ยอดคุณหมอตาวิเศษ นิยาย บท 2519

เช้าตรู่ของวันที่สอง อู๋เป่ยเริ่มตรวจงานฝึกของลูกน้องสิบคน ผลคือทุกคนผ่านเกณฑ์ เขาจึงสอนวิชาก้าวย่างเพิ่มอีกสองกระบวนท่าให้ไปฝึกต่อ

สอนไปได้ไม่กี่ครั้ง ตงหวางก็ส่งคนมาเรียก เขากับคณะขับรถหลายคันมุ่งหน้าไปยังชายฝั่งทองคำ แหล่งท่องเที่ยวชื่อดังที่ผู้คนแน่นขนัด ไม่ไกลจากชายฝั่งมีคฤหาสน์ใหญ่ริมทะเล ภายในอาคารหรูหราหลังหนึ่ง ตงหวางกับอู๋เป่ยและคณะได้พบรองเจ้าของเกาะมายาแห่งทะเลตะวันออก ซึ่งเป็นชายหนุ่มผมสีเงิน อายุราวยี่สิบต้นๆ

ชายผมเงินมีข้ารับใช้ติดตามอยู่สี่คน พอเจอหน้าตงหวางก็หัวเราะฮ่าๆ แล้วพูดว่า “ตงหวาง ได้ยินกิตติศัพท์ของท่านมานาน วันนี้ได้พบหน้าท่าน ถือเป็นเกียรติของผมครับ”

รองเจ้าของเกาะผู้นี้ชื่อเฉินจื่อซิว เฉินเจียดูแลเกาะฮว่านคงมากว่า 500 ปี สืบทอดกันมา 9 รุ่น และยังคงกุมอำนาจบนเกาะไว้อย่างเหนียวแน่น

ตงหวางกล่าวว่า “รองเจ้าของเกาะเฉินกล่าวเกินไปแล้ว เกาะฮว่านคงโด่งดังมานานกว่า 500 ปี ยอดฝีมือมีอยู่มากมาย อัจฉริยะนับไม่ถ้วน ถึงกับฝ่าบาทยังเอ่ยชมอยู่บ่อยๆครับ”

ทั้งสองฝ่ายยกยอปอปั้นกันอยู่นานสิบกว่านาทีแบบไร้สาระ ก่อนที่ตงหวางจะเข้าเรื่อง “รองเจ้าของเกาะเฉิน ระยะนี้ชาวฟูซางกำเริบเสิบสานขึ้นทุกวัน ไม่เพียงส่งทหารไปยึดเกาะสองแห่งของประเทศเซี่ย ได้ยินว่าระหว่างการปะทะครั้งหนึ่งยังฆ่าลูกหลานเฉินเจียสองคนบนเกาะฮว่านคงด้วย?”

เฉินจื่อซิวถอนหายใจเบาๆ แล้วพูดว่า “เป็นความเข้าใจผิดครับ เราเข้าใจว่าเรือสินค้าของชาวฟูซางเป็นโจรสลัด เลยเกิดการปะทะ ทั้งสองฝ่ายมีผู้บาดเจ็บล้มตาย จริงๆ เรื่องนี้จบไปแล้วครับ”

ตงหวางหัวเราะ “ดูท่าว่าคนเฉินเจียเชื่อคนง่าย คนอื่นพูดอะไรก็เชื่อไปหมดนะครับ”

เฉินจื่อซิวขมวดคิ้ว “ตงหวางหมายความว่าอย่างไรครับ?”

ตงหวางรับเอกสารจากคนติดตามแล้ววางบนโต๊ะ “รองเจ้าของเกาะเฉินลองดูนี่สิครับ”

เฉินจื่อซิวเปิดเอกสาร ดูไปไม่กี่บรรทัด สีหน้าก็กลับแย่ลงทันที กัดฟันพูดว่า “ชาวฟูซางมันเจ้าเล่ห์จริงๆ!”

ตงหวางว่า “ตามแผนเดิมรองเจ้าของเกาะควรอยู่บนเรือลำนั้น แต่ด้วยเหตุบางประการคุณไม่ได้ขึ้นเรือ ฝ่ายฟูซางไม่รู้เรื่องนี้ จึงลงมือโจมตีเรือสินค้า อีกทั้งรองเจ้าของเกาะไม่ค่อยเป็นมิตรกับพวกฟูซาง พวกเขาเลยไม่อยากให้คุณสืบทอดเกาะฮว่านคง ตรงกันข้าม ตอนนี้พวกเขาหนุนหลังคุณชายที่สี่อยู่ในเงามืด”

คุณชายที่สี่เป็นบุตรของฮูหยินสามของเจ้าของเกาะฮว่านคง ชื่อเฉินจื่อเลี่ย เป็นที่โปรดปรานของคนบนเกาะ และเป็นพี่น้องที่เฉินจื่อซิวหวั่นใจมากที่สุด คำของตงหวางแทงใจดำทุกถ้อยคำ เพียงเอกสารชุดเดียวก็ชี้ผลได้ผลเสีย จนทำให้เฉินจื่อซิวเปลี่ยนความคิดในฉับพลัน

เฉินจื่อซิวพับเอกสาร แล้วถามอย่างสงบ “ท่านอ๋องเอาเรื่องพวกนี้มาให้ผมดู ตั้งใจจะช่วยผมอย่างนั้นหรือครับ?”

