ยอดคุณหมอตาวิเศษ นิยาย บท 2476

อู๋เป่ยรีบวางเธอลงทันที หน้าแดงก่ำ ไอแห้งๆ หนึ่งทีแล้วบอกว่า “ทำตามที่ผมสอนไว้นะ” พอพูดจบก็รีบเดินออกจากเรือนเล็กไป

ยาเพิ่งซื้อมาพอดี เซี่ยงเจิ้นหมิงกินยาแล้วสีหน้าดีขึ้นมาก อู๋เป่ยตรวจดูอีกครั้ง กำชับให้พักฟื้นให้ดี แล้วบอกว่าจะมาใหม่พรุ่งนี้

ลาจากเซี่ยงเจิ้นหมิง เขากลับไปที่โรงแรมหา หานปิงเหยียน ตั้งใจจะพาเธอกับพ่อแม่ไปกินข้าวเย็นด้วยกัน

กำลังจะออกเดินทาง เย่หนิงปิงโทรมา “อู๋เป่ย ค่ำนี้ฉันเลี้ยงเอง ว่างมามั้ย?”

อู๋เป่ย “ได้สิครับ แต่ผมกำลังจะไปกินข้าวกับครอบครัวแฟน งั้นไปรวมกันไหม?”

เย่หนิงปิงหัวเราะ “ก็ดีเลย มากินที่ร้านที่ฉันจองไว้นะ อาหารที่นี่อร่อยมาก”

นครซีไห่, วิลล่ามังกรคู่

วิลล่ามังกรคู่เป็นร้านอาหารที่สร้างอยู่บนไหล่เขา ส่วนใหญ่ไม่เปิดให้คนนอกเข้าเพราะเป็นทรัพย์สินส่วนตัว ใครจะมาที่นี่ได้ ต้องได้รับเชิญจากเจ้าของวิลล่าเท่านั้น

เจ้าของวิลล่ามังกรคู่ลึกลับมาก คนในนครซีไห่จำนวนไม่น้อยไม่รู้แม้กระทั่งภูมิหลังของเขา ส่วนคนที่รู้ กลับให้ความเคารพอย่างยิ่ง

รถขับมาถึงหน้า วิลล่ามังกรคู่ ที่หน้าประตูมีป้อมยาม เนื่องจากป้ายทะเบียนของอู๋เป่ยถูกลงทะเบียนไว้ในระบบล่วงหน้า ไม้กั้นจึงยกเปิดอัตโนมัติ รถเลี้ยวเข้าไปได้ทันที

รถไต่ขึ้นมาถึงกึ่งกลางเขาแล้วจอดหน้าตึกสามชั้น เย่หนิงปิงเดินออกมาหา ด้านหลังเธอมีชายหนุ่มสองคน อายุราวๆ สิบเก้าถึงยี่สิบปี

เย่หนิงปิงยิ้ม “อู๋เป่ย ท่านสองท่านนี่คุณลุงกับคุณป้าใช่ไหม?”

อู๋เป่ยบอก “นี่พ่อกับแม่ผมครับ”

เย่หนิงปิงยิ้มเข้าไปทัก “คุณลุงคุณป้าคะ ฉันชื่อเย่หนิงปิง เป็นเพื่อนของอู๋เป่ยค่ะ”

อู๋ต้าซิงยิ้มตอบ “สวัสดีครับ คุณเย่”

เย่หนิงปิงชี้ไปยังสองคนด้านหลัง “อู๋เป่ย นี่เพื่อนฉัน จางเจี้ยนชิว กับ หลินจื่อต้ง ทั้งคู่เป็นคนท้องถิ่นซีไห่ พอได้ยินว่าเธอเก่งกันทั้งเมือง ก็อยากมาทักเทพบาสเกตบอลตัวจริงสักครั้ง”

คนที่ชื่อจางเจี้ยนชิวสูงราวๆ เมตรแปด รูปร่างกำยำ ดวงตาคม มือใหญ่กว่าคนทั่วไปเกือบเท่าตัว ข้อนิ้วหนาแข็ง

พอจับมือกัน อู๋เป่ยก็รู้สึกว่ามืออีกฝ่ายแน่นแข็งราวกับเหล็กหล่อ

“ได้ยินชื่อเสียงมานานครับ” จางเจี้ยนชิวยิ้มกว้าง ออกแรงบีบมือพอสมควร

ทว่าแรงเท่านี้สำหรับอู๋เป่ยไม่สะเทือน เขาหน้านิ่ง จับสลับหลวมสลับแน่น ทำให้อีกฝ่ายลงแรงไม่ถนัด

จางเจี้ยนชิวหัวเราะ “ชื่อเสียงไม่เกินจริง นับถือเลยจริงๆ”

อีกคนชื่อหลินจื่อต้ง รูปร่างไม่สูง สวมแว่น เขาดันกรอบแว่นสีดำแล้วยิ้ม “นายเล่นบาสโหดมาก ผมแทงทีมพวกนายไว้ กำไรงามเลย”

อู๋เป่ยแปลกใจนิด “นายแทงฝั่งโรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งจงโจวเหรอ?”

หลินจื่อต้งพยักหน้า “แทงไปสองนัด กำไรตั้งพันห้าร้อยล้าน”

เย่หนิงปิงว่า “จื่อต้ง งั้นวันนี้นายต้องเลี้ยงแล้วล่ะ ฉันเพิ่งได้แค่ไม่กี่ล้านเอง แต่นายได้ตั้งพันห้าร้อยล้าน”

หลินจื่อต้งหัวเราะ “งั้นผมเลี้ยงเองครับ พี่อู๋ คุณลุงคุณป้า เชิญครับ”

ทุกคนถูกพาไปยังห้องจัดเลี้ยงหรูหรา พรมเป็นงานทอมือ พนักงานบริการทุกคนใส่ชุดกี่เพ้าสีแดง หุ่นดีหน้าตางามกันแทบทุกคน

ทุกคนนั่งประจำที่ เย่หนิงปิงดูเวลาแล้วพูด “ดูท่าว่าจูเก๋อจะมาสายอีกแล้ว”

อู๋เป่ย “ยังมีคนอื่นอีกเหรอ?”

