ยามดอกวสันต์ผลิบาน นิยาย บท 184

ภายในเรือนเจียซู่ ฮูหยินใหญ่เหมี่ยนกำลังสนทนาอยู่กับฮูหยินผู้เฒ่ากวน “…ตอนที่นายท่านเดินออกมานั้นสวนทางกับนายท่านใหญ่เวิ่นของจวนห้าพอดี นายท่านใหญ่เวิ่นหัวเราะร่า ถามเขาว่าไปทำอะไร เขามองซ้ายมองขวา แต่ก็ไม่กล่าวอะไร นายท่านคาดเดาว่า เขาน่าจะไปคุยเรื่องหุ้นส่วนเช่นเดียวกัน กลับเป็นจวนสามที่ยังคงเงียบกริบ ไม่ได้ไปหาจวนหลัก และก็ไม่ไปติดต่อจวนรองด้วยเช่นเดียวกัน ทำเสมือนกับว่าไม่ทราบเรื่องนี้อย่างไรอย่างนั้น นายท่านให้คนจับตาดูเอาไว้แล้ว หากทางนั้นมีข่าวคราวอะไรพวกเราก็จะได้ทราบได้ในทันทีเจ้าค่ะ”

ฮูหยินผู้เฒ่ากวนกล่าว “กลัวแต่ว่าครั้งนี้จวนสามจะตัดสินใจยืนอยู่ข้างเดียวกับจวนรอง”

ที่ผ่านมาบทบาทของจวนสี่กับจวนห้าเสื่อมคลายลงมาโดยตลอด หากจวนสามร่วมมือกับจวนรองแล้ว จวนหลักคิดจะทำอะไรตามอำเภอใจ เกรงว่าคงจะไม่ง่ายเพียงนั้นอีกแล้ว

ภายในห้องจมอยู่ในความเงียบไปชั่วขณะหนึ่ง

ฮูหยินผู้เฒ่ากวนกล่าว “ไม่ว่าอย่างไร การเป็นคนต้องตั้งมั่นอยู่บนฐานของความจริงใจ พวกเราไม่อาจอกตัญญูคุณคนได้”

ฮูหยินใหญ่เหมี่ยนพยักหน้า

มีสาวใช้เด็กเลิกผ้าม่านขึ้นกล่าวรายงานว่าโจวเสาจิ่นกลับมาแล้ว

ทั้งสองคนต่างก็จบหัวข้อสนทนาลงอย่างพร้อมเพียงกัน ฮูหยินผู้เฒ่ากวนยิ่งแล้วใหญ่ หันไปส่งสายตาให้ฮูหยินใหญ่เหมี่ยนครั้งหนึ่ง พร้อมกับกระซิบกล่าวเสียงเบาว่า “พวกเด็กๆ ยังเด็กกันนัก ให้รู้สถานการณ์เพียงคร่าวๆ ก็พอ ไม่จำเป็นต้องบอกละเอียดมากนัก ระวังจะทำให้พวกนางตกอกตกใจเอาได้”

ฮูหยินใหญ่เหมี่ยนพยักหน้าหงึก ต้อนรับโจวเสาจิ่นเข้ามาด้วยรอยยิ้ม

โจวเสาจิ่นรู้สึกว่าบรรยากาศภายในห้องแปลกเล็กน้อย คาดเดาว่าเมื่อครู่ท่านยายกับท่านป้าใหญ่คงคุยอะไรบางอย่างที่ค่อนข้างตึงเครียดกันอยู่ กำลังลังเลว่าจะเล่าเรื่องไปเขาผู่ถัวให้ท่านยายฟังดีหรือไม่ เพราะอย่างไรพรุ่งนี้ฮูหยินผู้เฒ่ากัวก็จะมาเยี่ยมฮูหยินผู้เฒ่ากวน ต่อให้นางไม่พูด ฮูหยินผู้เฒ่ากวนก็ต้องทราบอยู่ดี แต่ใครจะรู้ว่าฮูหยินผู้เฒ่ากวนกลับกล่าวยิ้มๆ ขึ้นมาก่อนว่า “เจ้าเข้ามาอย่างรีบร้อนเช่นนี้ เกิดเรื่องอะไรขึ้นอย่างนั้นหรือ”

ชั่วขณะนั้นบรรยากาศที่เคร่งเครียดก็ถูกทำให้เจือจางลง

โจวเสาจิ่นอดทนเก็บงำความยินดีเอาไว้ในใจไม่ได้อีกต่อไป ยิ้มพลางเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้ฮูหยินผู้เฒ่ากวนกับฮูหยินใหญ่เหมี่ยนฟัง

