ยอดชายากับองค์หนูน้อยแห่งจวนอ๋องอี้ บทที่ 128 พระชายาสามารถระบุความเป็นพ่อได้

sprite

เด็กที่มีแผลน้ำร้อนลวกซึ่งเหล่าเสิ่นกล่าวถึงนั้น คล้ายกับมู่ฮวนทุกประการ

ชายหนุ่มซึ่งมีนามว่ารองแม่ทัพกวนก็ได้ยินสิ่งที่พวกเขาพูดคุยกัน เขากัดฟันแน่น ท่าทางดูลังเล แต่ในที่สุดเขาก็รวบรวมความกล้าและเปิดม่านเพื่อเข้าไปในกระโจม

เสิ่นจวินมองมายังชายหนุ่มผู้สง่างามผู้นี้ ดวงตาคู่นั้นของเขายังคงเหมือนกับแววตาตอนที่เขายังเด็ก ความเย่อหยิ่งและโอหังบนร่างกายของเขายังคงชัดเจน

รูม่านตาของเสิ่นจวินเบิกกว้าง เขารู้สึกแสบจมูก ตะโกนออกมาว่า “ฮวนเออ๋ เจ้าคือฮวนเออ๋ใช่หรือไม่?”

มู่ฮวนอยู่ในท่าทางตกตะลึง คนที่เขารอคอยมาโดยตลอด ตอนนี้ดูเหมือนว่ากำลังอยู่ตรงหน้าเขา แต่ชายอายุสี่สิบกว่าคนนี้กำลังนอนป่วยอยู่บนเตียง ผมที่เคยเป็นสีดำของเขาก็ถูกย้อมไปด้วยสีขาวน้ำแข็ง

เมื่อเทียบกับคนอายุเท่ากัน นี่คือการผันผวนของความชราโดยแท้

มือและเท้าของเสิ่นจวินมิสามารถเคลื่อนไหวได้ เวลานี้เขารู้สึกเหนื่อยเป็นอย่างมาก ความเจ็บปวดกำลังทรมานเขา และเหงื่อเย็นก็ไหลออกมาจากร่างกายมิขาดสาย

มู่ฮวนกลืนน้ำลายพร้อมก้าวไปด้านหน้า มิรู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด หัวใจของเขารู้สึกได้ถึงความสูญเสียและความเจ็บปวดอย่างอธิบายมิได้

“ข้ามิแน่ใจว่าท่านใช่พ่อของข้าหรือเปล่า ข้าจำเรื่องราวในวัยเด็กได้มิมากนัก แต่สิ่งซึ่งข้ายังจำได้อย่างชัดเจนคือเมื่อสิบสองปีที่แล้วได้เกิดภัยแล้งอันยิ่งใหญ่ในแคว้นซีเหย่ พ่อของข้าพาข้าหนีความอดอยาก ท่านพ่อบอกว่าจะซื้อขนมและน้ำมาให้ข้า บอกให้ข้ารออยู่ที่เดิมห้ามไปไหน”

“ข้ารู้สึกกลัว ระหว่างทางไปหาท่านพ่อ ข้าได้พบกับคนกลุ่มหนึ่ง ทำให้ข้ากระจัดกระจายไปในฝูงชนกลุ่มนั้น......แม้ข้าจะจำอะไรมิค่อยได้ แต่ข้ารู้ว่าพ่อของข้ารักข้าแค่ไหน เนื่องจากเขารักและดูแลข้ามาตั้งแต่ยังเด็ก”

“ใช่ ตอนนั้นเจ้าหิวมาก ดังนั้นข้าจึงออกไปหาซื้อขนมให้เจ้า” จู่ ๆ ดวงตาของเสิ่นจวินก็ส่องประกายเป็นดวงดาวที่มิมีที่สิ้นสุด เขากล่าวออกมาด้วยความตื่นเต้นว่า “เด็กดี เข้ามาใกล้อีกสักหน่อย ให้ข้า ให้ข้าได้เห็นเจ้าอย่างชัดเจน”

