ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ นิยาย บท 1741

………………..

จะว่าไปแล้ว จื่อเฉินก็เงียบมาได้สักระยะหนึ่งแล้ว

แม้กระทั่งตอนที่อยู่สุสานสังหารเทพ เจอการเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่มากมายเพียงนั้น จื่อเฉินก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบรับเลยแม้แต่น้อย

เดิมทีเขาก็เป็นคนเงียบขรึมพูดน้อย หากไม่ใช่ช่วงเวลาสำคัญเขาก็จะไม่ออกมา ฉู่หลิวเยว่รู้สึกเคยชินมาตั้งนานแล้ว

เพียงแต่คิดไม่ถึงว่า เขาออกมาเคลื่อนไหวในตอนนี้?

“ไม่เป็นไร”

เมื่อสัมผัสได้ว่านางกำลังตกใจ จื่อเฉินก็รีบตอบรับทันที

น้ำเสียงนั้นยังคงทุ้มต่ำและแหบพร่า

แต่ฉู่หลิวเยว่ไม่ได้เพิ่งรู้จักเขาในวันเดียวเสียเมื่อไร อีกทั้งระหว่างพวกนางก็ยังมีพันธสัญญาต่อกันอยู่ ดังนั้นความคิดทุกอย่างของจื่อเฉินล้วนไม่สามารถปิดบังฉู่หลิวเยว่ได้

“…เป็นเพราะเสียงมังกรนั่นหรือ?”

ฉู่หลิวเยว่ลองหยั่งเชิงถามขึ้น

จื่อเฉินเงียบไปครู่หนึ่งแล้วตอบว่า

“อื้อ”

คำตอบนี้กระชับและตรงไปตรงมา แต่กลับทำให้ฉู่หลิวเยว่ขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย

นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็นึกอันใดบางอย่างขึ้นมาได้

“เพราะกระดูกปีกสองข้างนั้น!”

ภายในร่างกายของจื่อเฉินมีกระดูกปีกสองข้างของไท่ซวีเฟิ่งหลงอยู่!

หรือจะเป็นเพราะเรื่องนี้ ดังนั้น…

“นั่นคือเสียงคำรามของบรรพบุรุษตัวแรกของไท่ซวีเฟิ่งหลง ซึ่งเป็นเหตุผลว่าเหตุใดมีพลังอัญเชิญถึงได้แข็งแกร่งปานนี้”

จื่อเฉินอธิบายขึ้น

…กระดูกสองชิ้นภายในร่างกายของจื่อเฉิน ยังประสานเข้ากับพลังแก่นแท้อันบริสุทธิ์ของกระดูกทั้งร่าง เมื่อได้ยินเสียงอัญเชิญของบรรพบุรุษ พลังแห่งสายเลือดของไท่ซวีเฟิ่งหลงที่ซ่อนอยู่ภายในร่างกายจื่อเฉินก็ทำให้เกิดการเคลื่อนไหวขึ้นมา

เรื่องนี้ง่ายดายมาก

แต่ประเด็นสำคัญก็คือ…

ไม่ว่าอย่างใดก็ตาม!

จื่อเฉินก็เป็นอินทรีสามตา!

หากบอกว่ามันมีความเกี่ยวข้องกับอสูรศักดิ์สิทธิ์ระดับบรรพกาลแล้วละก็ น่าจะเป็นเผ่าหงส์ทองคำมากกว่า!

ความสัมพันธ์ระหว่างเขาและเผ่าไท่ซวีเฟิ่งหลงเป็นเพียงความสัมพันธ์ห่างๆ เท่านั้น เป็นเพราะว่าตอนนี้เขาสามารถผสานกับพลังแห่งสายเลือดได้เรียบร้อยแล้ว ดังนั้นจึงสามารถรับรู้ได้ถึงพลังแห่งการอัญเชิญของเผ่าไท่ซวีเฟิ่งหลง!

ซึ่งนี่มันก็แค่…

เมื่อสัมผัสได้ว่าสีหน้าของฉู่หลิวเยว่ผิดปกติไป หรงซิวจึงหรี่ตาลง

“เยว่เออร์ เป็นอันใดไปหรือ?”