ฮูหยินผู้เฒ่ากวนกับฮูหยินใหญ่เหมี่ยนต่างก็ดีใจไปกับนาง ฮูหยินใหญ่เหมี่ยนถึงกับดึงมือของนางเอาไว้พลางมองสำรวจนาง กล่าวขึ้นว่า “เช่นนั้นต้องเร่งตัดชุดใหม่สักสองสามชุดถึงจะถูก ยังมีคนที่ติดตามไปรับใช้อีก ไม่เพียงต้องเลือกคนที่มีความเป็นผู้ใหญ่และซื่อสัตย์เท่านั้น ยังต้องเลือกคนที่เข้ากับผู้อื่นได้ง่ายอีกด้วย ไปเขาผู่ถัวต้องผ่านเมืองหังโจว จากนั้นจากเมืองหังโจวไปถึงเมืองโจวซาน แล้วค่อยจากเมืองโจวซานไปขึ้นเกาะ ไปครั้งหนึ่งต้องใช้เวลามากกว่าหนึ่งเดือน จึงไม่อาจประมาทได้”

“เสาจิ่นร่วมทางไปกับฮูหยินผู้เฒ่ากัว เรื่องต่างๆ ระหว่างทางย่อมมีผู้อาวุโสคอยดูแล” ฮูหยินผู้เฒ่ากวนกล่าวตัดบทคำพูดของบุตรสะใภ้ กล่าวยิ้มๆ ว่า “เจ้าเพียงช่วยนางจัดเตรียมพวกเงินเอาไว้สำหรับมอบเป็นสินน้ำใจ เลือกบ่าวรับใช้ติดตามไปด้วยสักสองสามคน แล้วก็เรียกคนเข้ามาตัดชุดใหม่ให้นางสักสองสามชุดก็พอ อย่ากล่าวเจ้ากี้เจ้าการไม่สิ้นสุดเลย”

ฮูหยินใหญ่เหมี่ยนกับโจวเสาจิ่นต่างก็หัวเราะออกมา

โจวเสาจิ่นถือโอกาสนี้ถามว่าพาพี่สาวไปด้วยได้หรือไม่

ฮูหยินผู้เฒ่ากวนกล่าวปฏิเสธข้อเสนอของโจวเสาจิ่นอย่างราบเรียบว่า “เจ้าช่วยคัดพระธรรมให้ฮูหยินผู้เฒ่ากัว ได้รับความโปรดปรานจากฮูหยินผู้เฒ่ากัว ได้ติดตามฮูหยินผู้เฒ่ากัวไปจุดธูปไหว้พระที่เขาผู่ถัว นั่นก็เป็นวาสนาของเจ้า พวกเราไม่อาจทำตัวได้คืบจะเอาศอก เอ่ยขอไปจุดธูปไหว้พระที่เขาผู่ถัวกับฮูหยินผู้เฒ่ากัวด้วยได้”

โจวเสาจิ่นผิดหวังยิ่งนัก แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธเหตุผลของท่านยายได้

ฮูหยินผู้เฒ่ากวนปลอบโยนนางว่า “เจ้าก็อย่าได้เสียน้ำตาไปเลย ข้ารู้ว่าเจ้ามีเจตนาดี รอให้พี่ชายเก้ากับพี่ชายอี้ของเจ้าต่างแต่งงานกันหมดแล้ว ข้าก็จะได้พักผ่อนได้อย่างหมดห่วง ถึงเวลานั้นข้ากับป้าใหญ่ของเจ้าจะไปจุดธูปไหว้พระที่เขาผู่ถัว แล้วทิ้งให้เจ้าอยู่ดูแลบ้าน”

โจวเสาจิ่นไม่เข้าใจนัยแฝงที่อยู่ในประโยคนี้ จึงหัวเราะร่าพร้อมกับกล่าวรับปากไม่หยุดว่า “เจ้าค่ะ”

ฮูหยินผู้เฒ่ากวนจึงเร่งให้นางรีบคัดพระธรรมให้เสร็จ “ตอนนี้ก็ขึ้นอยู่กับเจ้าแล้ว เมื่อใดที่เจ้าคัดพระธรรมเสร็จ ฮูหยินผู้เฒ่ากัวก็จะออกเดินทางเมื่อนั้น หากเจ้าคัดไม่เสร็จ พวกนางก็ได้แต่ต้องรอเจ้าแล้ว”

ภาระความรับผิดชอบนี้ ออกจะหนักหนาอยู่บ้าง!

