กู้ชิงเหลียนยิ้มแล้วเอ่ยว่า “ก่อนหน้านี้ฉันได้ยินว่ามีคุณชายอู๋จะมาประลองกับฉัน ก็ยังไม่ค่อยเชื่อเท่าไร วันนี้ได้พบหน้า ถึงรู้ว่าความเข้าใจในวิถีแห่งดาบของคุณ ช่างสูงกว่าน้องสาวคนนี้นัก!”
ความจริงแล้วกู้ชิงเหลียนอายุมากกว่าอู๋เป่ยสองปี แต่ด้วยกลิ่นอายความเป็นผู้ใหญ่ที่อู๋เป่ยแผ่ออกมา ทำให้กู้ชิงเหลียนเรียกตัวเองว่า “น้องสาว” เธอไม่รู้เลยว่าอู๋เป่ยยังเป็นเพียงนักเรียนมัธยมปลายชั้น ม.5
เหยียนเหลิ่งสือรู้ว่าเรื่องที่เหลือต่อจากนี้ ไม่จำเป็นต้องมีเขาแล้ว จึงเอ่ยขึ้นอย่างเร็วว่า “คุณหนูตระกูลกู้, นายท่าน ผมยังต้องไปคารวะสหายอีกคน ขอตัวไม่รบกวนสองท่าน”
พูดจบก็ผละไปทันที อู๋เป่ยยกมือลูบจมูก แล้วว่า “จริงๆ ผมเพิ่งสิบเจ็ดปี ผมควรเรียกคุณว่า ‘พี่สาว’ มากกว่า”
กู้ชิงเหลียนตะลึง “คุณอายุแค่สิบเจ็ด?”
ไม่น่าแปลกใจ ไม่ว่าจะทั้งบุคลิกหรือส่วนสูง อู๋เป่ยก็เหมือนชายวัยยี่สิบกว่าชัดๆ ตรงไหนจะเหมือนเส้าเหนียนวัยสิบเจ็ดกัน?
อู๋เป่ยว่า “ผมอยู่ ม.5 อีกไม่นานก็ขึ้น ม.6 แล้ว”
กู้ชิงเหลียนแกล้งหยอก “งั้นก็แปลว่ายังไม่บรรลุนิติภาวะงั้นสิ?”
อู๋เป่ยเกาหัวอย่างเก้อเขิน “อีกไม่นานครับ”
กู้ชิงเหลียนตั้งใจจะหยอกต่อ “งั้นต่อไปฉันจะเรียกเธอว่าน้องก็แล้วกัน น้อง ฝีมือเธอแข็งแกร่งขนาดนี้ อาจารย์เป็นใครกันนะ?”
คำถามนี้อู๋เป่ยคิดเผื่อไว้แล้ว หากคนถามเรื่องสำนัก เขาบอกว่าเป็นพวกเรียนเอง คนคงไม่เชื่อ เขาจึงว่า “พ่อของผมเป็นผู้มีฝีมือสูงที่สำเร็จวิชา ไม่ค่อยยุ่งกับทางโลก”
กู้ชิงเหลียนตกใจ “หรือว่าท่านอาจารย์ของคุณเป็นผู้บำเพ็ญจากโลกแห่งเซียน?”
อู๋เป่ยไม่ได้ปฏิเสธ เพียงกล่าวว่า “อาจารย์ของผมไม่ค่อยลงจากเขา เรื่องของท่านผมก็ไม่ค่อยทราบ ท่านบอกว่าพอถึงเวลา ผมก็จะรู้เอง”
กู้ชิงเหลียนยิ่งยกย่องอู๋เป่ยมากขึ้นไปอีก เพราะสำหรับผู้บำเพ็ญในโลกฆราวาสแล้ว ผู้บำเพ็ญจากโลกแห่งเซียนช่างสูงสุดเอื้อม!
“น้องชาย มาซิ มาซ้อมดาบกับฉันหน่อย”
เธอหยิบกระบี่เล่มยาวมาอีกเล่ม ตั้งใจจะประลองวิชาดาบกับอู๋เป่ย
ในห้วงคิดของอู๋เป่ย ปรากฏกระบวนท่าดาบอัศจรรย์มากมาย เขาเพียงหยิบยกมาใช้สักหนึ่งสองท่า ก็ทำให้กู้ชิงเหลียนร้องอุทานไม่หยุด ชื่นชมไม่ขาดปาก
“น้อง วิชาดาบนี้ชื่ออะไร แข็งแกร่งเหลือเกิน!”
