ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ นิยาย บท 2211

………………..

เส้นสายสีเงินเกี่ยวพันกัน ราวกับมีแสงสีทองปรากฏขึ้นภายในส่วนลึกของความมืดมิด สว่างพร่างพราวราวจรัส!

นี่มันสระอัสนีบาตของจริง!

ทัณฑสวรรค์ที่ถังเค่อสั่งสมมาในตอนนั้น แทบเทียบกับสิ่งเหล่านี้ไม่ได้เลย หรืออาจจะเทียบไม่ติดเลยด้วยซ้ำ

เหนือสระอัสนีบาต กลุ่มเมฆดำรวมตัวกัน บดบังแสงสว่างราวคืนเดือนดับ

โลกาอันกว้างใหญ่สว่างครึ่งมืดครึ่งราวแบ่งเป็นสองส่วน ก่อเกิดความแตกต่างที่ชัดเจนสู่สายตา

แม้ว่ายามนี้นางจะอยู่ห่างจากสระสายอัสนีบาต แต่กลับรู้สึกได้ถึงความกดดันอันทรงพลัง ที่พลุ่งพล่านอยู่ข้างใน!

ทันใดนั้นดวงตาของนางก็หันจับจ้องมองบางอย่าง ชายคนหนึ่งพยายามเดินเข้าไปในสระอัสนีบาตทีละก้าว ร่างกายของเขาอาบด้วยแสงของทัณฑ์สวรรค์

รอบๆ ตัวเขาเต็มไปด้วยสายอัสนีบาตพันเกี่ยวราวกับงูสีเงิน

ไม่ต้องเสียเวลาคิดก็รู้ว่ากระบวนการนี้สร้างเจ็บปวดเพียงใด

แต่เขายังคงเดินเข้าไปด้านในอย่างต่อเนื่อง ยิ่งกอบโกยทัณฑ์สวรรค์ได้มากเท่าไร ก็ยิ่งแข็งแกร่งมากขึ้นเท่านั้น

ขณะเดียวกัน ฉู่หลิวเยว่ก็สังเกตเห็นว่าลมปราณบนกายเขา ค่อยๆ เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

“นี่คือ… การหลอมพลังปราณภายในหรือ?”

นางพึมพำเบาๆ ราวไม่แน่ใจ

“นายท่านเยว่ ไยเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่?”

ทันใดนั้นก็มีสุ้มเสียงอันคุ้นเคยดังขึ้น

ฉู่หลิวเยว่หันศีรษะไปมองทันที “ผู้อาวุโสซ่งชิง?”

แม้นางจะไม่ค่อยสนิทกับซ่งชิง แต่ก็ไม่ได้มีเรื่องขัดแย้งกันอย่างใด ดังนั้นฉู่หลิวเยว่จึงค่อนข้างสุภาพอ่อนน้อมกับเขา

ซ่งชิงยกมือขึ้นแล้วชี้ไปที่สระอัสนีบาตเบื้องหน้า

ฉู่หลิวเยว่ตกตะลึง

“ขัดเกลาร่างศักดิ์สิทธิ์หรือ?”

“ครั้นอยู่ในอาณาจักรเสิ่นซวี่ อาจทำไม่ได้ แต่เมื่ออยู่ที่นี่ ย่อมมิใช่ปัญหา”

ซ่งชิงลูบเคราของตนไปมา

“ในสระอัสนีบาตนั้นเต็มไปด้วยพลังของทัณฑ์สวรรค์จำนวนนับไม่ถ้วน ไม่เพียงแต่ช่วยหลอมอาวุธศักดิ์สิทธิ์ แต่ยังช่วยขัดเกลาร่างศักดิ์สิทธิ์ และเพิ่มความแข็งแกร่งของผู้ฝึกตนด้วย! หลังจากมาที่นี่ได้ไม่นาน ข้าก็ได้ยินคำร่ำลือของมันนักต่อนัก และได้ลองกับตัวแล้วหลายครา มันได้ผลจริงๆ ข้าเดาว่าเพราะก่อนหน้านี้นายท่านเยว่ยุ่งอยู่กับเส้นทางดวงดาว จึงรู้เรื่องนี้ช้าไป?”

ขณะพูด จู่ๆ เขาก็นึกถึงบางอย่างขึ้นมา และปรายตาไปมองฉู่หลิวเยว่อีกครั้ง

“จริงสิ ข้าได้ยินว่าร่างศักดิ์สิทธิ์ของนายท่านเยว่ สร้างขึ้นจากทัณฑ์ทลายเทพ เดิมทีก็มีพลังแกร่งกล้าอยู่แล้ว ไม่ต้องเข้าไปในสระอัสนีบาตก็ได้ จะได้ไม่ต้องทนแบกรับความเจ็บปวดเหล่านั้นด้วย”

ดวงตาของฉู่หลิวเยว่วูบไหวเล็กน้อย

“แล้วผู้อาวุโสเฉิงเพ่ยเคยเข้าไปในสระหรือไม่เจ้าคะ?”