ชั่วขณะหนึ่งที่โจวเสาจิ่นรู้สึกราวกับว่าตนแบกภูเขาเอาไว้บนหลังลูกหนึ่งก็ไม่ปาน นางไม่กล้าคุยกับฮูหยินผู้เฒ่ากวนให้มากความ นางกลับไปที่ห้องพระอีกครั้ง แล้วตั้งอกตั้งใจคัดพระธรรม

ฮูหยินผู้เฒ่ากัวได้ยินแล้ว ตอนที่โจวเสาจิ่นมากล่าวอำลานาง นางมองโจวเสาจิ่นพร้อมกับหัวเราะไม่หยุด กล่าวขึ้นว่า “เด็กโง่ เจ้าเห็นใครเร่งออกเดินทางในช่วงที่อากาศร้อนอย่างช่วงซานฝู[1]นี้บ้าง เจ้าค่อยๆ คัดไปเถิด กว่าพวกเราจะออกเดินทาง ก็เกือบจะถึงฤดูใบไม้ร่วงแล้ว”

แต่โจวเสาจิ่นก็ยังคงรู้สึกระอายใจ

หากไม่ใช่เพราะนางลดความเร็วในการคัดพระธรรมลง จะคัดไม่เสร็จจนถึงตอนนี้ได้อย่างไร

นางรีบกล่าว “ท่านวางใจเถิดเจ้าค่ะ ข้าจะตั้งใจคัดให้ดีอย่างแน่นอน นี่เป็นสิ่งที่ทำถวายแด่องค์พระโพธิสัตว์ เป็นความตั้งใจอันดีของพวกเรา”

ฮูหยินผู้เฒ่ากัวพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง ให้ผลหม่อนเป็นรางวัลแก่นางหนึ่งตะกร้า

โจวเสาจิ่นนำกลับไปให้คนที่เรือนเจียซู่ได้ลองกินกัน

ฮูหยินผู้เฒ่ากวนให้คนนำไปมอบให้เฉิงเก้าหนึ่งจาน มอบให้เรือนหานชิวหนึ่งจาน เก็บเอาไว้ให้ตัวเองหนึ่งจาน ที่เหลือทั้งหมดให้โจวเสาจิ่นนำกลับไปที่เรือนหว่านเซียง

โจวเสาจิ่นจึงส่งไปมอบให้เฉิงเจียกับจี๋อิ๋งคนละหนึ่งจาน

เมื่อถึงยามกลางคืน นางกินผลหม่อนที่นำไปแช่ในน้ำบ่อให้เย็นแล้วไปด้วย นั่งรับลมเย็นอยู่ในสวนกับพี่สาวไปด้วย

นางกล่าวกับพี่สาวอย่างรู้สึกขอลุแก่โทษว่า “เดิมทีอยากจะให้ท่านไปด้วย ปรากฏว่าท่านยายบอกว่าไม่เหมาะสม วันข้างหน้าพวกเราสองพี่น้องค่อยไปจุดธูปไหว้พระที่เขาผู่ถัวด้วยกันสองคนก็แล้วกันนะเจ้าคะ”

โจวชูจิ่นได้ยินเกี่ยวกับเรื่องนี้มาก่อนแล้ว นางกล่าวอย่างเคืองๆ ว่า “ย่อมไม่เหมาะสมอยู่แล้ว เจ้าไม่ควรแม้แต่จะเอ่ยขึ้นมาด้วยซ้ำ อย่างไรก็ตาม ความคิดนี้ของเจ้าดียิ่ง วันข้างหน้าพวกเราสองพี่น้องค่อยไปจุดธูปไหว้พระด้วยกันที่เขาผู่ถัว ครั้งนี้ก็ถือเสียว่าเจ้าล่วงหน้าไปดูที่ทางก่อน ครั้งต่อไปตอนที่พวกเราไปจะได้ไม่ต้องกลายเป็นคนที่ไม่รู้อะไรเลย”

โจวเสาจิ่นหัวเราะอย่างขัดเขิน ถามพี่สาวว่า “ท่านอยากให้ข้าเอาอะไรกลับมาฝากหรือไม่เจ้าคะ”

“คุณหนูใหญ่ คุณหนูรอง” สีหน้าของภรรยาของหม่าฟู่ซานไม่สู้ดีนัก ร้องออกมาเพียงเสียงหนึ่งแล้วก็ยืนอยู่ตรงนั้น

