ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ นิยาย บท 2087
………………..
เสียงดังไปถึงก้นทะเลสาบ
ในที่สุดหลานเซียวอดไม่ได้จึงตะโกนด่าขึ้น
“เฮ้อ…เขาเป็นอันใด! เจ้าหนูเยว่เออร์พูดเองว่าต้องการจะช่วย เหตุใดเขายังปฏิเสธออยู่ตลอดเล่า หากร่วมมือกับนางหนูเยว่เออร์ก็สามารถช่วยเขาได้ไม่ใช่หรือ นายน้อยอย่างข้ายังไม่ได้พูดอันใดเลยนะ!”
ผู้อาวุโสลำดับห้าเหลือบมองเขาอยู่ครู่หนึ่งและพูดขึ้น
“เช่นนั้นตอนนี้เจ้าก็บอกกับเขาไปตรงๆ”
พวกเขาถูกขังอยู่ที่นี่ นอกจากคืนพระจันทร์สีเลือดก็ไม่สามารถออกไปได้ แต่ในทะเลทรายจันทราสีชาดทั้งหมดนี้ล้วนอยู่ในการควบคุมของพวกเขา เพียงแค่เอ่ยปากนางหนูที่อยู่ข้างนอกนั่นก็ได้ยิน
“เจ้าต้องการให้นางหนูเยว่เออร์ช่วย?”
“ถุย! ไม่ใช่อย่างแน่นอน!”
“ที่เจ้าพูดเช่นนั้นหมายความว่าอันใด”
หลานเซียวเอียงคอพลางพูดขึ้น
“นางหนูเยว่เออร์ต้องการจะช่วยข้า! ที่เขาออกมาปฏิเสธคิดว่าเรื่องอันใดรึ หากจะปฏิเสธ เช่นนั้นก็ควรให้นายน้อยเป็นคนพูดเองต่อหน้าสิ!”
ไม่ใช่เรื่องง่ายที่นางหนูเยว่เออร์จะให้ความสนใจเขาสักครั้งหนึ่ง นี่ยังไม่ได้คว้าอะไรเลยด้วยซ้ำ ก็ถูกพี่เป่าขวางเอาไว้อย่างไร้เยื่อใย เช่นนี้ใครจะรับได้เล่า!
ผู้อาวุโสลำดับห้าพูดเตือนสติขึ้นว่า
“ตอนนี้นางหนูนั่นเข้ามาไม่ได้ เจ้าก็ออกไปไม่ได้ ใบหน้านี้เจ้ารับหน้าไม่ไหวแล้ว”
หลานเซียวกรอกตาไปมา
“ฮึ!”
ก็แค่รู้วิธีสาดน้ำเย็นลงไป[1]!
“เบาเสียงหน่อย เดี๋ยวพี่เป่าได้ยิน”
หลานเซียวสำลักอย่างกระทันหัน ความโอหังเย่อหยิ่งแต่เดิมกลับลดลงทันที
“อีกอย่างอย่างลืมว่าใบหน้าเจ้าในตอนนี้เป็นอย่างไร เจ้าจะออกไปเจอนางเช่นนี้จริงๆ หรือ”
ประโยคนี้นับว่าพูดได้ตรงประเด็นนัก
จากนั้นหลานเซียวก็กุมศีรษะด้วยความเจ็บปวดอย่างกระทันหัน
เหตุใดถึงลืมเรื่องนี้ไปได้!
เขานอนอยู่ด้านข้างอย่างไร้เรี่ยวแรง เมื่อเห็นสภาพของตนเองยิ่งรู้สึกสมเพชเวทนาและพูดขึ้น
“ใบหน้างดงามหาใครเทียบของนายน้อย…ถูกทำให้เสียหายเช่นนี้แล้ว…”
ผู้อาวุโสลำดับห้าหลับตาลงด้วยความเกียจคร้านที่จะสนใจเขา
ใบหน้าของเขานั้นในวันปกติก็เปลี่ยนไปเปลี่ยนมา แต่ไม่เคยเห็นเขาทรมานเช่นนี้
อีกอย่างมีภัยบุหลันครั้งไหนที่เขาไม่เป็นเช่นนี้กัน?
มีอะไรให้โศกเศร้าเสียใจ
…
ฉู่หลิวเยว่คิดไม่ถึงว่าพี่เป่าจะปฏิเสธนางอย่างเด็ดขาดเช่นนี้ จนนางตะลึงงันไปชั่วครู่
เมื่อเห็นสีหน้าคร่งขรึมของพี่เป่า ในใจของนางเต็มไปด้วยความสงสัย
ไม่น่า…
นางไม่ได้ช่วยพี่เป่ามาก่อนหน้านี้หรือ หากครั้งนี้จะช่วยหลานเซียวคงไม่มีปัญหาอันใด
ยิ่งไปกว่านั้น พี่เป่าและทั้งสามคนมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกันมาก ตามหลักแล้วพี่เป่าไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องปฏิเสธนาง
“แน่นอนว่าไม่ได้จริงๆ?”
