ยอดคุณหมอตาวิเศษ นิยาย บท 2541

อู๋เป่ยขยี้จมูกเบา ๆ แล้วนึกถึงหัวหน้าฝ่ายของโรงเรียน สวีจื้อเซิน สภาพของเขาก็คล้ายกับอวี้กว่างเซียะ ดูท่าลูกหลานของต้าซื่อเจียก็ใช่ว่าจะใช้ชีวิตง่ายนัก

อู๋เป่ย: ผมเห็นใจสิ่งที่คุณเจอ เอางี้ เดี๋ยวอีกสักครู่พาผมไปที่ทางเข้า แต่ต้องบอกไว้ก่อนนะครับ ของในถ้ำจวนทั้งหมดเป็นของผม

หมาดำตัวใหญ่กรอกตาแล้วพูดว่า: ไม่มีปัญหา ไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น

อู๋เป่ย: เพื่อความชัวร์ ผมต้องทำอะไรบางอย่างกับตัวคุณ

อวี้กว่างเซียะก็พลันตื่นตระหนก: คุณจะทำอะไร?

อู๋เป่ย: ผมจะใช้เวทมนตร์ลับชนิดหนึ่ง ผนึกมี่อิงของคุณไว้ในร่างหมาดำชั่วคราว ต้องแบบนี้ผมถึงจะวางใจไปกับคุณ

อวี้กว่างเซียะโกรธจัด ตวาดเสียงดัง: คุณไม่เชื่อใจผมหรือ?

อู๋เป่ยหัวเราะเย็น: ผมจะเชื่อคุณด้วยเหตุผลอะไร? ถ้าอยากให้ช่วย ก็ยอมให้ผมใช้เวทมนตร์ลับเถอะ ไม่อยากก็ไม่เป็นไร คุณไปหาคนอื่นช่วยได้เลย พูดจบ เขาก็หันหน้าหนี

อวี้กว่างเซียะจ้องอู๋เป่ยไปนิ่ง ๆ อยู่ไม่กี่วินาที ก่อนพูดว่า: ก็ได้ ทุกอย่างแล้วแต่คุณ

อู๋เป่ยเอื้อมมือกดลงบนหัวหมา พลางสวดถ้อยคำคาถา ไม่นานนักก็มีอักขระยันต์สีทองผุดขึ้นบนหัวมัน จิตวิญญาณอันบริสุทธิ์ของอวี้กว่างเซียะถูกผนึกไว้ในร่างหมา

อู๋เป่ยตบหัวหมาเบา ๆ: ไปกัน

ทั้งคนทั้งหมาบินไปได้พักหนึ่ง มาถึงทุ่งรกร้างแห่งหนึ่ง แถบนี้แทบไม่มีผู้คน ภูเขากันดารทุรกันดาร ดูยังไงก็ไม่น่าจะมีถ้ำจวนอยู่

ทว่า หมาดำตัวใหญ่กลับเตือนให้อู๋เป่ยลงจอดที่ภูเขาเตี้ยลูกหนึ่ง ทั้งคนทั้งหมาตกลงบนยอดเขา หมาดำตัวใหญ่เดินไปที่หินก้อนมหึมาก้อนหนึ่ง ใช้อุ้งเท้ากดลงไปสามครั้ง ทันใดนั้น หินใหญ่รอบ ๆ สิบสองก้อนก็ลอยขึ้น แต่ละก้อนมีอักขระยันต์สีแดงปรากฏอยู่บนนั้น

อวี้กว่างเซียะ: คุณชายอู๋ จัดเรียงอักขระยันต์พวกนี้ใหม่ ประตูเข้าสู่ถ้ำจวนก็จะเปิด

อู๋เป่ยเห็นทันทีว่านี่คือค่ายกลรหัสลับ จึงจัดวางตำแหน่งหินยักษ์ทั้งยี่สิบก้อนใหม่ตามที่อวี้กว่างเซียะบอก

พอหินก้อนสุดท้ายถูกดันไปยังตำแหน่งหนึ่ง พื้นดินก็ผ่าออกเป็นช่อง เผยให้เห็นบันไดหินทอดลงสู่ข้างล่าง

อู๋เป่ยกวาดตามองแล้วกล่าวว่า: ที่แท้ถ้ำจวนอยู่ในภูเขานี่เอง

อวี้กว่างเซียะ: ลงไปจากตรงนี้ จะตรงถึงถ้ำจวน แต่ระวังไว้ ร่างเนื้อของผมติดค้างอยู่ข้างใน

หมาดำตัวใหญ่เดินนำหน้า อู๋เป่ยตามหลัง ทั้งหมาทั้งคนเดินลงไป พอลงไป ปากทางก็ปิดลงทันที

รอบด้านมืดสนิท บันไดเรืองแสงสีฟ้าอ่อนทอดวนลงไปในความมืด เดินตามบันไดลงไปหลายร้อยขั้น อู๋เป่ยมาถึงแท่นหนึ่ง

แท่นนั้นเป็นสี่เหลี่ยมจตุรัส บนแท่นมีธูปดอกหนึ่งจุดอยู่ เปลวไฟสีฟ้าอ่อน สายควันลอยพลิ้วขึ้นไปเป็นสายบาง ๆ

เห็นธูปดอกนั้น หมาดำตัวใหญ่ก็เครียดจัดพูดว่า: ตอนผ่าน อย่าให้เส้นควันไหวแม้แต่นิดเดียว ไม่งั้นเราสองคนซวย!

