ยอดคุณหมอตาวิเศษ นิยาย บท 2376

องค์ชายห้า: “แต่สุดท้ายก็ยังไม่ใช่ประตูเทพสูงสุด เหตุที่ผมปล่อยข่าวออกไป ก็เพื่อให้พวกคนนอกนั้นยอมติดตามผม”

อู๋เป่ยเอ่ยเรียบๆ ว่า: “เหตุใดองค์ชายห้าจึงบอกผมเรื่องพวกนี้?”

องค์ชายห้า: “เพราะผมอยากให้คุณช่วยผมโค่นองค์รัชทายาท คุณอยากได้สี่สิบเก้ารูปลักษณ์สูงสุด ผมช่วยได้”

ว่าแล้วเขายิ้ม: “คุณไปบอกองค์ชายสามว่าคุณก็กำลังสะสมหินเทพชั้นยอด นั่นแสดงว่าประตูเทพของคุณก็แข็งแกร่งมาก หรือว่าก็เป็นประตูเทพชั้นหนึ่งด้วย?”

อู๋เป่ยเอ่ยเรียบๆ ว่า: “ยังด้อยกว่าขององค์ชายห้าอยู่เล็กน้อย” เรื่องที่เขาครอบครองประตูเทพสูงสุด เขาย่อมไม่มีทางบอกคนนอก

องค์ชายห้า: “อืม อย่างนั้นก็ดีแล้ว”

อู๋เป่ย: “ตอนนี้พอจะพาผมไปดูสี่สิบเก้ารูปแบบสูงสุดได้ไหม?”

องค์ชายห้า: “ได้ เชิญตามผมมา แต่ผมต้องเตือนคุณชายอู๋ คุณมีเวลาเพียงหนึ่งชั่วยาม (ประมาณสองชั่วโมง) พอครบหนึ่งชั่วยามแล้ว ไม่ว่าจะได้อะไรหรือไม่ ต้องออกมา”

อู๋เป่ยพยักหน้า: “ได้”

ชัดเจนว่าองค์ชายห้าต้องการผูกไมตรี วิธีของเขาเฉียบแหลมกว่าองค์ชายสามมากนัก

องค์ชายห้านำอู๋เป่ยมาถึงหน้าตำหนักหลังหนึ่งด้วยตนเอง ประตูตำหนักปิดสนิท ภายนอกมีทหารยามสองนาย

เห็นองค์ชายห้า ทหารยามทั้งสองเอ่ยอย่างเคารพ: “ขอคารวะองค์ชาย!”

องค์ชายห้า “อืม” พลางหยิบป้ายประจำตัวที่คาดเอวออกมาแล้วว่า: “ตามพระบัญชาของเสด็จพ่อ ให้นำคนเข้าไปในตำหนักเพื่อเข้าศึกษาตรัสรู้”

ผู้พิทักษ์ทั้งสองฝีมือกล้าแข็ง ล้วนเป็นผู้ที่พลังแห่งความรอบรู้ระดับแปด เห็นป้ายก็รีบเปิดประตูทันที

องค์ชายห้ายิ้มกับอู๋เป่ย: “เชิญครับคุณชายอู๋”

อู๋เป่ยก้าวเข้าสู่ตำหนัก กลับพบว่าภายในว่างเปล่า ไม่มีสิ่งใดเลย เขาจึงเงยหน้า ก็เห็นเพดานตำหนักมีภาพจิตรกรรมสีขนาดใหญ่ ภาพเหล่านั้นแปลกประหลาด ดูราวกับนูนมีมิติ

เขานับแล้วมีอยู่สี่สิบเก้าภาพ แต่ละภาพลึกซึ้งพิสดาร

อู๋เป่ยเอนกายลอยคว้างกลางอากาศ ใช้ดวงตาแห่งมิติมองภาพเหล่านั้น และไม่นานก็จดจ่ออยู่กับภาพหนึ่ง

เมื่อมองผ่านดวงตาแห่งมิติ ภาพนี้ซ่อนเคล็ดลับลี้ลับไว้ รูปแบบที่สมบูรณ์ของมันแยกกันซ่อนอยู่ในห้วงเวลาแปดมิติ หากไร้ดวงตาแห่งมิติ ก็ยากจะตรัสรู้

ทว่าเมื่อมีดวงตาแห่งมิติ การตรัสรู้ก็ง่ายดาย เพียงไม่กี่นาที เทพทารกของเขาก็เริ่มเปลี่ยนแปลง กลายเป็นรูปแบบเดียวกับในภาพ และแบ่งตนซ่อนอยู่ในทั้งแปดมิติด้วยเช่นกัน

จากนั้น เขาดำเนินต่อไปภาพที่สอง ที่สาม ใช้เพียงสองนาทีก็ตรัสรู้ได้หนึ่งรูปลักษณ์สูงสุด

ครั้นเขาตรัสรู้สี่สิบเก้ารูปแบบสูงสุดจนครบ ยังเหลือเวลาก่อนครบหนึ่งชั่วยามอีกหนึ่งเค่อ (ประมาณ 15 นาที) เขาจึงก้าวออกจากตำหนักทันที

องค์ชายห้าไม่อยู่แล้ว ทิ้งคนผู้หนึ่งไว้เฝ้ารอเขาอยู่ คนผู้นั้นเห็นอู๋เป่ยก็ว่า: “คุณชายอู๋ องค์ชายรับสั่งว่าเมื่อคุณออกมา ให้ไปเข้าเฝ้าทันที”

อู๋เป่ยพยักหน้า แล้วกลับไปยังจวนอ๋อง

องค์ชายห้ารออยู่ พอพบหน้าก็ถามว่า: “คุณชายอู๋ได้อะไรบ้างไหม?”

อู๋เป่ยไม่ตอบตรงๆ เพียงว่า: “เวลามันสั้นไปหน่อย”

องค์ชายห้านึกว่าเขาตรัสรู้ไม่ได้ จึงว่า: “เป็นเรื่องปกติ รูปลักษณ์สูงสุดนี้ดำรงอยู่มากี่ยุคก็ไม่อาจนับ ทว่ายังไม่เคยมีผู้ใดตรัสรู้ได้ มีคำเล่าลือว่ามีเพียงประตูเทพสูงสุดแท้จริงเท่านั้นที่พอมีโอกาสตรัสรู้ แต่ก็เป็นแค่โอกาส ไม่แน่ว่าจะสำเร็จ คุณกับผมล้วนมิใช่ประตูเทพสูงสุด จะให้ตรัสรู้รูปลักษณ์สูงสุดเกือบเป็นไปไม่ได้”

อู๋เป่ย: “อย่างไรเสีย ผมก็ขอบคุณองค์ชายห้าที่มอบโอกาสให้ผมได้ตรัสรู้รูปลักษณ์สูงสุด”

องค์ชายห้า: “คุณชายอู๋ไม่ต้องเกรงใจ ช่วยเหลือเกื้อกูลกัน”