ้ง นายทหารผู้หนึ่งเปิดม่านและเดินเข้ามากระโจม เห็นหนานหว่านเยียนกำลังลงจากเตียง เขารีบเข้าไปพร้อมกล่าวออกมาด้วยความเคารพ “พระราชา ท่านทรงฟื้นแล้ว”

หนานหว่านเยียนกล่าวออกไปด้วยความประหลาดใจ “นี่ข้า......”

บัดนี้นายทหารผู้นั้นเคารพและยำเกรงหนานหว่านเยียน

“กราบทูลพระชายา ท่านเป็นลมจากการทรงงานหนักเกินไป ท่านอ๋องพาท่านมายังจวนของแม่ทัพใหญ่ และสั่งให้เหล่าข้ารับใช้ดูแลท่านเป็นอย่างดี”

กู้โม่หานสั่งให้คนมาดูแลรับใช้นาง? !

ราวกับถูกสายฟ้าฟาด ท่าทางของหนานหว่านเยียนเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

หนานหว่านเยียนรับรู้ถึงความผิดชอบชั่วดีได้อย่างฉับพลันหรืออย่างไร ถึงได้ดีกับนางถึงขนาดนี้? !

และ ณ บัดนั้น ท้องของหนานหว่านเยียนก็มีเสียงดังขึ้นอย่างกะทันหัน “โครก คราก”

หนานหว่านเยียนรู้สึกเขินขายขึ้นมาทันที นางมิมีเรี่ยวแรงมากพอที่จะคิดถึงความผิดปกติของกู้โม่หาน

นายทหารผู้นั้นเข้าใจในทันที เขาเรียกสั่งให้คนนำอาหารร้อนมาให้

“พระชายา โปรดท่านอย่าได้รังเกียจ เหล่าพี่น้องในกองทัพทหารล้วนเป็นคนหยาบกร้าน อาหารที่ทานอยู่ทุกวันจึงเรียบง่ายเป็นอย่างมาก”

หนานหว่านเยียนลูบศีรษะของนางด้วยความเขินอาย “มิเป็นไร มิเป็นไร! มีให้ทานก็ดีมากแล้ว!”

ในเวลาเช่นนี้ อาหารเป็นสิ่งสำคัญ ใครจะไปเลือกมาก!

ขณะพูดออกมา นางก็ทานอาหารซึ่งอยู่ด้านหน้าราวกับเสือหิว หลังอิ่มแล้วก็ต้องกลับไปกล่อมเหล่าเด็ก ๆ ให้หลับนอน!

นายทหารผู้นั้นตกใจจนดวงตาแทบจะหล่นลงมาบนพื้น คิดไม่ถึงว่าพระชายาจะอยากอาหารถึงขนาดนี้......กล้าหาญเหลือเกิน!

ช่างเป็นสตรีที่ยอดเยี่ยม!

หลังจากหนานหว่านเยียนกลืนเนื้อชิ้นสุดท้าย นางลูบท้องของนางอย่างพึงพอใจ ถามนายทหารท่านนั้นออกมาว่า “ใช่แล้ว เสิ่นจวินเป็นอย่างไรบ้าง? ฟื้นแล้วหรือยัง?”

นายทหารตอบกลับด้วยความเคารพ “รองแม่ทัพเสิ่นฟื้นขึ้นมาเมื่อเช้าแล้วครั้งหนึ่ง หมอทหารต้มยาให้รองแม่ทัพเสิ่นทางตามตำรับยาของท่าน รองแม่ทัพเสิ่นทานยาและบัดนี้กำลังพักผ่อน”

“ตื่นขึ้นมาแล้วครั้งหนึ่งก็เพียงพอ หมอทหารของเจ้าเองก็เก่งกาจมิเบา” หนานหว่านเยียนกล่าวออกมา พยักหน้าด้วยความสบายใจ

ทันใดนั้นมีความวุ่นวายเกิดขึ้นนอกกระโจม หนานหว่านเยียนขมวดคิ้ว “ด้านนอกมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นงั้นหรือ?”

คนป่วยต้องการพักฟื้นอย่างสงบ สภาวะแวดล้อมที่เต็มไปด้วยสิ่งรบกวนส่งผลต่อการฟื้นฟู

นายทหารรีบเอ่ยออกมาว่า “รองแม่ทัพเสิ่นมีบุตรชายอยู่คนหนึ่ง แต่พวกเขาต้องแยกจากกันในช่วงภัยพิบัติความแห้งแล้งเมื่อสามปีก่อน ความปรารถนาสูงสุดในชีวิตนี้ของเขาคือการได้พบกับลูกชาย ท่านอ๋องจึงช่วยเขาตามหา”

ขณะกล่าวออกมา นายทหารก็อดมิได้ที่จะเมินหน้าหนี “รองแม่ทัพเสิ่นเข้ามาอยู่ในค่ายเสินเชื่อตั้งแต่อายุยังน้อย เขาอุทิศตนเพื่อประโยชน์ของส่วนรวม เช่นนั้นเขาถึงสามารถสร้างโอกาสในการตามหาลูกชายของเขาได้มากขึ้น”

หนานหว่านเยียนถอนหายใจด้วยความเศร้าโศก

สะอื้นออกมาเล็กน้อย

คิดไม่ถึงว่าเบื้องหลังของเสิ่นจวินจะมีเรื่องราวเช่นนี้อยู่

“งั้นหาเจอแล้วหรือยัง?”