อู๋เป่ยเพ่งดูอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจู่ ๆ ก็พุ่งเข้าไป ดึงธูปออกโยนไปด้านข้าง อวี้กว่างเซียะสะดุ้งเฮือก ร้องว่า: คุณทำอะไร!

อู๋เป่ยหัวเราะเย็น: คิดหรือว่า เจ้าของถ้ำจวนวางกลไกซ่อนเร้นพวกนี้ไว้เพื่อให้คนหลบเลี่ยงมัน?

อวี้กว่างเซียะชะงัก ถามว่า: ไม่ใช่หรือ?

อู๋เป่ย: เจ้าของถ้ำจวนตั้งกลไกซ่อนเร้นไว้ ก็เพื่อให้คนที่เข้ามาทำลายมันต่างหาก!

สิ้นคำ บนบันไดหินด้านหลังก็ปรากฏหุ่นยนต์โลหะตัวหนึ่ง กำดาบยาวสีทอง ฟันลงมาอย่างหนัก!

อู๋เป่ยไม่ถอยกลับพุ่งเข้าหา พุ่งเข้าประชิดตัวหุ่นเชิด ก่อนที่ดาบยักษ์จะฟาดลงมา ก็ประทับรอยฝ่ามือพลังเข้าที่หน้าอก ฝ่ามือนั้นใช้กำลังถึงเก้าส่วนสิบ หุ่นเชิดแตกกระจายเป็นชิ้นส่วนเกลื่อนพื้นในพริบตา

อู๋เป่ยย่างเท้าขึ้นบันไดสีทองเดินเข้าไป ทุกย่างก้าว แสงทองก็ไหลวนอยู่บนขั้นบันได สุดท้ายเขาถูกแสงทองห่อหุ้มแล้วหายลับ

อวี้กว่างเซียะนั่งเหม่อมองทางที่อู๋เป่ยลับไป แล้วพึมพำว่า: ถ้าเขาตายในนั้น ร่างเนื้อของผมจะทำยังไง?

ขณะเดียวกัน บนภูเขาเตี้ยปรากฏผู้คนกลุ่มหนึ่ง ทั้งชายหญิง ทั้งแก่หนุ่ม นับรวมได้เกือบร้อยคน! กลุ่มนี้พอลงจอดก็เริ่มค้นหากันพล่าน ไม่นานก็เจอจุดทางเข้าถ้ำจวน

ตรงนี้! ผู้บำเพ็ญในชุดคลุมสีเทาคนหนึ่งดีใจสุดขีด แล้วฝูงชนก็กรูกันเข้ามา บางคนมีปากเสียงจนวิวาท ต่อยตีกันทันที

ท่ามกลางความโกลาหล มีคนไปเหยียบหินก้อนหนึ่งอยู่หลายครั้ง ทันใดนั้น หินยักษ์รอบ ๆ สิบสองก้อนก็ลอยขึ้น และบนแต่ละก้อนก็มีอักขระยันต์ผุดขึ้น

มีทางเข้าอยู่จริง! คนชุดเทาดีใจลิงโลด

ทว่า กลุ่มนี้ไม่รู้รหัส หินสิบสองก้อน แต่ละก้อนมีตำแหน่งให้วางได้เป็นร้อย วิธีจัดวางมีมากมายมหาศาลจนแทบเป็นไปไม่ได้ที่จะลองได้ครบ พวกเขาลองไม่หยุด แต่จัดอย่างไรก็เปิดทางเข้าไม่ได้

ตอนนั้นอู๋เป่ยยังไม่รู้เลยว่าข้างบนเกิดเรื่องอะไรขึ้น เขาได้ปรากฏตัวอยู่ในห้องโถงใหญ่แห่งหนึ่ง ภายในห้องโถงใหญ่ มีบุรุษแต่งกายแบบนักปราชญ์นั่งอยู่หน้าโต๊ะเขียนหนังสือ จ้องภาพขนาดใหญ่พลางเหม่อลอย อู๋เป่ยเดินเข้ามา เขาก็ไม่รู้สึกตัว ใบหน้ามีรอยยิ้มบาง ๆ ผุดขึ้นเป็นพัก ๆ

อู๋เป่ยมองนักปราชญ์โดยไม่เอ่ยคำ เพราะเขารู้ว่าคนผู้นั้นเป็นเพียงภาพบันทึกของผู้มาก่อน บางคนที่ทรงพลัง หากพำนักอยู่ที่ใดนานเข้า กลิ่นอายก็จะตกค้าง ก่อเกิดเป็นภาพบันทึกที่ดูมีชีวิต แม้ภาพบันทึกจะมิใช่ของจริง แต่ยังรักษาส่วนหนึ่งของความคิดและความทรงจำไว้ได้

อู๋เป่ยเดินเข้าไปใกล้ แล้วเอ่ยว่า: คุณกำลังทำอะไรอยู่?

นักปราชญ์ไม่เงยหน้าขึ้น ตอบเสียงแผ่วว่า: ภาพกลไกสวรรค์นี้ยากเหลือใจ จุดกลไกสวรรค์ทั้งเก้าบนภาพ ข้าฟันฝ่ามาร้อยปีแล้วยังไร้ผล ข้าเจ็บใจนัก!

อู๋เป่ยมองภาพนั้น มีทั้งเส้นสายและอักขระยันต์ซับซ้อนยิ่ง วางเรียงอย่างไร้แบบแผน มองเพียงแวบเดียวก็พร่ามัวตาลาย

มันเรียกว่าภาพกลไกสวรรค์หรือ?

ใช่แล้ว ภาพนี้ซ่อน ‘กลไกของสวรรค์’ เอาไว้