อู๋เป่ยยิ้ม “ถ้าพี่สาวชอบ ผมสอนให้ได้”
“ดีสิ งั้นพูดแล้วอย่ากลับคำนะ”
จากนั้นคนหนึ่งสอน อีกคนก็เรียนตาม อู๋เป่ยถ่ายทอดเคล็ดวิชาอย่างละเอียด หนึ่งชั่วโมงกว่า กู้ชิงเหลียนก็พอจับเค้าโครงได้แล้ว วิชาดาบชุดนี้ไม่มีชื่อ แต่กระบวนท่าดุดัน ยามร่ายรำจะผุดดอกดาบขึ้นมาสิบสองดอกเบื้องหน้า อานุภาพรุนแรงนัก
ทั้งสองซ้อมดาบไปสักพัก ก็เห็นหญิงวัยกลางคนผู้หนึ่งร่อนลงมาที่ลานบ้าน นางดูทั้งสองครู่หนึ่ง สีหน้าก็ดูเคร่งขึ้นเล็กน้อย แล้วถามว่า “ชิงเหลียน แพ้หรือ?”
กู้ชิงเหลียนพยักหน้ายิ้มๆ “กูกู วิชาดาบของคุณชายอู๋สูงกว่าฉันมาก ฉัน—”
ฉับ!
ยังไม่ทันขาดคำ สตรีวัยกลางคนนั้นก็แทงกระบี่ออกหนึ่งครั้ง ยังไม่ทันที่คมกระบี่จะถึงตัว ก็มีเจตนาสังหารอันน่าขนลุกพุ่งมาล็อกเป้าอู๋เป่ยไว้แน่น
กู้ชิงเหลียนตกใจสุดขีด กรีดร้องว่า “กูกู อย่านะ!”
แค่มองแวบเดียวเธอก็รู้ว่า กูกูกำลังใช้ท่าไม้ตายในวิถีแห่งดาบของตระกูลกู้—กระบวนท่าแทงวิญญาณ!
อีกฝ่ายพอชักกระบี่ อู๋เป่ยก็รู้ว่าไม่ง่ายจะรับ เขาถีบตัวถอยในอากาศ กลิ้งผาดแผลงสองสามตลบ แล้วสอดตัวหายวับเข้าป่าไป
สตรีวัยกลางคนนั้นถึงกับตกใจ “กล้าหนีรอดกระบวนท่าแทงวิญญาณของข้าด้วยรึ เจ้าหนูนี่ฝีมือมีดีจริง!”
กู้ชิงเหลียนโกรธ “กูกู ทำไมต้องคิดฆ่าเขาด้วย!”
หญิงสาวนั้นชื่อกู่หงอวี่ เป็นกูกูของกู้ชิงเหลียน นางเอ่ยเรียบๆ ว่า “อีกสองวัน คุณชายซูจากนิกายมังกรฟ้าจะมาสู่ขอ เจ้าไปประลองกับบุรุษแปลกหน้าจะเข้าท่าตรงไหน? ถ้าคุณชายซูรู้เข้า ใจเขาย่อมขุ่นเป็นแน่”
กู้ชิงเหลียนหน้าซีดด้วยโทสะ “กูกู! คุณชายซูนั่นก็แค่มาพักที่ตระกูลกู้ของเราไม่กี่วันเท่านั้น พวกท่านคิดไปเองทั้งนั้น!”
กู่หงอวี่ขมวดคิ้ว กดเสียงต่ำว่า “ชิงเหลียน เจ้าเป็นหญิงที่งามที่สุดของตระกูลกู้ พรสวรรค์ก็เด่น หากถูกคุณชายซูถูกใจ ตระกูลกู้ของเราจะได้อาศัยนิกายมังกรฟ้าเกื้อหนุน สามตระกูลใหญ่แห่งเจียงหนาน เราตระกูลกู้อ่อนสุด หากได้วิชายุทธของนิกายมังกรฟ้า ในอนาคตย่อมแซงสองตระกูลที่เหลือได้!”
กู้ชิงเหลียนถอนใจ “กูกู พวกท่านมองโลกสวยไปหน่อย คุณชายซูเพิ่งมาถึง เหล่ากำลังอื่นก็หาทางดึงเขาเหมือนกัน อะไรทำให้ท่านมั่นใจว่าตระกูลกู้จะสำเร็จ?”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ยอดคุณหมอตาวิเศษ
เรื่องนี้ไม่มีเปิดให้อ่านฟรีประจำวันแล้วเหรอครับ *-*...
ทำไมบางตอนถึงสั้นจังครับ...
เสียตังด้วยออ...
ก็แค่นิยายก๊อปปี้เนื้อเรื่องกันไปมาทำไมต้องเสียตังอ่าน😛😛😛...
ชอบอ่านฟรีมากกว่า555...
เวปนี้เสียเงินด้วยหรือผมอ่านมาหลายเรื่องแล้วผึ่งมาเจอระยะหลังต้องเสียเงิน...
น่าจะมีหักทาง ทรูมันนี่วอเล็ตบ้างนะคับ...
ใครเคยเติมบ้างแล้วครับ เติมแล้วเป็นอย่างไรบ้าง...
แล้วเติมเหรียญยังงัย...
อ่านมาเพิ่นๆหลังๆมาเสียตังซะแล้ว...