ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ นิยาย บท 1809

………………..

อี้เจาแข็งทื่อไปทั้งตัว มือที่ขยับยุกยิกไปมาพลันสั่นระริก

มีเหตุการณ์แบบใดบ้างที่ชีวิตนี้ของเขาไม่เคยพบเจอ

แม้จะเผชิญอันตรายเสี่ยงเป็นเสี่ยงตาย หัวใจก็ไม่ได้เต้นรัวเร็วขนาดนี้

แต่ความรู้สึกเช่นนี้…เปราะบางยิ่งนัก

ตั้งแต่หัวจรดเท้าเหมือนกับเปียกโชกอยู่ในน้ำพุร้อน ทั้งรู้สึกอบอุ่น สุขกายสบายใจ ปลอดโปร่ง

สรุปเป็นคำเดียวได้ว่าสุขสบายนัก!

ชั่วขณะนั้นเอง เขาถึงขั้นมีความคิดว่า หากถวนจื่อต้องการดาวบนฟากฟ้า เขาก็พร้อมจะหาทางสอยดาวลงมาให้นาง

ขอแค่นางมีความสุข!

ผู้อาวุโสอี้เจาที่ยืนมองอยู่ข้างๆ นิ่งค้างเป็นหินไปทั้งอย่างนั้น

เขาเหมือนรับไม้ต่อจากอี้เจาก็มิปาน

เขาอิจฉาจะตายอยู่แล้ว!

ทว่าบรรดาฝูงชนภายในโถงตำหนักในตอนนั้นไม่เพียงแค่รู้สึกอิจฉาเท่านั้น

พวกเขายังใกล้จะเสียสติเต็มที!

ข้อมูลของทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นในช่วงระยะสั้นๆ นี้มีมากเกินไป!

เด็กหญิงตัวน้อยที่ชื่อถวนจื่อผู้นั้นตะโกนเรียกอี้เจาว่าอะไรนะ?

ท่านปู่ประมุข?

เช่นนั้นนางก็มิได้เป็นแค่หงส์ทองคำในพันธสัญญาของซั่งกวนเยว่เท่านั้นน่ะ!

มิใช่ว่าจะมาหาเรื่องหรอกหรือ

แล้วที่ว่าสายเลือดของอสูรศักดิ์สิทธิ์แห่งบรรพกาลสูงส่งมากมิอาจแปดเปื้อนได้เล่า

เห็นกันอยู่ชัดๆ ว่าเด็กหญิงตัวน้อยนั่นมีพันธะเกี่ยวข้องกับซั่งกวนเยว่ มิเช่นนั้นเมื่อครู่คงไม่ปรากฏตัวขึ้นมาปุบปับอยู่ข้างซั่งกวนเยว่ได้

อี้เจาไม่สนใจเลยอย่างนั้นหรือ

ทั้งยังรักใคร่เอ็นดูถึงปานนี้อีก!

อีกอย่างหงส์ทองคำจะกลายร่างเป็นมนุษย์ได้ ก็หลังจากที่โตเต็มวัยแล้วมิใช่หรือ

แต่หนูน้อยผู้นั้นดูยังเป็นเด็กอยู่เลยชัดๆ!

ใครบางคนทำใจดีสู้เสือถามไปว่า

“เรียนถาม…ประมุขอี้เจา…ท่านผู้นี้คือ?”

ในที่สุดครั้งนี้อี้เจาถึงได้หันศีรษะกลับมา พร้อมปรายตามองปราดหนึ่ง

“ลืมแนะนำเลย นี่คือถวนจื่อ เป็นนายหญิงน้อยเผ่าหงส์ทองคำของข้า!”

…

เงียบกริบ

ประโยคสั้นๆ ข้างต้นไม่ต่างอะไรกับสายฟ้าฟาดที่ผ่าเปรี้ยงลงตำหนักศักดิ์สิทธิ์!

บรรดาฝูงชนต่างพากันตะลึงพรึงเพริด

สีหน้าของทุกคนล้วนน่าดูชมนัก

นายหญิงน้อย…

ที่แท้เด็กหญิงผู้นี้ก็คือนายหญิงน้อยเผ่าหงส์ทองคำ!

ไม่ นี่ยังไม่ใช่ส่วนสำคัญที่สุด

ส่วนสำคัญที่สุดอยู่ที่ว่า นายหญิงน้อยของเผ่าหงส์ทองคำคืออสูรศักดิ์สิทธิ์ในพันธสัญญาของซั่งกวนเยว่!

นี่มันหมายความว่าอะไรกัน

ไม่มีใครรู้เลยว่านี่มันหมายถึงอะไร

เพราะก่อนหน้านี้ไม่เคยมีเรื่องเช่นนี้มาก่อนเลยน่ะสิ!