เขาหันไปมองด้านข้างด้วยความยากลำบาก จากนั้นพบว่าตรงข้อมือของมู่ฮวนมีรอยแผลซึ่งเกิดจากการถูกน้ำร้อนลวกอยู่

ชั่วพริบตา ความทรงจำมากมายท่วมท้นเข้ามาในหัวใจของเขา เขามองไปยังหนานหว่านเยียนทั้งน้ำตา ที่ผ่านมาความหวังของเขาล้มเหลวนับครั้งมิถ้วน คิดมิถึงว่าความฝันของเขาจะกลายเป็นจริง เขาตื่นเต้นจนพูดอะไรมิออก

“นี่ นี่ นี่คือฮวนเออ๋ของข้า! แผลเป็นตรงข้อมือของเขา ข้าจำได้อย่างชัดเจน! เขาคือฮวนเออ๋ของข้า! เรื่องซื้อขนมก็เป็นความจริง ฮวนเออ๋ เจ้าคือฮวนเออ๋ ฮวนเออ๋ของข้า ในที่สุด......ในที่สุดข้าก็หาเจ้าจนเจอ”

ขอบตาของหนานหว่านเยียนกลายเป็นสีแดงในทันที น้ำเสียงของนางอ่อนโยนเป็นอย่างมาก

“เขาชื่อมู่ฮวน ได้ยินมาว่าเขาถูกรับเลี้ยงจากสามีภรรยาคู่หนึ่งของตระกูลมู่ เวลานี้ทั้งคู่ได้เสียชีวิตไปแล้ว”

“วันนี้ได้ยินมาว่ามีการตามหาลูกซึ่งพลัดพรากไปจากพ่อ เขารู้ว่าตนเองมิได้เกิดมาจากตระกูลมู่ ดังนั้นจึงเดินทางมาที่นี่”

การพลัดพรากทางสายเลือด วันนี้ความมืดถูกแทนที่ด้วยแสงสว่างอีกครั้ง หนานหว่านเยียนรู้สึกว่ามิมีเรื่องใดที่ทำให้ผู้คนหวั่นไหวได้มากกว่านี้อีกแล้ว

มู่ฮวนเองก็ได้ยินคำพูดของเสิ่นจวิน เขาคุกเข่าลงต่อหน้าเสิ่นจวินด้วยความรู้สึกมากมายในหัวใจ ช่วยเสิ่นจวินเช็ดน้ำตามิยอมหยุด

“พ่อ ข้าเอง! สิบกว่าปีที่ผ่านมา ข้ามิเคยโทษหรือโกรธท่าน ข้ารู้ว่าที่ท่านออกไปก็เพื่อซื้ออาหารให้ข้า ท่านเดินทางไปไกล เมื่อกลับมา ท่านกลับมิพบข้า ข้ารู้ว่าท่านต้องร้อนรนและทุกข์ทรมานใจมากเพียงใด!”

“พ่อ พ่อต้องขอโทษเจ้า ขอโทษที่ข้าปกป้องเจ้าให้ดีมิได้......” เสิ่นจวินรู้สึกสะเทือนใจจนเสียงของเขาแหบแห้งจากการร้องไห้ เขาอยากจะยื่นมือออกมาเพื่อสัมผัสใบหน้าของมู่ฮวน แต่เขาก็ทำมิได้

เขาเป็นกังวล เกลียดตัวเอง และมีความสุขพร้อมในเวลาเดียวกัน ความรู้สึกอบอุ่นของเขา ทุกคนสามารถสัมผัสได้อย่างชัดเจน

รองแม่ทัพกวนซึ่งเป็นลูกผู้ชายอกสามศอกก็อดมิได้ที่จะเบือนหน้าหนีและแอบเช็ดน้ำตา

ร้องไห้อยู่นาน ในที่สุดเสิ่นจวินก็สามารถทำใจได้ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสง่างาม “พระชายา พระชายาคือบุคคลอันดับหนึ่งในยุคสมัยนี้ !”