ตงหวางยิ้ม “ผมสนับสนุนคุณมาโดยตลอด รองเจ้าของเกาะครับ มีข่าวเล่าว่าท่านบิดาของคุณสุขภาพทรุดลงเรื่อยๆ ผมคิดว่าควรกำหนดตัวเจ้าของเกาะคนใหม่ให้เร็วที่สุดครับ”

เฉินจื่อซิวว่า “เรื่องของเกาะฮว่านคง อิทธิพลภายนอกเข้าไปแทรกได้ยากครับ”

ตงหวางกระแอมเบาๆ เฉินจื่อซิวจึงรีบสั่งให้คนรอบตัวถอยออกทั้งหมด ฝั่งตงหวางก็เหลือเพียงอู๋เป่ยคนเดียว

ตงหวางว่า “ตอนนี้เฉินจื่อเลี่ยกำลังเสเพลเริงรมย์อยู่ที่มณฑลไห่ตง ผู้หญิงที่อยู่ข้างๆ เขาหลายคนเป็นคนของผมครับ”

หัวใจของเฉินจื่อซิวสะดุ้ง เขานิ่งไปหลายวินาทีแล้วถามว่า “ท่านอ๋องต้องการให้ทำอย่างไรครับ?”

ตงหวางว่า “เจ้าของเกาะตระกูลเฉินจะมีอาการกำเริบคืนนี้ ผมเสนอให้รองเจ้าของเกาะเฉินจื่อซิวกลับไปเข้ารับตำแหน่งเจ้าของเกาะทันที! ส่วนเฉินจื่อเลี่ย ช่วงนี้เขาไม่มีทางกลับได้ครับ”

เฉินจื่อซิวหรี่ตา “ท่านอ๋องทราบได้อย่างไรว่าบิดาของผมจะกำเริบครับ?”

ตงหวางยิ้ม “สามวันก่อนมีหมอเทวดาแห่งทะเลตะวันออกไปตรวจรักษาเจ้าของเกาะเฉินครับ”

เฉินจื่อซิวถอนหายใจ “เฉินจื่อเลี่ยแม้จะไม่ใช่รองเจ้าของเกาะ แต่เขาสร้างฐานอำนาจไว้มาก ผมถึงกลับไปตอนนี้ ก็เกรงว่าจะขึ้นรับตำแหน่งเจ้าของเกาะได้ไม่ราบรื่นครับ”

เขาไม่รอคำตอบก็เริ่มนับ พอพูดคำว่า “สาม” จบ หมัดของเขาก็ถึงตัวแล้ว ซัดเข้าที่ท้องของหลี่มู่ยวี๋ อีกฝ่ายไม่มีเวลาตั้งตัว เบิกตาโพลง ก่อนจะงอตัวเหมือนกุ้ง และในไม่กี่วินาทีต่อมาก็ร้องครางออกมาด้วยความเจ็บปวด

เฉินจื่อซิวอึ้งไป หลี่มู่ยวี๋คือคนติดตามที่แข็งแกร่งที่สุดของเขา และเป็นคนที่เขาพึ่งพามาโดยตลอด ยอดฝีมือระดับนี้ ยังรับหมัดของชายคนนี้ไม่ได้แม้แต่ครั้งเดียว!

ตงหวางยิ้มถาม “รองเจ้าของเกาะ เป็นอย่างไรบ้างครับ?”

เฉินจื่อซิวรีบชูนิ้วโป้ง “ยอดเยี่ยม! พี่อู๋ ต่อไปนี้ต้องฝากด้วยนะครับ!”

อู๋เป่ยตอบนิ่งๆ “สบายมาก”

ตงหวางคุยรายละเอียดกับเฉินจื่อซิวอีกเล็กน้อย จากนั้นก็ลุกขึ้นขอตัวกลับ พอตงหวางไปแล้ว เฉินจื่อซิวก็พาอู๋เป่ยขึ้นเรือสินค้า มุ่งหน้าสู่มหาสมุทรกว้างใหญ่

เรือสินค้าลำนี้มีระวางขับน้ำเกินหนึ่งหมื่นตัน ความเร็วเดินเรือสูงมาก หนึ่งวันหนึ่งคืนแล่นได้ถึงสองพันกิโลเมตร การตกแต่งบนเรือหรูหรามาก นอกจากเฉินจื่อซิวแล้ว ยังมีบอดี้การ์ดกับคนรับใช้กว่าร้อยคน

ชั้นที่สองของเรือ อู๋เป่ยมีห้องพักเฉพาะ เป็นสองห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น เนื่องจากจะถึงเกาะฮว่านคงในตอนกลางคืน เขาจึงพักผ่อนอยู่ในห้อง

บ่ายสี่โมงกว่า หลี่มู่ยวี๋มาเคาะประตู “คุณชายอู๋ รองเจ้าของเกาะเชิญครับ”

อู๋เป่ยมาถึงห้องรับแขกห้องหนึ่ง เฉินจื่อซิวนั่งอยู่ มองจ้องจุดสีแดงบนหน้าจอเรดาร์

“คุณชายอู๋ ห่างจากเราประมาณสามร้อยลี้ (ราว 150 กิโลเมตร) มีเรือสินค้าของชาวฟูซางกำลังกระชั้นเข้ามา” เขาพูดด้วยสีหน้าจริงจัง