ซ่งชิงพยักหน้า

“แม้ว่าเขาจะอยู่เกือบติดขอบสระเพียงชั่วโมงเดียว แต่ผลลัพธ์ที่ได้กลับโดดเด่นมาก”

มุมปากของเขาหยักยกขึ้นเล็กน้อย “ไม่น่าเล่า ตอนที่ข้าเจอผู้อาวุโสเฉิงเพ่ยเมื่อครู่ก่อน ถึงรู้สึกว่าแข็งแกร่งขึ้นมาก ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง”

เฉิงเพ่ยที่เพิ่งมาถึง เห็นสองคนสนทนากันจึงส่งเสียงหัวเราะเบาๆ

“อันใดกัน? นายท่านเยว่เองก็อยากเข้าไปดูหรือ? ข้าบอกเจ้าแล้วใช่หรือไม่ว่าให้เลิกล้มความคิดนั่นเสีย! เสินสื่อลำดับสี่ได้กล่าวไว้แล้วว่า พลังของทัณฑ์สวรรค์ที่อยู่ในสระอัสนีบาตแห่งนี้ สิ่งสำคัญที่สุดมิใช่การหลอมพลังศักดิ์สิทธิ์และขัดเกลาร่างศักดิ์สิทธิ์ แต่เพื่อกระตุ้นพลังแห่งสายเลือดศักดิ์สิทธิ์ในกายของผู้ฝึกตน ช่วยให้ผู้ฝึกตนทะลวงผ่านขอบเขตสวรรค์ขึ้นไปเป็นเทพ! แต่ข้าดูแล้วว่า นายท่านเยว่มิได้มีจุดประสงค์เช่นนั้นมิใช่หรือ?”

พลังแห่งสายเลือดศักดิ์สิทธิ์

ฟังดูแล้วเหมือนกับวิธีที่ถวนจื่อใช้พลังแห่งทัณฑ์สวรรค์ ของตาน้ำบนเขาหมื่นเมรัย เพื่อทะลวงเป็นหงส์ทองคำเลย

นางหลุบตาลงเล็กน้อย มิได้โกรธเคืองต่อคำพูดของเฉิงเพ่ยแต่อย่างใด พลันหันไปสนใจอย่างอื่นแทน

“เสินสื่อลำดับสี่? พวกท่านได้พบเห็นกับตาแล้วหรือ?”

ซ่งชิงพยักหน้าและอธิบายว่า “เขามาที่นี่เมื่อไม่กี่วันก่อน แต่เพียงเห็นแค่ด้านเดียว ก่อนจะหายวับไป”

ย่อมเป็นเสินสื่อองค์หนึ่ง

ดูเหมือนว่าทุกสิ่งในตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์จะถูกควบคุมโดยเสินสื่อ

ไม่นานฉู่หลิวเยว่ก็มาถึงขอบสระอัสนีบาต

ณ ที่ตรงนี้มีคนยืนอออยู่แล้วสิบกว่าคนได้

ครั้นได้ยินเสียงการเคลื่อนไหว คนเหล่านั้นก็หันมามองด้วยความสงสัย

ท่ามกลางคนพวกนั้น มีทั้งคนที่รู้จักและไม่รู้จักนาง

ทว่าเมื่อเห็นถวนซิ่นจื่อที่พันอยู่รอบเอวนาง พวกเขาก็รู้ถึงตัวตนของนางในทันที

ฉู่หลิวเยว่เมินเฉยต่อสายตาเหล่านั้น และเดินไปยังก้อนหินก้อนหนึ่ง พลางจ้องมองไปยังสระอัสนีบาตที่พลุ่งพล่านอยู่ข้างหน้า

“ถวนจื่อ เจ้ารู้สึกอย่างใด?”

“ใช่แล้ว! นี่คือลมปราณของท่านปู่เจ้าสำนัก! มันอยู่ในสระอัสนีบาต!”

เสียงของถวนจื่อเต็มไปด้วยความตื่นเต้นระคนกังวล

“แต่… ลมปราณนี้กระจัดกระจายเกินไป ข้าไม่แน่ใจเลยว่าตอนนี้ท่านปู่เจ้าสำนักอยู่ตรงไหน”

ฉู่หลิวเยว่ย่นคิ้วเข้าหากัน

ถ้าเป็นเช่นนี้ล่ะก็ เกรงว่าจะวุ่นวายกันยกใหญ่เสียแล้ว

สระอัสนีบาตนั้นไร้ขอบเขต ถ้าต้องการหาคนที่นี่ คงยากมากแน่ๆ แค่คิดก็เห็นภาพแล้ว

“ถ้าเดินเข้าไป เจ้าจะหาเจอหรือไม่?”

“ข้า… ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน…” ถวนจื่อตอบเสียงเบาลงเรื่อยๆ “อาเยว่ ข้าขอลองเข้าไปหาดูได้หรือไม่?”

มันเป็นหงส์ทองคำ แน่นอนว่าย่อมไม่เกรงกลัวต่อทัณฑ์สวรรค์เหล่านี้

ฉู่หลิวเยว่คิดอยู่ครู่หนึ่ง

“ข้าจะพาเจ้าไปเอง”

………………..