ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ นิยาย บท 1815

เฉินอีมองเขาแวบหนึ่ง

“กินข้าวให้มันดีๆ”

สิบสามหดคอกลับไปก่อนตอบอย่างรู้ความ

“อ้อ”

ดูเหมือนพี่ใหญ่จะยังไม่อยากบอกตอนนี้…

แต่ว่าพี่ใหญ่มักวางแผนกลยุทธ์ในกระโจมค่ายมาแต่ไหนแต่ไร ย่อมต้องตัดสินใจไว้แล้ว คงไม่ต้องถึงมือเขาให้กังวล

สายตาของสิบสามเลื่อนลงไปหยุดตรงจอกสุราด้านข้าง

ด้านในจอกเปี่ยมด้วยสุราสีใสกระจ่าง แสงอาทิตย์สะท้อนบนคลื่นผิวน้ำเป็นแววระยิบระยับ

เขาเลียริมฝีปาก แววตาฉาบไปด้วยความใคร่รู้อยู่หลายส่วน

“พี่ใหญ่ ข้าดื่มสุราได้หรือไม่?”

เฉินอีไม่แม้แต่จะหันศีรษะกลับมาด้วยซ้ำ

“ไม่ได้”

สิบสามเดาผลลัพธ์นี้ได้อยู่ก่อนแล้ว แต่ก็ยังลองโลเลดิ้นรนอีกรอบ

“เช่นนั้น…แค่อึกเดียว?”

เฉินอีมองเขาแวบหนึ่ง

“วิ่งชนะข้าได้เจ้าค่อยดื่ม”

สิบสามรู้สึกห่อเหี่ยวขึ้นมาโดยพลัน

พี่ใหญ่ก็พูดแบบนี้ทุกครั้ง!

อยากแข่งวิ่งชนะพี่ใหญ่…ใครจะไปรู้ว่าชาติไหนถึงจะชนะ!

ยามเห็นสีหน้าท่าทางผิดหวังของเขา สือฟางพลันรู้สึกทนไม่ได้

“พี่ใหญ่ น้องสิบสามยังเป็นแค่เด็กหนา! ให้เขาดื่มสักอึกคงไม่เป็นไรหรอก! พวกเราก็อยู่กันตั้งเยอะแยะ!”

นัยน์ตางดงามของน้องแปดเป็นประกายแวววับ นางหันไปชูนิ้วโป้งให้สือฟาง

ใจกล้าไม่เบาเลย

ไม่เพียงแต่กล้าออกความเห็นกับพี่ใหญ่ ยังกล้าออกความเห็นเกี่ยวกับอนุญาตให้น้องสืบสามดื่มสุราด้วย

สือฟางถูกนางมองแบบนั้น ใจพลันเต้น “ตึกตัก” จากนั้นถึงได้นึกถึงเรื่องน่าอดสูในอดีต จึงรีบแก้ตัวว่า

“ไม่ใช่นะ ความหมายของข้าก็คือ หากพี่ใหญ่คิดว่าไม่เหมาะสม เช่นนั้นก็ช่างมันเถิด! ช่างมัน! สิบสาม หากเจ้าอยากลองดื่มสุราจริงๆ พี่สิบบ่มสุราข้าวหมักให้เจ้าดื่มเป็นอย่างไร?”

สิบสามแสดงสีหน้าอับจนคำพูดออกมาอย่างหาดูได้ยาก

น้องแปดกลอกตาอีกรอบ

อู่เหยาเองก็หยุดมือที่คีบตะเกียบในที่สุด

อวี่จิ่วจิ้มตัวเขา

“สิบสามทึ่มทื่อไปแล้ว สือฟางเองก็เลอะเลือนรึนี่?”

สือฟางคงไม่ได้ปลูกต้นโง่ไปด้วยตอนทำสวนหรอกกระมัง?

คำพูดเทือกนั้นยังพูดออกมาได้

“จริงหรือ”

ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยได้ยินนายหญิงพูดมาก่อน

เฉินอีขมวดคิ้ว

“ครั้งก่อนเจ้าไม่ระมัดระวัง ดื่มสุราเข้าไป นายหญิงกังวลใจอยู่หลายวัน”

จู่ๆ ใบหน้าของเฉินอีก็แดงระเรื่อ

แม้นเรื่องนี้จะผ่านไปหลายปีแล้ว ส่วนตัวเขาเองก็จำไม่ค่อยได้ว่าตอนนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้าง แต่หากมันทำให้นายหญิงต้องเป็นกังวล…เช่นนั้นไม่อยากดื่มแล้วก็ได้

สิบสามก้มศีรษะยอมรับผิดแต่โดยดี

เฉินอีผงกศีรษะอย่างพออกพอใจ

เรื่องนี้จึงนับว่าเปิดเผยแล้ว

คนที่เหลือต่างสบตากันไปมา

จิ๊

น้องสิบสามช่างน่าสงสารเกินไปแล้ว

ความจริงแล้วนายหญิงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาดื่มสุรา ยิ่งไม่ต้องพูดถึงชอบหรือไม่ชอบเลย

พูดถึงจอมวางแผน ใครกันจะไปสู้พี่ใหญ่ได้?

เจ้าเด็กน้อยที่น่าสงสาร

เฉินอีเหลือบตาขึ้นมองไปทางฉู่หลิวเยว่ที่นั่งอยู่ตรงเก้าอี้ตัวซ้ายด้านบน