ฉู่หลิวเยว่สูดลมหายใจเข้าลึกๆ

หลังจากครุ่นคิดสักครู่หนึ่งแล้ว นางก็เลือกที่จะถ่ายทอดเรื่องนี้ให้แก่หรงซิวฟัง

แม้ว่าฟังไปแล้วจะดูแปลกประหลาดมาก แต่เมื่อตัวยังอยู่ในถิ่นของผู้อื่น ดังนั้นพวกเขาจะต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ

เมื่อหรงซิวฟังจนจบ เขาก็ชะงักไปเล็กน้อย

ในดวงตาคู่นั้นมีแสงสว่างวาบขึ้นมาอย่างรวดเร็วจากนั้นก็จางหายไป

ตอนนี้ฉู่หลิวเยว่รู้สึกปวดหัวเป็นอย่างมาก นางนวดขมับของตนเอง จึงไม่ได้สังเกตการเปลี่ยนแปลงทางสีหน้าของเขาเลย

“เพียงแค่กระดูกสองส่วน และพลังแห่งสายเลือดหนึ่งสาย ไม่คิดว่าจะส่งผลกระทบหนักขนาดนี้”

หรงซิวหัวเราะออกมา จากนั้นก็กล่าวคำปลอบโยน

“ใต้หล้าแห่งนี้ พลังแห่งสายเลือดของอสูรศักดิ์สิทธิ์ที่คล้ายคลึงกันมีเพียงไม่กี่ตัว แต่ว่าท้ายที่สุดแล้วเรื่องนี้มันก็ต่างออกไป”

การผสานกระดูกปีกทั้งสองชิ้นและพลังแห่งสายเลือดสายหนึ่งเข้าภายในร่างกายของจื่อเฉิน ก็เหมือนกับการฝังกับดักแห่งหนึ่ง ฉู่หลิวเยว่จึงกลัวว่ามันจะระเบิดออกมาได้

แน่นอนว่า นี่เป็นเพียงการคาดเดาของนางเท่านั้น

อย่างที่หรงซิวเคยกล่าวไว้ว่า จื่อเฉินเพียงแค่ผสานกับพลังเหล่านี้ แต่ท้ายที่สุดแล้วมันก็ยังเป็นอินทรีสามตาอยู่

สีหน้าของฉู่หลิวเยว่ดูสงบนิ่ง แต่ภายในใจกลับตื่นตระหนกเป็นอย่างมาก

ในตอนนั้นที่ไท่ซวีเฟิ่งหลงตัวนั้นถูกคุมขัง ตอนที่ความตายอยู่ตรงหน้า เขาจะต้องได้รับความทรมานอย่างแสนสาหัสแน่นอน!

ต่อให้หลายปีผ่านมา ความเคียดแค้นและบ้าคลั่งก็ยังคงฝังลึกอยู่ในใจของบุคคลผู้นี้

ภายในใจของฉู่หลิวเยว่กลับรู้สึกหน่วงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

แต่ระหว่างขั้นตอนเหล่านี้ ภายในตันเถียนของนาง บนร่างกายของจื่อเฉินกลับไม่มีความผันผวนเหมือนดังก่อนเก่าอีกแล้ว

ทั้งสองคนเดินไปด้านหน้าอย่างเงียบเชียบ

หลังจากผ่านมาประมาณครึ่งชั่วยาม พวกเขาก็ชะงักฝีเท้าพร้อมกัน

“เมื่อครู่นี้พวกเราผ่านมาทางนี้แล้ว”

ฉู่หลิวเยว่ดึงสติกลับมาแล้วพูดเสียงเบา

หรงซิวพยักหน้า

“เหมือนว่าในตอนนั้นเขาก็ถูกขังในที่แห่งนี้ และไม่สามารถออกไปได้”

ฉู่หลิวเยว่กวาดสายตามองโดยรอบ

พวกเขาเดินอยู่ที่นี่มานานมากแล้ว แต่เหมือนกำลังเดินวนอยู่ตลอด

“คาดไม่ถึงว่าจะเป็นภาพลวงตา…”

นางพูดพึมพำเสียงต่ำ

ตอนที่เข้ามานั้นนางไม่ได้สังเกตเลย

ภาพลวงตาเหล่านี้เสมือนจริงมาก แทบจะไม่สามารถแยกแยะได้เลยว่าสิ่งใดเป็นของจริง สิ่งใดเป็นเรื่องเท็จ!

ฉู่หลิวเยว่หันกลับไปมอง

เส้นทางนั้นลึกและเงียบ

เหมือนว่าพวกเขาจะ…ไม่สามารถออกไปได้แล้ว!

………………..