ยอดคุณหมอตาวิเศษ นิยาย บท 2375

องค์ชายสามยิ้มกล่าวว่า “ไม่มีปัญหา แต่ก่อนอื่น ขอเชิญท่านไปยังจวนของผมก่อน จะได้ทำความรู้จักแขกรับเชิญของจวนผมไปด้วยกัน”

องค์ชายสามพระองค์นี้ชื่นชอบการรวบรวมแขกรับเชิญ อ้างว่ามีถึงสามพันคน ในนั้นล้วนมีผู้เชี่ยวชาญและยอดฝีมือมากมาย ต่างก็มีวิชาเกินคนธรรมดา

จวนอ๋องโอ่อ่าเป็นอย่างยิ่ง ระหว่างทางมีทิวทัศน์ให้ชมไม่ขาดสาย สมกับเป็นมหาราชวงศ์ไท่อี๋ งดงามยิ่งใหญ่ รถม้าแล่นลึกเข้าไปอีกพักใหญ่กว่าจะหยุด

ลงจากรถม้าแล้ว อู๋เป่ยถูกเชิญเข้าตำหนักหลังหนึ่ง ทั้งหน้าตำหนักและภายในมีผู้คนยืนรอต้อนรับอยู่มาก ดูท่าทางล้วนออกมาต้อนรับอู๋เป่ย

องค์ชายสามยิ้มกว้าง กล่าวกับทุกคนว่า “ท่านทั้งหลาย นี่ก็คือคุณอู๋เป่ยที่ผมเชิญมา! คุณอู๋เป่ยเป็นปรมาจารย์แห่งโอสถ และยังเป็นยอดคนเหนือยุค ฝีมือเหนือชั้น!”

แขกรับเชิญพวกนั้นไม่มีแย้มยิ้มสักคน สายตาเย็นชาไปหมด พอองค์ชายสามพูดจบ ก็มีบุรุษร่างมหึมา สูงใหญ่ดุจยักษ์ หนวดเคราดำเต็มหน้า สะบัดเสียงฮึแล้วว่า “ยอดคนเหนือยุค? คำยกย่องนี้จะใช้สุ่มสี่สุ่มห้าได้อย่างไร ท่านองค์ชาย กระผมยินดีประลองกับคุณอู๋เป่ยสักสองสามกระบวนท่า ตัดสินแพ้ชนะ!”

องค์ชายสามขมวดคิ้ว กล่าวว่า “ท่านผู้นี้เป็นแขกใหม่ของเรา อย่าล่วงเกิน!”

ชายเคราดำใหญ่หัวเราะหึๆ แล้วว่า “พวกเราจะให้เกียรติเฉพาะคนที่แข็งแกร่งกว่าพวกเราเท่านั้น เป็นไงคุณอู๋เป่ย กล้าประลองกับข้าหรือไม่?”

อู๋เป่ยย่อมรู้ว่านี่คือองค์ชายสามต้องการลองฝีมือเขา เขาจึงเอ่ยเรียบๆ ว่า “ให้ผมประลองกับเจ้าก็ได้ เพียงแต่ฝีมือเจ้ายังตื้นนัก ไม่คู่ควรให้ผมออกมือ เลิกเก็บแรงไว้เถอะ บุกมาพร้อมกันเลย”

พอคำพูดนี้หลุดออกมา ไม่เพียงคนทั้งกลุ่มชะงักไป แม้แต่องค์ชายสามก็ทำหน้าอึ้ง เขาจะเอาคนเดียวสู้ทั้งหมู่ ท้าทายทุกคน บ้าไปแล้วหรือ?

อู๋เป่ยเอ่ยอย่างเรียบเฉยว่า “พวกเจ้าไม่ได้ฟังผิด ผมจะท้าพวกเจ้าทุกคน พวกขยะพรรค์นี้ แค่มือเดียวของผมก็ซัดพวกเจ้าให้ราบกับพื้นได้”

คำนี้เรียกโทสะทั้งหมู่ทันที คนเหล่านั้นพากันคำรามลั่น

“เฮ้ย เจ้าหนู เจ้าหยิ่งเกินไปแล้ว ดูกำปั้นของข้าซะก่อน!”

“ไอ้เด็กโง่ รับคมดาบของข้าไป!”

“ท่าเตะสังหารต่อเนื่อง ตายซะ!”

พวกนั้นหน้าไม่อายกันดีนัก อู๋เป่ยว่าท้าทายพร้อมกัน พวกมันก็กรูกันมาจริงๆ บรรดาคนที่อยู่ใกล้อู๋เป่ยรีบเปิดฉาก โจมตีก็เป็นท่าไม้ตายหมายเอาชีวิต รับมือแทบไม่ทัน

“ตูม!”

อู๋เป่ยกระทืบเท้าเพียงครั้ง พื้นโดยรอบตัวเขาแตกร้าวเป็นเส้นๆ คนรอบด้านถูกแรงกำลังอันน่าสะพรึงกลัวสะบัดปลิว ฝุ่นตลบ ลมปราณกร้าวกวาดกระหน่ำ

ที่เกิดเหตุโกลาหลไปหมด แต่ตัวอู๋เป่ยกลับหายวับ แขกรับเชิญในตำหนักถูกพลังน่าสะพรึงซัดล้มลงทีละคน หนึ่ง... สิบ... สามสิบ!

ชั่วครู่เดียว ยกเว้นองค์ชายสามแล้ว ทุกคนถูกซัดล้มระเนระนาด

องค์ชายสามตะลึงงัน ราวกับฝันไป

ขณะนั้น อู๋เป่ยปรากฏตัวข้างพระองค์ เขาตบมือปัดฝุ่นเบาๆ เอ่ยเรียบๆ ว่า “องค์ชายสาม แขกรับเชิญของท่านนี่ช่างไร้ค่าเกินไป ผมว่าให้ปลดออกเสียเถอะ จะได้ไม่เสียข้าวสุก”

พวกนั้นนอนครวญครางกันระนาว พอได้ยินคำของอู๋เป่ยก็ยิ่งโมโหจนท้องปั่นป่วน แต่กลับโต้แย้งไม่ออก เพราะเขาเล่นล้มพวกตนทั้งหมดเพียงคนเดียว มองในแง่นี้ก็ช่างไร้ค่าจริงๆ

องค์ชายสามทั้งตื่นตะลึงทั้งยินดี เอ่ยว่า “พลังของท่านสูงส่งเหนือชั้น พวกเขาสู้ไม่ได้ก็เป็นเรื่องปกติ”

แล้วทรงทำหน้าขรึมตวาดว่า “ยังไม่รีบลุกขึ้นอีกหรือ จะนอนกองอยู่อย่างนั้นไม่อายหรือไง”

ทุกคนจึงพยุงตัวลุกขึ้น เดินโซซัดโซเซออกไปทีละคน

พอคนพวกนั้นแยกย้ายกันไป องค์ชายสามยิ้มกล่าวว่า “ท่าน เมื่อครู่พวกเขาเสียมารยาทนัก ผมจะลงโทษหนักแน่”

อู๋เป่ยว่า “ไม่เป็นไร ผมไม่เคยกลัวพวกขยะอยู่แล้ว”

องค์ชายสามแค่นหัวเราะ แล้วว่า “ท่าน เรามาคุยกันก่อน พอตกค่ำผมจะพาท่านไปดูสี่สิบเก้ารูปลักษณ์สูงสุด”

อู๋เป่ยรู้ดีว่าองค์ชายสามจะพูดเรื่ององค์รัชทายาทกับองค์ชายห้า จึงพยักหน้า