ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ นิยาย บท 1768

………………..

“หงส์ทองคำนี่!”

เขาไม่มีทางจำลมปราณบนร่างของเด็กหญิงผู้นั้นผิดแน่ เป็นหงส์ทองคำอย่างมิต้องสงสัย!

ในไม่ช้า คนทั้งจัตุรัสก็รับรู้ถึงการมีอยู่ของถวนจื่อ ต่างพากันส่งเสียงออกมาอย่างตื่นตกใจ

“นั่นหงส์ทองคำจริงด้วย!”

“เหตุใดหงส์ทองคำถึงมาปรากฏตัวที่เกาะมังกรศักดิ์สิทธิ์ได้!?”

“ไม่มีทาง! ดูแล้วนางยังอายุน้อยมากเลยหนา… เหตุใดถึงแปลงกายเป็นมนุษย์ได้เล่า!?”

…

เสียงโหวกเหวกโวยวายดังลั่นทั่วทั้งจัตุรัส

โหมวหยางพลันนึกอันใดบางอย่างได้ นัยน์ตาหดลงทันควัน

นี่มันอสูรศักดิ์สิทธิ์ในพันธสัญญาของฉู่หลิวเยว่!

แต่ก่อนหน้านี้หงส์ทองคำตัวนี้ถูกกั้นเอาไว้นอกเกาะมังกรศักดิ์สิทธิ์มิใช่หรือ?

เหตุใดมาปรากฏตัวที่นี่ได้!?

ความคิดมากมายที่แล่นผ่านสมองเขาตีรวนกันวุ่นวายหาสิ่งใดเปรียบ

โหมวหยางค่อยๆ ตระหนักได้ว่ามีเรื่องราวที่หลุดรอดจากการควบคุมของเขาไปมากมายเพียงใด!

ทุกสิ่งทุกอย่าง… กำลังดำเนินไปสู่ภยันตรายที่มิอาจคาดเดาได้!

เขาจึงก้าวไปข้างหน้า ยกมือชี้โหมวเจิน แล้วแผดเสียงตะโกนลั่น

“โหมวเจิน! เจ้าออกจะทำเกินไปหน่อยแล้วกระมัง! สมคบคิดกับพวกมนุษย์ พาพวกมันเข้าออกเสามังกรเคลื่อนตามใจไม่พอ ยังปล่อยให้หงส์ทองคำตามเข้ามาได้! เจ้าคิดจะทำอันใดกันแน่! เจ้าถามตัวเองเถอะว่าเจ้ายังเห็นหัวบรรพบุรุษอยู่หรือเปล่า? ยังไว้หน้าเผ่าไท่ซวีเฟิ่งหลงอยู่บ้างหรือไม่!”

ตอนนั้นเองที่หรงซิวกับฉู่หลิวเยว่เดินมาหยุดอยู่ข้างกายโหมวเจินพอดี

กลุ่มแสงก้อนนี้ใหญ่กว่าร่างเล็กจ้อยของนางนัก ทว่าโชคดีที่นางหาใช่เด็กมนุษย์ธรรมดาไม่ แต่เป็นหงส์ทองคำ

ดังนั้นการโอบอุ้มกลุ่มแสงก้อนนี้ไว้จึงมินับว่าเหนื่อยยากอันใด

เมื่อเดินมาถึงที่หมาย ถวนจื่อจึงได้วางกลุ่มแสงลงอีกรอบหนึ่ง ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมายาวเหยียด

จื่อเฉินเองก็ไม่รู้ว่าเป็นอันใดไป จนถึงป่านนี้แล้วก็ยังไม่ออกมาจากข้างในนั้น

ประกายแสงสีทองแกมม่วงปกคลุมร่างของมันเอาไว้จนมิด ต่อให้เป็นถวนจื่อที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ก็มิอาจมองเห็นสถานการณ์ข้างในกลุ่มแสงนั่นได้

ฉู่หลิวเยว่คลี่ยิ้มพลางลูบศีรษะนาง

“ลำบากถวนจื่อแล้วหนา”

เดิมนางเตรียมจะเดินพาจื่อเฉินออกมาด้วยตัวเอง แต่ยังไม่ทันทำอันใด ถวนจื่อก็ชิงนำหน้าไปก่อนก้าวหนึ่งแล้ว

“ไม่ลำบาก! ดูแลน้องเล็กเป็นเรื่องที่ควรทำอยู่แล้ว!”