โจวเสาจิ่นเข้าใจความหมาย จึงไล่คนที่รับใช้อยู่ในห้องออกไปก่อน

ภรรยาของหม่าฟู่ซานเดินไปดูที่หน้าประตูครั้งหนึ่ง จากนั้นถึงได้เดินกลับมาที่โจวเสาจิ่นสองพี่น้องอย่างรวดเร็ว กล่าวขึ้นอย่างร้อนรนว่า “มีจดหมายมาจากทางการ แจ้งว่าหลานทิงกับซินหลานทั้งสองคนเสียชีวิตอย่างกะทันหันอยู่ในห้องขังเมื่อคืนเจ้าค่ะ…”

ทั้งสองพี่น้องตกใจยิ่งนัก สีหน้าพลันเปลี่ยนเป็นขาวซีดเล็กน้อย

โจวชูจิ่นรีบถามขึ้นว่า “สรุปเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่”

น้ำเสียงของภรรยาของหม่าฟู่ซานยิ่งเบาลงไปอีกหลายส่วน “ทุกคนต่างก็ไม่แน่ใจนัก ผู้คุมเข้าใจว่าเป็นพวกเราที่ติดสินบนคนในคุก คนในคุกก็เข้าใจว่าเป็นผู้คุมที่ลงมือสังหาร…เรื่องนี้แปลกประหลาดยิ่งนัก ตอนนี้คนของทางการก็ยังไม่กล้าเข้าไปตรวจสอบอย่างจริงจัง ให้คนนำความมาแจ้งพวกเราที่เป็นเจ้าของเรื่องก่อน กล่าวว่าต้องเร่งตรวจสอบแล้ว จะได้ไม่เกิดปัญหาตามมาโดยไม่จำเป็น”

โจวชูจิ่นครุ่นคิดครู่หนึ่ง ให้โจวเสาจิ่นไปหยิบตั๋วเงินมาให้ภรรยาของหม่าฟู่ซานหนึ่งร้อยเหลี่ยง จากนั้นกล่าวกับภรรยาของหม่าฟู่ซานว่า “เจ้าไปบอกหม่าฟู่ซาน หาวิธีให้เจ้าหน้าที่ชันสูตรศพตรวจสอบให้แน่ชัดว่าทั้งสองคนเสียชีวิตได้อย่างไร แล้วก็ถือโอกาสหาวิธีสืบให้ได้ว่าใครเป็นคนลงมือ…พวกนางสองคนถูกขังอยู่ในคุก คนที่ลงมือได้ย่อมมีไม่มาก หากระมัดระวังสักหน่อย ย่อมตรวจสอบจนพบเบาะแสอะไรได้บ้าง เงินจำนวนนี้พวกเจ้าจงเอาไปจ่ายสินบนผู้คุมเหล่านั้น หากไม่พอ ก็ให้มาบอกข้า”

ภรรยาของหม่าฟู่ซานถือเงินนั้นออกจากซอยจิ่วหรูไป

โจวชูจิ่นจิบชาไปคำหนึ่งอย่างไม่เป็นสุข

โจวเสาจิ่นนึกถึงเฉิงลู่ขึ้นมาอย่างอธิบายไม่ได้

เรื่องราวที่เกิดขึ้นในปีนั้น พวกนางไม่ได้ปิดบังคนที่ตรอกฉุนอี้ แต่ตอนที่เฉิงลู่เข้ามากล่าวสวัสดีปีใหม่ที่จวนสี่นั้น กลับไม่เอ่ยถึงเรื่องนี้เลยแม้สักประโยค

ถ้าเขาทราบเรื่องนี้แล้ว เขาจะทำอย่างไรบ้าง

หลังจากที่โจวเสาจิ่นส่งพี่สาวออกไปเรียบร้อยแล้ว ก็สั่งการชุนหว่านว่า “เจ้านำความไปแจ้งหม่าฟู่ซานที ให้เขาตรวจสอบจ้าวต้าไห่คนข้างกายของคุณชายใหญ่ลู่สักหน่อย ดูว่าช่วงนี้เขากำลังทำอะไรอยู่บ้าง”

หากเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับเฉิงลู่ คนที่ลงมือกระทำย่อมต้องเป็นจ้าวต้าไห่คนที่เฉิงลู่ไว้ใจผู้นั้นอย่างแน่นอน

ผ่านไปไม่กี่วัน หม่าฟู่ซานก็เข้ามาขอพบโจวเสาจิ่นสองพี่น้องด้วยตัวเอง

****************************************************

[1] ซานฝู (三伏天) สามสิบวันที่อากาศร้อนที่สุดของปี นับจากกลางเดือนกรกฏาคมไปจนถึงกลางเดือนสิงหาคม