นายทหารถอนหายใจ “ท่านอ๋องสั่งให้รองแม่ทัพกวนพากำลังออกไปตามหา แต่กลับมีเด็กหนุ่มจำนวนมากอ้างว่าตนเองเป็นลูกของรองแม่ทัพสิ่น บัดนี้เหลือเพียงสามนายที่มีลักษณะรูปร่างคล้ายกับรองแม่ทัพเสิ่น แต่นอกจากลักษณะภายนอกก็มิมีสิ่งใดสามารถพิสูจน์ได้เลยว่านั่นคือลูกชายของเขา”

“แต่ท่านอ๋องตรัสไว้ว่า รอท่านกลับมา หลังจากรองแม่ทัพเสิ่นฟื้น เขาจะเปรียบเทียบสถานการณ์ใหม่อีกครั้ง

หนานหว่านเยียนเลิกคิ้ว คิดไม่ถึงเลยว่ากู้โม่หานจะเป็นห่วงเหล่าพี่น้องทหารของเขาถึงขนาดนี้ หลังจากนั้นนางขมวดคิ้วขึ้น “กู้โม่หานมิอยู่งั้นหรือ?”

นายทหารเกาศีรษะ “อ๋องเฉิงเข้าไปในพระราชวังและพูดจาให้ท่านอ๋องเสียหาย ท่านอ๋องจึงถูกฮ่องเต้เรียกตัวเข้าไปในพระราชวัง ผ่านไปพักหนึ่งก็ยังมิกลับมา”

เจ้าสุนัขกู้โม่เฟิง!

กล้าดียังไงถึงได้มากล่าวหาผู้อื่น?

หนานหว่านเยียนรู้สึกว่าคนอย่างกู้โม่เฟิงมิสมควรกับตำแหน่งแม่ทัพ

เขามิสนใจความเป็นความตายของเหล่าทหารเลยแม้แต่น้อย

อย่างไรก็ตาม นางได้แค่คิดเท่านั้น นางกับกู้โม่เฟิงมิได้มีความแค้นอะไรต่อกัน เขามิมีทางมุ่งเป้ามาที่นาง ทั้งหมดเป็นเพียงการประณามจากศีลธรรม

“บนร่างของลูกชายรองแม่ทัพเสิ่นมีตำหนิอะไรหรือไม่? พวกเจ้ารู้หรือเปล่า?”

“ข้าจำได้ว่ารองแม่ทัพเสิ่นเคยกล่าวไว้ว่าลูกชายของเขามีปานสีแดงตรงโคนนิ้วหัวแม่มือหนึ่งเม็ด สิ่งนั้นน่าจะเป็นตำหนิมาโดยกำเนิด”

หลังจากได้ยินเช่นนั้น ความกังวลของหนานหว่านเยียนหายไป มันถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้ม “ปานหนึ่งเม็ด เช่นนั้นมิแปลว่าสามารถใช้เป็นเครื่องพิสูจน์ได้หรอกหรือ?”

“ผ่านไปหลายสิบปีแล้ว ปานอาจจะมีขนาดใหญ่ขึ้น อาจจะเปลี่ยนตำแหน่ง หรือไม่ก็หายไป บางครั้งสีของปานอาจจะเปลี่ยน แค่สิ่งนี้มิสามารถพิสูจน์ได้อย่างแน่ชัด”

แต่ในสมัยโบราณก็มีวิธีพิสูจน์อยู่มากมาย

หนานหว่านเยียนส่ายหน้า “เจ้าพาข้าไปหาเสิ่นจวิน ข้ามีวิธีอยู่”

นายทหารกล่าวออกมาด้วยความเหลือเชื่อ “พระชายา ท่านมีวิธีอย่างนั้นหรือ? หรือว่าเป็นการทำนาย?”

อ่าน ยอดชายากับองค์หนูน้อยแห่งจวนอ๋องอี้ บทที่ 126 พิสูจน์ความเป็นพ่อ ฟรี

ยอดชายากับองค์หนูน้อยแห่งจวนอ๋องอี้ series โดย อารั่ง เป็นนิยายรักจีนที่ได้รับการอัปเดตอย่างสมบูรณ์ที่ Booktrk อ่าน บทที่ 126 พิสูจน์ความเป็นพ่อ และบทต่อไปของนิยาย ยอดชายากับองค์หนูน้อยแห่งจวนอ๋องอี้ ได้ที่นี่

คุณสามารถดาวน์โหลดนิยาย ยอดชายากับองค์หนูน้อยแห่งจวนอ๋องอี้ ได้ฟรีที่เว็บไซต์ novelones.com

การค้นหาที่เกี่ยวข้อง:

ยอดชายากับองค์หนูน้อยแห่งจวนอ๋องอี้ บทที่ 126 พิสูจน์ความเป็นพ่อ

นวนิยาย ยอดชายากับองค์หนูน้อยแห่งจวนอ๋องอี้ บทที่ 126 พิสูจน์ความเป็นพ่อ

ยอดชายากับองค์หนูน้อยแห่งจวนอ๋องอี้ pdf