ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ นิยาย บท 1845

………………..

จากนั้นสนิมก็หลุดลอกออกมาอีกแผ่น โล่สีดำเริ่มกลืนกินพลังรอบข้างด้วยความเร็วที่น่าตกใจยิ่งขึ้นกว่าเดิม!

ลมปราณพวยพุ่ง ชายกระโปรงปลิวไสว

เส้นผมหลายเส้นตกลงมาปรกหน้าผาก แต่นางไม่ได้กะพริบตาเลย นางเอาแต่จ้องมองไปที่โล่สีดำอันนั้นตาเขม็ง!

หลังจากที่สนิมหลุดลอกออกไป แสงสว่างที่อยู่ด้านในก็เรืองรองออกมามากยิ่งขึ้น!

เหมือนว่าความดำมืดถูกลำแสงจากท้องฟ้าฉีกขาด มันทั้งสว่างเจิดจ้าและแสบตา!

แทบจะทำให้ผู้คนไม่กล้าหันไปมอง!

น่าเสียดายที่ลำแสงทั้งหมดผ่านประกายวาบไปครู่เดียว

ฉู่หลิวเยว่ได้แต่เบือนสายตาไปเล็กน้อย ยังไม่ทันได้มองอย่างละเอียด ลำแสงที่ไหลผ่านออกมาก็ปกคลุมตัวโล่สีดำนั้นอีกครั้ง

ไม่รู้ว่าเป็นภาพลวงตาหรือไม่ ฉู่หลิวเยว่กลับรู้สึกว่าโล่สีดำนั้นหนักอึ้งขึ้นไม่น้อย

ท่ามกลางความมืดมิด เหมือนว่ามีแรงกดดันกดทับที่ตัวนาง

แต่ว่านั่นไม่ได้ทำให้นางรู้สึกไม่สบายแต่อย่างใด ในทางกลับกันพลังปราณดั้งเดิมภายในร่างกายของนางเหมือนถูกพลังอันใดบางอย่างชักจูง จนเริ่มโคจรอย่างรวดเร็ว!

ตู้ม!

เสียงระเบิดที่แปลกประหลาดดังขึ้น

ซานซานเงยหน้าขึ้นมองทันทีโดยไม่รู้สึกตัว ทันใดนั้นเขาก็ต้องตกใจจนดวงตาเบิกกว้าง

ทันใดนั้นม่านพลังเหนือน่านฟ้าในตำแหน่งที่พวกเขากำลังยืนอยู่ก็ลุกเป็นไฟ!

เมื่อเงยหน้าไปมอง จะทำให้ทุกคนคิดว่าท้องฟ้าถูกเจาะจนเป็นหลุม!

แต่ที่น่าแปลกใจกว่านั้นก็คือ ทิศทางที่เปลวเพลิงกำลังลุกโชนอยู่นั้นมันกลับห้อยหัวลงมา!

ยอดปลายแหลมของเปลวเพลิงนั้นชี้มาทางพวกเขาทั้งหลายอย่างเห็นได้ชัด อีกทั้งยังมีแนวโน้มว่าจะแผ่กระจายออกมาเรื่อยๆ

ดวงตาของซานซานสะท้อนเข้ากับเปลวเพลิงสีน้ำเงินที่กำลังเผาไหม้อยู่ เปลวเพลิงนั้นกระโดดโลดเต้นอย่างมีความสุขราวกับมีจิตวิญญาณ

เปลือกตาของเขากระตุกขึ้นอย่างต่อเนื่อง

นี่มัน…เกิดอันใดขึ้นกันแน่!

เมื่อครู่นี้ยังดีๆ อยู่เลย แล้วเหตุใดม่านพลังถึงพังทลายลงอย่างกะทันหันเช่นนี้ล่ะ?

อีกทั้งมันกำลังเผาไหม้ด้วย!

“นายท่าน!”

เขาตะโกนเรียกฉู่หลิวเยว่ด้วยความตื่นตระหนก

หากการเคลื่อนไหวนี้ทำให้ที่แห่งนี้ถูกเผาจนวอดวายไปจะทำอย่างใดดีล่ะ?

“เถ้าแก่ซาน!”

ในตอนนั้นเองก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านนอก

ซานซานตกใจสะดุ้งเฮือก

“มีคนมาแล้ว!”

ในสถานการณ์ทั่วไป ไม่มีใครมาที่ผาธารใสนี้อย่างแน่นอน

แต่คนที่มาหาเขาในเวลานี้เป็นใครนั้น ไม่ต้องพูดก็รู้ดีอยู่แล้ว!