สีหน้าพี่เป่าเป็นเรียบเฉยและเงยหน้าจ้องมองนางครู่หนึ่ง
“ไม่ได้ ครั้งก่อนเป็นเพียงอุบัติเหตุ เรื่องแบบเดียวกันนี้จะไม่มีทางเกิดขึ้นอีก”
“หลานเซียวไม่ใช่คนไร้ความสามารถ เรื่องนี้เขาแก้ปัญหาเองได้ หากไม่ได้ขึ้นมาจริงๆ ก็ยังมีข้าและผู้อาวุโสห้าอยู่ ดังนั้นเจ้าไม่ต้องเป็นกังวลไปหรอก”
เพียงประโยคเดียวราวกับความเป็นไปได้ทั้งหมดถูกปิดตายลงทันที
ฉู่หลิวเยว่ขมวดคิ้วขึ้น
นางไม่รู้จริงๆ หรือว่าพี่เป่าคิดอย่างไร
เมื่อเห็นเขาเป็นเช่นนี้ คิดจะถามก็ถามไม่ออกเสียแล้ว…
เมื่อความคิดผุดขึ้นมานางจึงพยักหน้าและพูดขึ้นว่า
“เอาล่ะ! ในเมื่อท่านพูดเช่นนี้ ดังนั้นข้าก็จะไม่เข้าไปแทรกแซง แต่เรื่องของท่านซู ก่อนหน้านี้ท่านได้รับปากไว้ว่าจะช่วยเหลือ เช่นนั้นข้าก็เริ่มต้นที่นี่ได้ หากมีเรื่องอันใดที่ข้าทำผิดไป ก็สะดวกที่จะขอคำแนะนำจากท่านได้ทุกเวลา ใช่หรือไม่”
พี่เป่าขมวดคิ้วเล็กน้อย
เวลาเช่นนี้ปล่อยให้นางอยู่ที่นี่ แท้จริงแล้วคงไม่สะดวกนัก…
ทว่าหากปฏิเสธเช่นนี้ เกรงว่าจะทำให้นางเกิดสงสัยขึ้นมาอีกครั้ง
นางช่างฉลาดนัก
เมื่อครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดเขาก็พยักหน้าพลางเอ่ยขึ้น
“ท่านซู ท่านอย่างเพิ่งรีบร้อนพูดถึงเรื่องเหล่านี้เลย แม้จะรู้วิธีการแล้ว แต่ยังไม่รู้ว่าจะสำเร็จหรือไม่ รอให้ท่านหลอมร่างใหม่ได้จริงๆ เสียก่อนค่อยกล่าวขอบคุณก็ยังไม่สาย”
ซูหลีกลับส่ายหน้า ใบหน้าลูกแพรพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มเล็กๆ
“ไม่ว่าจะสำเร็จหรือล้มเหลว ความเมตตานี้ซูหลีจะจดจำไว้ในใจ
ฉู่หลิวเยว่กะพริบตา
แม้ซูหลีจะมีทักษะระดับสูงในการหลอมอาวุธ และนับว่าเป็นที่โด่งดังไปทั่วทั้งอาณาจักรเสิ่นซวี่ แต่ประสบการณ์ในโลกมนุษย์ยังมีไม่มากนัก ลักษณนิสัยจึงไร้เดียงสาและจิตใจดี
ไม่แปลกใจเลยที่ถังเคอจะรักนางอย่างลึกซึ้ง
นางงอริมฝีปากด้วยรอยยิ้มและพูดขึ้นด้วยเสียงแผ่วเบาว่า
“ท่านรอที่ด้านข้างก่อนเถิด”
ซูหลี่พยักหน้ารับและเดินไปด้านข้างพลางผงกศีรษะทักทายหรงซิว หลังจากนั้นจึงรออคอยอยู่เงียบๆ
…
ฉู่หลิวเยว่นำสมุนไพรออกมาจัดเรียงลำดับที่ข้างๆ ตัวตามใบสั่งยาที่พี่เป่าให้ไว้ก่อนหน้านี้
หลังจากนั้นไม่นานแต่ละกล่องที่อยู่ข้างๆ ตัวนางก็ถูกจัดเรียงจนเต็ม
มีอย่างน้อยก็หลายร้อยชนิด
แต่ประเด็นสำคัญดูเหมือนในตอนนี้นางไม่มีท่าทีที่จะหยุดมือ
ซูหลีที่มองดูอยู่ข้างๆ จึงลุกขึ้นและพูดด้วยความตื่นเต้นอย่างอดไม่ได้ว่า
“นี่…นี่สมุนไพรมากมายขนาดนี้เชียวหรือ”
ฉู่หลิวเยว่หยิบสมุนไพรไปพลางและพูดไปพลางว่า
“ใช่แล้ว ยาอายุวัฒนะที่กลั่นในครั้งนี้จะต้องไม่อยู่ในระดับต่ำ ดังนั้นจำเป็นต้องใช้สมุนไพรจำนวนมาก”
ซูหลีขมวดคิ้วขึ้นเบาๆ
นางไม่เคยพบเซียนหมอกลั่นยามาก่อนมิใช่หรือ แต่ฉากที่เห็นเช่นนี้กลับทำให้นางประหลาดใจอย่างมาก
“นี่มันขั้นตอนอันใดกัน ถึงได้ยุ่งยากเช่นนี้”
ลูกน้องของฉู่หลิวเยว่เคลื่อนไหวครู่หนึ่งพลางมองมาและพูดขึ้น
“ปรมาจารย์โอสถผู้ยิ่งใหญ่”
[1] สาดน้ำเย็น หมายถึง พูดทำให้เสียอารมณ์ หรือเสียกำลังใจ
………………..
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ยอดหญิงลิขิตสวรรค์
ขอบคุณมากค่ะ สนุกมากกกค่ะ...
สนุกมากค่ะ...
อ่านสนุกมากค่ะ ติดตามอ่านทุกตอน...