เย่หนิงปิง “คนขี้มาสายนั่นชื่อจูเก๋อชวนอี๋ เราสังสรรค์กันบ่อย”

อู๋เป่ย “เขาต้องเป็นคนสนุกแน่”

จางเจี้ยนชิวหัวเราะ “สนุกจริง ครั้งแรกที่เจอ เขานั่งตกปลากลางทะเลสาบโดยไม่ใส่เหยื่อ แต่ปลากลับว่ายล้อมแล้วกระโดดลงตะกร้าปลาด้วยตัวเอง”

หลินจื่อต้ง “นั่นยังธรรมดา ครั้งแรกที่ผมเจอ เขากำลังเถียงกับเด็กอายุสามขวบ แล้วดันเถียงแพ้เด็กซะงั้น”

เย่หนิงปิงยิ้ม “ใช่ เขาไม่เหมือนคนทั่วไปจริงๆ”

อู๋เป่ยฟังแล้วครุ่นคิด “นั่นแปลว่าเขามีใจบริสุทธิ์ดุจเด็ก ปลาเลยไม่เห็นว่าเขาเป็นภัย กลับอยากเข้าใกล้ เด็กก็ชอบเขา ยอมเถียงเล่นด้วย คนแบบนี้ การบำเพ็ญเพียรต้องลึกซึ้งมาก”

เย่หนิงปิงยิ้ม “พวกเรามีจุดร่วมอย่างหนึ่ง คือมีปัญญาติดตัวจากอดีตชาติ เป็นผู้ฝึกพลังยุทธ์”

หัวใจอู๋เป่ยสะดุ้ง “มีปัญญาติดตัวจากอดีตชาติ พวกคุณจำเรื่องชาติที่แล้วได้?”

เย่หนิงปิงพยักหน้า “ดูจากเธอ ก็ชัดว่าเป็นผู้มีปัญญาติดตัวแต่ชาติปางก่อนเหมือนกัน”

อู๋เป่ย “ผมก็มีด้วยหรือ?”

เย่หนิงปิง “ถ้าไม่มีปัญญาติดตัว เธอจะฝึกตนจนถึงขั้นลี้ลับได้ตั้งแต่อายุแค่สิบกว่าปีได้ยังไง? รู้ไหม ต่อให้เป็นศิษย์อัจฉริยะของสำนักต่างๆ ก็ยากจะฝึกได้เร็วขนาดนี้”

อู๋เป่ยนึกตาม ก็จริงอย่างที่ว่า ตั้งแต่ความทรงจำตื่นขึ้นจนมีพลังยุทธ์ระดับตอนนี้ เขาใช้เวลาไม่นานเลย

จางเจี้ยนชิว “เพราะงั้นพวกเราเป็นพวกเดียวกัน เพียงแต่นายยังจำเรื่องราวในชาติที่แล้วได้ไม่ทั้งหมดเท่านั้น”

อู๋เป่ยสงสัย เขาถามเย่หนิงปิง “คุณจำเรื่องในชาติที่แล้วได้หมดเลยเหรอ?”

เย่หนิงปิงพยักหน้า “จำได้ เดิมฉันเป็นศิษย์ของสำนักหนึ่ง ถูกศิษย์ร่วมสำนักอิจฉาแล้ววางแผนฆ่า โชคดีที่ฉันมีแผนสำรองไว้ จึงวิญญาณกลับชาติมาเกิดในโลกฆราวาส”

อู๋เป่ย “ตอนนั้นพลังยุทธ์ของคุณอยู่ระดับไหน?”

เย่หนิงปิงถอนหายใจแผ่ว “ตอนนั้นฉันเป็นผู้บำเพ็ญขั้นปลายแห่งพลังวิเศษ ถ้าไม่ตายเสียก่อน เดิมทีฉันมีโอกาสจะทะลวงเข้าสู่ขอบเขตแห่งเต๋า”

อู๋เป่ยชื่นชมมาก “ที่แท้อยู่ระดับขั้นพลังวิเศษเลยนี่ เก่งจริง!”

เย่หนิงปิงมองเขา “ฉันรู้สึกว่าภูมิหลังเดิมของเธอน่าจะยิ่งใหญ่กว่าฉันเสียอีก เพียงแต่เธอยังจำไม่ชัดเท่านั้น”

อู๋เป่ยเกาศีรษะ “แม้ในหัวผมจะมีความรู้เรื่องการบำเพ็ญเพียรผุดขึ้นมาบ่อยๆ แต่ก็นึกเรื่องชาติที่แล้วยังไม่ออก”

จางเจี้ยนชิว “ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวนายก็รู้เอง ตอนนี้แค่อาศัยความทรงจำที่โผล่มา ค่อยๆ เพิ่มพลังยุทธ์ให้สูงขึ้น พอพลังยุทธ์สูงมากพอ ความทรงจำก็จะค่อยๆ ปรากฏเอง”

อู๋เป่ย “กลุ่มของพวกคุณมีกี่คน?”

จางเจี้ยนชิว “ตอนนี้มีอยู่หลายสิบคน ว่าไง นายอยากเข้าร่วมกับพวกเรามั้ย?”