เขาเงยหน้าขึ้นไปมองอีกครั้ง เปลวเพลิงสีน้ำเงินที่กำลังลุกไหม้ม่านพลังจนเปิดเป็นรูนั้นเหมือนกำลังโหมกระหน่ำมากยิ่งขึ้นกว่าเดิม

น่าเสียดายที่ความสนใจทั้งหมดของฉู่หลิวเยว่ในตอนนี้ยังอยู่ที่โล่สีดำอันนั้น ดังนั้นนางจึงไม่ได้ยินคำพูดของเขาเลย

ซานซานตะโกนขึ้นมาอีกครั้ง แล้วขอความช่วยเหลือจากหรงซิว

“ฝ่าบาท ท่านต้องช่วยข้านะขอรับ! หากให้ผู้อื่นเห็นสถานการณ์เช่นนี้ เกรงว่า…”

“เถ้าแก่ซาน? อยู่ที่นี่หรือไม่?”

เมื่อไม่ได้ยินเสียงตอบรับ คนที่อยู่ด้านนอกก็พูดขึ้นอีกครั้ง

หรงซิวหันมองทางฉู่หลิวเยว่

แม้ว่าดวงตาทั้งสองข้างของนางจะจับจ้องไปที่โล่สีดำอันนั้น แต่หากมองอย่างละเอียดแล้วจะพบว่านั่นเป็นเพียงแค่ภาพลวงตา นางไม่ได้กำลังมองสิ่งใดเลย เหมือนว่านางกำลังตกอยู่ในห้วงความคิด

หรือบางที…นางอาจจะมองเห็นอันใดบางอย่างผ่านโล่สีดำอันนั้นก็เป็นได้!

“เยว่เออร์!”

หรงซิวยื่นมือออกไปและดึงข้อมือของฉู่หลิวเยว่เอาไว้

เหมือนว่าฉู่หลิวเยว่กำลังถูกรบกวน แววตาของนางมีความเย็นชามากขึ้น!

ในขณะเดียวกันนั้นเอง…

แสงสว่างแวววาวบนโล่สีดำอันนั้นปรากฏขึ้นมาอย่างกะทันหัน ก่อนจะตกลงบนกลางฝ่ามือของฉู่หลิวเยว่

“ไม่หรอกมั้ง ก่อนหน้านี้มีคนจำนวนมากเห็นเขาพาคนเข้ามาที่นี่ไม่ใช่หรือ นี่ยังไม่ถึงเวลาเที่ยงเลย พวกเขาน่าจะยังไม่ออกไปนะ”

“เช่นนั้นก็ลองตะโกนอีกที”

เมื่อเห็นว่าหรงซิวและฉู่หลิวเยว่ไม่ได้เป็นอันใดมาก ซานซานจึงรู้สึกโล่งอกขึ้นมา แต่หัวใจก็ยังเต้นแรงอยู่เช่นเดิม

เกือบแล้ว…

หลังจากนั้นซานซานก็เหลือบสายตามองไปทางโล่สีดำที่อยู่ด้านหน้าของฉู่หลิวเยว่ด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะกล่าวเตือนขึ้นมาว่า

“นายท่าน…ท่านเก็บของชิ้นนั้นขึ้นมาก่อนจะดีกว่า”

หากวางเอาไว้ด้านนอกอาจจะทำให้คนอื่นตกใจได้

ฉู่หลิวเยว่รู้สึกจนปัญญาเล็กน้อย และรู้สึกว่ามันน่าตลก แต่ก็ยังเก็บมันขึ้นมา

ตอนที่เก็บมันขึ้นมานั้น นางก็ได้พินิจจ้องมองในระยะใกล้

ในส่วนที่สนิมหลุดลอกไปนั้นกลับมามีสีดำคล้ำเช่นเดิมแล้ว นอกจากรอยบุบด้านบนแล้ว ก็ไม่มีส่วนไหนแปลกตาเป็นพิเศษ

นางเม้มริมฝีปากแล้วเก็บมันลงไป

จากนั้นซานซานก็หันมามองทางด้านนอก

ฉู่หลิวเยว่หันมองทางหรงซิว เมื่อเห็นรอยแดงบนนิ้วของเขา ภายในใจก็เกิดความรู้สึกผิดขึ้นมา ดังนั้นนางจึงจรดริมฝีปากแล้วเป่านิ้วมือของเขาอย่างแผ่วเบา

ดวงตาของหรงซิวมืดดำ

“เจ็บหรือไม่?”

ฉู่หลิวเยว่ถามขึ้น

แม้ว่ามันจะเป็นรอยไหม้เล็กน้อยไม่นับว่าร้ายแรงนัก แต่นางก็ยังรู้สึกปวดใจเป็นอย่างมาก

ไม่ว่าอย่างใดก็ตามบาดแผลนี้เกิดขึ้นจากความไม่ระวังของนางเอง

หรงซิวพลิกมือแล้วกุมมือของนางไว้ แล้วเดินออกไปด้านหน้า

“ไม่เจ็บ”

เขาตอบกลับอย่างใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

ที่เขาคิดนั้นไม่ใช่ความเจ็บ

………………..