ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ นิยาย บท 2183

ผู้อาวุโสทั้งสองที่มาถึงที่นี่ก่อนหน้านี้หางตากระตุกขึ้นพร้อมกัน

เมื่อได้ยินคำพูดนี้…เหตุใดถึงทำให้โกรธมากได้เช่นนั้น

อย่างใดน้องแปดทั้งงดงามและมีเสน่ห์ มีรอยยิ้มที่สวยหวาน พวกเขาก็ทำได้เพียงชักสีใส่สาวน้อย และก้าวเดินไปด้านข้างอย่างแข็งทื่อ

“ขอบพระคุณผู้อาวุโสทั้งสอง!”

น้องแปดยิ้มยกมุมปากลึกขึ้น และอ้าปากหาวออกมา

“อุ้ย…พี่รอง ท่านรู้สึกเบื่อหรือไม่?”

หัวซวงซวงรู้ว่านางอาฆาตแค้นเป็นที่สุด แน่นอนว่านางคงจะโกรธมากที่ได้ยินคำถากถางดูถูกของคนเหล่านั้นเมื่อครู่ นางจึงตั้งใจทำให้พวกเขาโมโห

เขาดีดหน้าผากน้องแปดอย่างแผ่วเบา

“เจ้าน่ะ ถูกนายท่านตามใจตลอด”

น้องแปดพึมพำเบาๆ

หัวซวงซวงพูดขึ้นอย่างโล่งอกต่อไปว่า

“ไม่สู้ให้พวกข้าคาดเดาว่า จะมีใครสามารถข้ามมาได้อีก? เช่นนี้ดูค่อยน่าสนใจขึ้นมาหน่อยใช่หรือไม่”

ทันใดนั้นน้องแปดรวมพลังและเอาข้อศอกชนเขาพลางยิ้มจนคิ้วของนางยกสูงขึ้น

“พี่รอง ไม่ได้พบกันหลายปี ท่านไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย!”

อืม ยังคงชอบดูการแสดงเหมือนเมื่อก่อน

แต่…นางก็ชอบมาก!

ดูสีหน้าของคนเหล่านั้นสิ ช่างยอดเยี่ยมจริงๆ

เมื่อครู่ยังรอซ้ำเติมกันอยู่เลย ตอนนี้กลับตื่นตกใจในฉากนั้น แม้แต่ครึ่งค่ำก็ไม่พูดออกมาเลยหรือ

“ข้าก็กังวลว่าทุกคนจะข้ามมาไม่ได้ สุดท้ายการมาที่นี่ก็ไม่ง่ายนักใช่หรือไม่? หากทำได้เพียงมองดูคนอื่นข้ามไป คงเศร้าใจอย่างมากไม่ใช่หรือ?”

ทั้งสองคนเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย ทำให้หลายคนที่รอคอยอยู่โกรธจนหน้าเขียวกันหมด

อย่างใดความจริงก็เห็นกันอยู่ตรงหน้า ฉู่หลิวเยว่ส่งพวกเขาข้ามมาได้อย่างง่ายดายจริงๆ

แม้คิดจะตอบโต้กลับหาคำพูดไม่ได้!

ในความเงียบสงัดที่น่าประหลาด เชียงหว่านโจวก็ข้ามาอย่างรวดเร็ว

คนสุดท้ายที่ตามมาเป็นเฉินอีกันซั่งกวนจิ้ง

หลังจากทุกคนมาถึงสะพานเงิน ฉู่หลิวเยว่ขยับข้อมือเพื่อเก็บอาณาเขตเซียนเทพ

มีทั้งกลุ่มอสูรศักดิ์สิทธิ์ขนาดใหญ่ อาวุธศักดิ์สิทธิ์แห่งจุนเจ๋อมากมาย และสมบัติวิเศษล้ำค่าแต่ละชนิดมากมายนับไม่ถ้วน…

นางขาดอันใด

มีสิ่งของอันใด ที่เข้าตาของนางบ้าง?

เมื่อถูกฉู่หลิวเยว่ถามเช่นนี้ต่อหน้าคนมากมาย บนหน้าของชายผู้นั้นรู้สึกขายหน้าอยู่ไม่น้อย

สีหน้าของเขายิ่งดูน่าเกลียดมากขึ้น

“คำขอเช่นนี้สำหรับนายท่านแล้ว เป็นเพียงเรื่องง่ายๆ เท่านั้น เช่นนี้แล้วนายท่านจะไม่เต็มใจช่วยหรอกหรือ”

ฉู่หลิวเยว่ชะงักไปครู่หนึ่งและหัวเราะเยาะขึ้น

น้องแปดขยิบตาและพูดขึ้นด้วยเสียงเย้ยหยันว่า

“นายท่าน ที่แท้ในใต้หล้านี้ยังมีคนที่น่าไม่อายเช่นนี้อยู่จริงๆ หรือ? ญาติก็ไม่ใช่เพื่อนก็ไม่เชิง จู่ๆ ก็กล้าเอ่ยปากของให้คนช่วยเหลือเช่นนี้? ชิ ช่างน่าขายหน้าชะมัด ที่สำคัญมันน่ารังเกลียดยิ่งนัก”

สิ่งนี้ยิ่งทำให้เขาดูน่ารังเกียดมากขึ้น

สีหน้าของชายผู้นั้นยิ่งดูอับอายมากขึ้นในทันที

“เจ้า!”