เมื่อได้ยินคำชื่นชมจากปากของเสิ่นจวิน หนานหว่านเยียนสัมผัสจมูกของตนเองด้วยความอึดอัด

ก็แค่นางมีเทคโนโลยีที่ล้ำสมัยมากกว่า มันใช่ที่หนึ่งอะไร

“ขอบคุณ”

รองแม่ทัพกวนหันมาโค้งคำนับให้นางอย่างเคร่งขรึม “พระชายาเป็นสตรีผู้วิเศษ! เหมาะสมกับท่านอ๋องราวกับคู่ซึ่งถูกสร้างขึ้นมาจากสวรรค์!”

ในตอนแรกเขาเชื่อครึ่ง ๆ กลาง ๆ เนื่องจากเหล่าเสิ่นอยู่ในอาการมึนงง มิสามารถพูดหรือพิสูจน์สิ่งสำคัญอะไรได้ ดังนั้นเขาจึงเป็นจึงเป็นผู้สานต่อความหวังสุดท้าย คิดมิถึงว่าทุกอย่างกลับประสบอย่างเหลือเชื่อ!

พระชายาช่างน่าทึ่งเหลือเกิน!

หนานหว่านเยียนยิ้มออกมาจากใจ ท่าทางของนางดูเขินอายเล็กน้อย

รองแม่ทัพกวน ท่านอย่าพูดไร้สาระ!

นางดูถูกกู้โม่หานจากก้นบึ้งของหัวใจ!

ต้องมาอยู่กับเขา ถือเป็นสิ่งมิสมควรที่สุด

“เป็นเรื่องดีที่พ่อลูกได้กลับมาพบเจอกันอีกครั้ง แต่รองแม่ทัพเสิ่น ช่างนี้เจ้าต้องพักฟื้นอยู่บนเตียง ทานยาตามที่ข้าสั่ง

“รอหลังจากผ่านสองสัปดาห์ไปแล้ว หลังจากที่ข้านำเครื่องพยุงมือและเท้าของเจ้าออก ข้าจะให้คนมาบอกถึงวิธีการฟื้นฟูร่างกายของเจ้า”

“หากเจ้าทำตามที่ข้าบอกอย่างเชื่อฟัง ข้ามั่นใจว่ากระดูกและเส้นเอ็นที่เสียหายของเจ้าจะฟื้นกลับมาเป็นปกติได้ถึงแปดส่วน!”

หัวใจของเสิ่นจวินระเบิดออกในทันใด เขามิเคยคาดหวังถึงสิ่งนี้มาก่อน แต่คำพูดซึ่งดูเหมือนไม่ตั้งใจของหนานหว่านเยียน กลับทำให้เขากลับมามีความหวังอีกครั้ง

รองแม่ทัพกวนและนายทหารอีกหลายคนก็รู้สึกตกใจเช่นกัน

[ร้อน] อ่านนวนิยาย ยอดชายากับองค์หนูน้อยแห่งจวนอ๋องอี้ บทที่ 128 พระชายาสามารถระบุความเป็นพ่อได้

นวนิยาย ยอดชายากับองค์หนูน้อยแห่งจวนอ๋องอี้ ได้รับการเผยแพร่ไปยัง บทที่ 128 พระชายาสามารถระบุความเป็นพ่อได้ พร้อมรายละเอียดใหม่ที่ไม่คาดคิด อาจกล่าวได้ว่าผู้แต่ง อารั่ง ลงทุนใน ยอดชายากับองค์หนูน้อยแห่งจวนอ๋องอี้ อย่างจริงใจเกินไป หลังจากอ่าน บทที่ 128 พระชายาสามารถระบุความเป็นพ่อได้ ฉันก็ทิ้งความเศร้า แต่อ่อนโยน แต่ลึกซึ้งมาก มาอ่านตอนนี้ บทที่ 128 พระชายาสามารถระบุความเป็นพ่อได้ และตอนต่อไปของซีรี่ส์ ยอดชายากับองค์หนูน้อยแห่งจวนอ๋องอี้ ที่ Good Novel Online ตอนนี้