ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ นิยาย บท 1582

หลังจากผ่านมาหลายวัน

ทุกอย่างภายในหุบเขาเฟิ่งหวงก็ยังเป็นเหมือนเช่นเดิม

ไม่ว่าจะเงยหน้าไปมองท้องฟ้ากี่ครั้ง เขาก็พบว่าทัณฑ์สวรรค์ไม่ได้มีจำนวนลดน้อยลงเลย ในที่สุดผู้อาวุโสอี้กงก็อดทนไม่ไหวอีกต่อไป และเดินจากไปด้วยความโมโห

สิ่งที่เขาต้องการเห็นคือซั่งกวนเยว่เกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น และยังอยากเห็นหงส์ทองคำตัวนั้นได้รับความทุกข์ทรมาน

ทางที่ดีที่สุดคือให้พวกนางหายไปพร้อมกัน!

แต่น่าเสียดายที่เขาไม่สามารถรอได้นานขนาดนั้น

งานพิธีกราบไหว้บรรพบุรุษกำลังเริ่มต้นขึ้นแล้ว ยังมีอีกหลายสิ่งที่รอให้เขาจัดการ

หลังจากที่ผู้อาวุโสอี้กงจากไปได้ไม่นาน ผู้อาวุโสอี้อวี่ก็เดินเยื้องย่างเข้ามา

เขาส่งยิ้มให้กับผู้อาวุโสอี้ซัง

“ที่แห่งนี้เดี๋ยวข้าเฝ้าต่อเอง เจ้าไปจัดการเรื่องงานพิธีกราบไหว้บรรพบุรุษเถอะ!”

ผู้อาวุโสอี้ซังไม่ได้กล่าวปฏิเสธ และพยักหน้าขึ้นลง

“ดูแลให้ดีนะ”

ผู้อาวุโสอี้ซังหัวเราะเสียงดัง

“ข้าทราบแล้ว วางใจเถอะ”

…

นอกจากหุบเขาเฟิ่งหวง สถานที่อื่นๆ ภายในภูเขาศักดิ์สิทธิ์เฟิ่งหวงต่างครึกครื้นขึ้นมา

แน่นอนว่าภายในความครึกครื้น ยังมีความหนักหน่วง เคร่งขรึม และตึงเครียด

งานพิธีกราบไหว้บรรพบุรุษแต่ละครั้ง พวกเขาล้วนจัดเตรียมการอย่างยิ่งใหญ่ ซึ่งปีนี้ก็ไม่มีข้อยกเว้น

คนจำนวนมากกำลังยุ่งวุ่นวาย และทำการตรวจสอบอยู่ซ้ำๆ เพราะกลัวว่าจะเกิดข้อบกพร่อง

แต่ตอนนี้ภายในตำหนักศักดิ์สิทธิ์เฟิ่งหวงกลับปกคลุมด้วยความเงียบงัน

…

ภายในตำหนัก อี้เจามองดูรูปจินตกรรมฝาผนังขนาดใหญ่เป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะโค้งตัวคำนับรูปภาพนั้น

“ท่านบรรพบุรุษ โปรดคุ้มครองปกป้องเผ่าพันธุ์ของพวกเราด้วย”

เขาค้างอยู่ท่านี้เป็นเวลานาน ในที่สุดก็หมุนตัวแล้วเดินออกจากตำหนักไป

หลังจากเดินออกมาแล้ว บริเวณด้านหน้าตำหนักก็มีจัตุรัสขนาดใหญ่

กระเบื้องหยกขาวปูวางเอาไว้อย่างประณีตงดงาม จนสามารถสะท้อนเงาร่างของคนที่อยู่ด้านบนได้ชัดเจน

ตรงกลางนั้นมีลวดลายของเผ่าหงส์ทองคำสลักเอาไว้อย่างยิ่งใหญ่

ในตอนนี้ทั่วทั้งจัตุรัสแห่งนี้มีเพียงไม่กี่คนที่เฝ้าอารักขาอยู่

…ที่แห่งนี้คือสถานที่จัดพิธีกราบไหว้บรรพบุรุษ

นั่นคืออี้กงที่รีบร้อนกลับมาพอดี

ตอนที่เห็นว่าอี้เจายืนอยู่ตรงนั้น เขาก็รู้สึกลางสังหรณ์ไม่ดี แต่ในเวลานี้ทำได้เพียงกัดฟันแล้วเดินเข้าไปเท่านั้น

สายตาของอี้เจาคมกริบดุจคมมีดกวาดไปทั่วร่างกายของเขาอย่างเชื่องช้า ราวกับต้องการจะถลกหนังของเขาหนึ่งชั้น!

ผู้อาวุโสอี้กงเหงื่อไหลออกมาอย่างต่อเนื่อง

แต่สุดท้ายแล้วอี้เจาก็ไม่ได้ตำหนิเขา แต่กลับพูดขึ้นเพียงว่า

“ช่างเถิด เรื่องอื่นค่อยว่ากัน มาเตรียมงานพิธีกราบไหว้บรรพบุรุษก่อน”

ผู้อาวุโสอี้กงถอนหายใจออกมา

“ขอรับๆ!”

เมื่ออี้เจาเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า เขาก็ขมวดคิ้วขึ้นเป็นปม

“เหมือนว่าเจ้ายังมีอีกหลายเรื่องที่ยังจัดการไม่เรียบร้อย หากภายในเวลาที่เหลือไม่สามารถจัดการได้ทัน…”

ผู้อาวุโสอี้กงกำลังพูดโต้แย้งขึ้น แต่ต่อมาเขาก็ได้ยินอี้เจาพูดต่อว่า

“เช่นนั้นก็เลื่อนงานพิธีกราบไหว้บรรพบุรุษออกไปก่อน”

หัวใจของผู้อาวุโสอี้กงเต้นกระหน่ำอย่างรุนแรง!

“ท่านประมุข?”