พวกเขาจะไปตั้งรับไหวได้อย่างไร

ไม่สิ มันมีคนแบบนี้ที่ไหนกันเล่า

เจ้าทำพันธะกับอสูรศักดิ์สิทธิ์ก็แล้วไปเถอะ แถมยังเป็นอสูรศักดิ์สิทธิ์แห่งบรรพกาลด้วย

เป็นอสูรศักดิ์สิทธิ์แห่งบรรพกาลนี่ก็ไม่เท่าไร แต่ยังจะเป็นนายหญิงน้อยอีก

คนธรรมดาฝันกลางวันยังไม่กล้าคิดถึงขั้นนี้เลย!

อี้เจาและอี้อวี่เห็นนางมีความสุขดีก็พากันวางใจ

ความเป็นจริงแล้วที่พวกเขาตัดสินใจมาครั้งนี้ เหตุผลใหญ่ข้อหนึ่งคือก่อนหน้านี้ถวนจื่อเล่าเรื่องที่พวกนางไปเยือนเกาะมังกรศักดิ์สิทธิ์มาให้ฟัง

ต่อให้ถวนจื่อจะพูดเองว่าไม่เป็นไร พวกเขาก็ยังไม่วางใจ คิดไปคิดมา จึงตัดสินใจมากันอยู่ดี

นอกจากนี้ การมาเยือนเช่นนี้จะทำให้ซั่งกวนเยว่และถวนจื่อเดินเหินไปมาในอาณาจักรเสิ่นซวี่หลังจากนี้ได้สะดวกสบายมากขึ้น

ออกแรงครั้งเดียวได้ผลลัพธ์มากมาย มีอะไรไม่ดีตรงไหน

อี้เจากล่าวขึ้น

“จริงสิ งานอภิเษกสมรสของพวกเจ้าครั้งนี้ เผ่าหงส์ทองคำของเรามีของขวัญเล็กน้อยมามอบเป็นสินน้ำใจด้วย”

ระหว่างที่พูด เขาก็หันไปผงกศีรษะให้ผู้อาวุโสอี้อวี่ที่ยืนอยู่ด้านข้าง

ผู้อาวุโสอี้อวี่ก้าวมาข้างหน้าด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะมอบขวดหยกใบหนึ่งส่งให้

“ด้านในคือน้ำพุที่กลั่นมาจากถ้ำน้ำแข็งบนภูเขาเฟิ่งหวงศักดิ์สิทธิ์ ร้อยปีจะกลั่นมาได้สักขวด มีประโยชน์ต่อการฝึกตนมากมายมหาศาล ของกำนัลเล็กๆ น้อยๆ นี่มิอาจแทนความเคารพได้”

นัยน์ตาของฉู่หลิวเยว่ทอแววตื่นตะลึง

นางรู้จักของสิ่งนี้

ผู้แข็งแกร่งระดับเทพศักดิ์สิทธิ์ผู้นั้นในครานั้นมุ่งหน้าไปยังภูเขาเฟิ่งหวงศักดิ์สิทธิ์ก็เพื่อตามหาของสิ่งนี้

อีกทั้งตอนนั้นเหมือนจะขอเพียงไม่กี่หยดด้วย

ผลลัพธ์คือกระทั่งภูเขาเฟิ่งหวงศักดิ์สิทธิ์เขาก็เข้าไปไม่ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงได้อาจเอื้อมเอาน้ำพุจากถ้ำน้ำแข็งเลย

คิดไม่ถึงว่าพวกอี้เจาไม่เพียงแต่มาหาด้วยตัวเอง ยังมอบของกำนัลเช่นนี้ให้นางอีกด้วย!

ฉู่หลิวเยว่รับมันมาด้วยสองมือ ก่อนกล่าวขอบคุณอย่างจริงจัง

บรรดาฝูงชนภายในโถงตำหนักต่างพากันแสดงสีหน้าอิจฉาออกมา

คนบางคนนี่โชคดีเสียจนมิอาจอธิบายได้เลยจริงๆ

พอวันนี้ผลออกมาเป็นแบบนี้แล้ว ภายหลังพวกเขาคิดจะทำสิ่งใด ก็ต้องคิดคำนึงถึงกำลังของตัวเองด้วย!

ทันใดนั้นเอง ก็มีเสียงหัวเราะทุ้มต่ำหากแต่ก้องกังวานดังแว่วมาจากที่ไกลๆ

“ฮ่าๆ! ในนี้ครื้นเครงดีจัง! ข้ามาสายไปหรือเปล่า”

………………..