ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ นิยาย บท 1914

“ให้ตายเถอะ! เด็กน้อยของเรา!”

ซานซานเห็นดังนั้นก็รู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวในทันที

น้องแปดกลอกตามองบน

“จะกรีดร้องเพื่อเหตุใด? มันก็แค่พลังส่วนหนึ่งของพื้นที่มิติขนาดเล็กพวยพุ่งไม่ใช่หรือ? สำหรับท่าเรือดอกท้อแล้วถือว่าเป็นเรื่องดี สำหรับนายท่านแล้วก็เป็นเรื่องดี เจ้าอย่าทำให้เสียเวลา!”

กล้ามเนื้อบนใบหน้าของซานซานกระตุกขึ้น ทำท่าทางน้อยใจ

แม้ว่าน้องแปดจะเป็นรุ่นน้อง แต่คนในสิบสามผู้พิทักษ์เยว่กล้าเถียงกับนางนั้น นอกจากพี่ใหญ่แล้วก็ไม่มีคนอื่นอีก

ต่อให้เขามีฐานะเป็นพี่สาม แต่ก็ไม่มีข้อยกเว้น

“…ข้ารู้…ข้าก็แค่ปวดใจเท่านั้น!”

ไม่ต้องคิดก็รู้ว่า หากมีพลังหลอมเลี้ยงภายในพื้นที่มิติขนาดเล็ก ท่าเรือดอกท้อที่เกือบจะถูกทำลายทั้งหมด ก็สามารถฟื้นฟูกลับมาได้อย่างรวดเร็ว

อีกทั้งตลอดสองฟากฝั่งของลำธาร หากไม่มีสิ่งใดผิดพลาดแล้วล่ะก็ จากนี้น่าจะมีวัตถุวิเศษจำนวนมากปรากฏขึ้น

ซึ่งนั่นสามารถทำเงินได้อย่างมหาศาล!

ขอเพียงแค่พลังปราณตั้งต้นของท่าเรือดอกท้อสามารถฟื้นคืนได้ในเร็ววัน ก็จะเป็นเรื่องดีสำหรับนายท่านอย่างมาก

“หลังจากวันนี้ไป ท่าเรือดอกท้อทั้งหมดก็จะกลายเป็นของนายท่านแล้ว…”

สิบสามพูดเสียงต่ำ

ใบหน้าอ่อนเยาว์และไร้เดียงสาของเขายังปรากฏความตกตะลึงไม่จางหาย

เขารู้ว่านายท่านแข็งแกร่ง

แต่หลายปีที่ผ่านมานี้ ส่วนใหญ่แล้วเขาติดตามพี่ใหญ่อยู่ตลอด

ช่วงเวลาที่ติดตามอยู่ข้างกายนายท่านนั้นน้อยมากจนน่าสงสาร

กอปรกับเขาอายุยังน้อยจึงแทบจะไม่เคยเห็นฉู่หลิวเยว่ลงมือด้วยตนเอง

ครั้งนี้เขาจึงรู้สึกตกตะลึงมากโดยไม่ต้องสงสัย!

คิ้วของเฉินอีผ่อนคลายความตึงเครียดลง ในแววตาที่เคยราบเรียบปรากฏรอยยิ้มขึ้น

เดิมทีที่นายท่านมาในครั้งนี้ก็เพื่อของสิ่งนี้

เพียงแต่คิดไม่ถึงเลยว่า หลังจากผ่านเหตุการณ์พลิกผัน ภารกิจของพวกเขาจะลุล่วงอย่างราบรื่นก่อนเวลา

อีกทั้งยังสามารถยึดครองท่าเรือดอกท้อได้ทั้งหมด!

ตัวเลือกที่ซานซานจัดเตรียมไว้ให้ก่อนหน้านี้ นายท่านไม่ชอบเลยแม้แต่แห่งเดียว

บัดนี้สามารถถ้าจัดการอันตรายภายในท่าเรือดอกท้อออกไปได้แล้ว และนายท่านก็รับช่วงต่อได้โดยตรง

ไม่มีผลลัพธ์ไหนที่ดีไปกว่านี้แล้ว

…

ตระกูลหนาน

ภายในห้องหนังสือ หนานอีฝานยืนอยู่อย่างเงียบเชียบ

หนานอีอีเป็นลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของหนานอีฝาน

จะมีอะไรร้ายแรงไปกว่าการตายของนางได้อีกเล่า

ผู้อาวุโสท่านนี้รู้ว่าลั่วเหยี่ยน หนานอวี่สิง และคนอื่นๆ เดินทางไปที่ท่าเรือดอกท้อ

ดังนั้นตอนนี้เขาจึงรู้สึกอกสั่นขวัญแขวนมากเป็นพิเศษ

เขาอยากจะถามให้กระจ่าง แต่ก็มิกล้า

“เจ้ากลับไปก่อนเถอะ”

หลังจากผ่านมาสักพัก ในที่สุดหนานอีฝานก็พูดขึ้น

น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำ แหบพร่า

ผู้อาวุโสที่รออยู่ด้านนอกประตูขยับริมฝีปากเล็กน้อย ความไม่สบายใจรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรออกมา จึงได้แต่ตอบรับว่า

“ขอรับ”

ในตอนที่เขากำลังจะหมุนตัวจากไป เขากลับได้ยินเสียงหนานอีฝานพูดว่า

“ช้าก่อน”

ต่อมาเขาก็ได้ยินเสียงเปิดประตู

ผู้อาวุโสคนนั้นรีบหันกลับไปมอง จากนั้นก็เห็นว่าหนานอีฝานเปิดประตูแล้วเดินออกมา

“เจ้ารออยู่ที่นี่ ข้าจะเดินทางไปที่ตระกูลอี้”