ถวนจื่อฉีกยิ้มกว้าง

ฉู่หลิวเยว่เลิกคิ้วน้อยๆ สายตากวาดมองไปยังกลุ่มแสงนั่นอีกครา

ตอนนี้มองเงาร่างของจื่อเฉินไม่เห็นแล้ว อีกทั้งลมปราณที่หลั่งไหลอยู่บนกลุ่มแสงก้อนนั้นเองก็สงบลงในบัดดล

นางคลี่ยิ้มออกมา หากแต่มิได้เอ่ยคำอันใด

โหมวเจินเอ่ยปากถามออกไป

“พวกเจ้าเป็นอย่างใดบ้าง?”

หรงซิวเอ่ยแกมหัวเราะ

“มีท่านผู้อาวุโสโหมวเจินอยู่ พวกข้าก็รู้สึกปลอดภัยไร้กังวล”

โหมวเจินจึงได้วางใจลง

บัดนี้มุมมองที่เขามีต่อหรงซิวและซั่งกวนเยว่แตกต่างจากก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิง

แม้เขาในตอนนั้นกำลังยุ่งวุ่นวายอยู่กับการหลอมกายเนื้อ หากแต่เรื่องราวที่เกิดขึ้นโดยรอบ เขาล้วนรับรู้ได้ทั้งสิ้น

“วางใจเถอะ ขอแค่มีข้าอยู่ บนเกาะมังกรศักดิ์สิทธิ์ย่อมไม่มีใครกล้าทำอันใดพวกเจ้า!”

สุ้มเสียงของโหมวเจินทั้งทุ้มต่ำและเต็มเปี่ยมด้วยความอหังการ์

ไม่ว่าใครก็ไม่มีค่าพอจะร้องขอให้ละเว้นทั้งนั้น!

คิ้วของโหมวฝูซานที่ขมวดเข้าหากันยิ่งผูกปมแน่นมากกว่าเก่า

ครานั้นเขาชื่นชมโหมวเจินอย่างมากจากใจจริง แต่เหนือเรื่องผิดถูก เขาก็รู้ว่าสิ่งใดควรทำ สิ่งใดมิควร

ตอนนี้เขาคิดแค่ว่าอยากลองสืบเรื่องราวส่วนหนึ่งให้แน่ชัด อย่างเช่นว่าโหมวเจินเข้าไปในวิหารไท่ซวีอีกครั้งได้อย่างใด ทั้งยังพำนักอยู่ในเสามังกรเคลื่อนได้เป็นเวลาหลายพันปี?

หรือไม่ก็เรื่องที่ว่าเกิดอันใดขึ้นกับกายเนื้อร่างนี้ของเขาอีก?

ไหนจะเรื่องพวกหรงซิวสองคนนั้นกับโหมวเจินและความสัมพันธ์ของเรื่องราวทั้งหมดนี้…

มีคำถามอีกมากมายก่ายกองที่ยังไม่ได้รับการไขข้อข้องใจ

โหมวหยางกลับดูจะไม่อยากไปตรวจสอบแม้แต่นิดเดียว

ไม่รู้ว่าเป็นความเข้าใจผิดของเขาหรือเปล่า

แต่โหมวหยางดูจะอยากฆ่าพวกโหมวเจินทิ้งให้ได้เสียตอนนี้ จะพูดว่ารีบร้อนเกินไปก็ไม่ผิดนัก

เขาแค่พูดโน้มน้าวไม่กี่ประโยค อารมณ์ตอบสนองของโหมวหยางกลับรุนแรงอย่างมาก ช่างแปลกประหลาดโดยแท้

โหมวเจินมีความผิดจริง แต่ในฐานะประมุขแล้ว การที่โหมวหยางมีท่าทีแบบนี้ก็ไม่เหมาะสมเช่นกัน…

เมื่อเห็นว่าโหมวฝูซานถูกโหมวหยางสาดอารมณ์โมโหใส่ แม้ผู้อื่นจะรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง แต่ก็ล้วนพากันเงียบเสียงลงในบัดดล

โหมวหยางกวาดสายตาเย็นเยียบไปทั่วสี่ทิศ

“มัวยืนอึ้งอันใดกัน!?”

ฟึ่บ ฟึ่บ!

บรรดาผู้อาวุโสที่อยู่โดยรอบต่างทยอยพุ่งไปข้างหน้า เตรียมรวมพลังลงมือใส่คนเหล่านั้น!

โหมวเจินแค่นหัวเราะ

“โหมวหยาง ยังไม่ทันได้ชำระหนี้เลย จะรีบร้อนขนาดนี้ไปไย? วันนี้ทุกคนรวมตัวอยู่ที่นี่กันพอดี พวกเรามาตัดสินให้รู้แล้วรู้รอดเลยเถอะ!”

………………..