ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ นิยาย บท 2203

พื้นที่ภายร้านเจินเป่าเก๋อนั้น มีขนาดใหญ่กว่าที่มองจากภายนอกมาก

ชั้นแรกของอาคารเป็นห้องโถงสี่เหลี่ยมจัตุรัสขนาดใหญ่ ที่ถูกจัดให้เป็นห้องจัดแสดงสินค้า ตู้ใสที่ทำจากผลึกขาวฝังประดับอยู่บนผนังทั้งสี่ด้าน

สมบัติล้ำค่าต่างๆ วางกระจัดกระจายอยู่บนนั้น

ตรงกลางห้องโถงมีบันไดเวียนขึ้นไปข้างบน

ด้านหน้าบันไดเป็นโต๊ะสำหรับสอบถามหรือจับจ่ายสินค้า

ชายวัยกลางคนยืนอยู่ตรงนั้น ดูราวเป็นผู้จัดการร้าน

ทว่านอกเหนือจากเขาแล้ว ไม่มีพนักงานคนอื่นประจำอยู่ที่ชั้นหนึ่งเลย

หากแต่มีลูกค้าสิบกว่าคนเดินชมสินค้าภายในห้องกันให้ขวัก

หากอ้างอิงจากที่เซียวหรานกล่าวแล้ว ร้านเจินเป่าเก๋อแห่งนี้มีผู้สนับสนุนอยู่เบื้องหลัง และน่าจะเป็นคนใหญ่คนโต แม้แต่คนอย่างเสินสื่อลำดับแปดยังไม่กล้าทำให้ขุ่นเคือง

ไม่แปลกที่ร้านแห่งนี้จะเปิดบริการได้ตามสะดวก

มีอำนาจบาตรใหญ่เพียงนี้ ใครจะไปกล้าหือกัน

คงมีแต่คนเพี้ยนสมองกลับเท่านั้น ที่กล้าขัดแข้งขาร้านเจินเป่าเก๋อ

เมื่อเห็นพวกของฉู่หลิวเยว่เดินเข้ามา ผู้คนในห้องโถงพลันหันไปมองเป็นตาเดียว

ทั้งสงสัย ตกใจ แปลกใจ…

ฉู่หลิวเยว่กำลังจะก้าวเท้าไปอีกด้านหนึ่งของห้องโถง แต่จู่ๆ ก็ดันสัมผัสได้ถึงสายตากดดันที่จ้องมาทางตน

หัวใจเต้นตุบด้วยความตกใจ พลันเงยหน้าขึ้นมอง

ก่อนจะเห็นสตรีรูปงามในชุดคลุมสีน้ำเงินกำลังจ้องมองนางอยู่

แต่สายตาของอีกฝ่าย ทำให้นางรู้สึกตงิดใจแปลกๆ

“เจ้าคือซั่งกวนเยว่หรือ?”

นางกล่าวเสียงเบา

ฉู่หลิวเยว่ตอบกลับหยั่งเชิง

“ใช่แล้ว ไม่ทราบว่าเจ้าคือ…”

“พี่หญิงหยาเฟิง เจ้าจักเสวนากับคนเช่นนี้ไปไย”

ไม่ทันที่หญิงสาวตรงหน้าจะได้เอ่ยปาก ก็พลันมีเสียงกระแซะจากเด็กสาวดังมาจากด้านข้าง

ขณะกล่าวเช่นนั้น นางกวาดสายตามองฉู่หลิวเยว่ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความดูถูกเหยียดหยาม

ฉู่หลิวเยว่รู้ในทันใด

“ที่แท้ก็แม่นางมู่นี่เอง”

“ต้องขออภัยด้วย น้องแปดของเราเป็นคนเถียรตรงไปหน่อย”

ประโยคนี้ทำเอาอีกฝ่ายแทบสำลักน้ำลายจนพูดไม่ออก

“พวกข้ายังมีเรื่องต้องทำ ไม่ขอรบกวนไปมากกว่านี้แล้ว”

ฉู่หลิวเยว่พูดพลางดึงน้องแปดให้เดินตามออกมา

“น้องแปด ดูตรงนี้สิ มีของที่เจ้าอยากได้หรือไม่?”

กลุ่มของฉู่หลิวเยว่เดินออกไปแล้ว

“หน้าไม่อายจริงๆ!”

เด็กสาวคนนั้นก่นด่าเสียงต่ำ

“พอแล้ว ครานี้เรามาที่นี่ มิใช่เพื่อตบตีกับใครเสียหน่อย”

มู่หยาเฟิงขมวดคิ้วไม่สบอารมณ์

เมื่อเด็กสาวตัวน้อยสัมผัสได้ว่าคนพี่เริ่มโมโหแล้วจริงๆ นางจึงยอมเงียบเสียงลง

มู่หยาเฟิงเดินไปยังโต๊ะกลางห้องโถง ใบหน้าบูดบึ้งพลันหายวับไป และแทนที่ด้วยรอยยิ้มหวาน

“ใต้เท้าหมิง ได้ยินว่าผู้ดูแลรองกลับมาแล้วหรือ?”