ยามดอกวสันต์ผลิบาน นิยาย บท 272

ภายในเรือนหานปี้ซาน ฮูหยินผู้เฒ่ากัวกำลังถามฉินโส่วเยวด้วยใบหน้านิ่วคิ้วขมวดว่า “เจ้าบอกว่าครั้งนี้โหย่วอี๋กลับมาพร้อมกับเจียซ่านด้วยอย่างนั้นหรือ”

โหย่วอี๋คืออีกชื่อหนึ่งของเฉิงสือคุณชายใหญ่ของจวนรอง

ฉินโส่วเยวกล่าว “เห็นบอกว่าเป็นท่านผู้นำตระกูลจวนรองเขียนจดหมายไปแจ้ง ให้เขากลับมาเตรียมตัวสำหรับการสอบขุนนางช่วงวสันตฤดูของปีหน้าขอรับ”

ฮูหยินผู้เฒ่ากัวแสยะยิ้มเย็น พลางกล่าว “ข้ารอคอยให้จวนรองได้มีจิ้นซื่อสักคน ถึงเวลานั้นพวกเขาก็จะได้รับรู้รสชาติความเจ็บปวดที่ข้าเคยลิ้มรสในปีนั้น”

ฉินโส่วเยวก้มศีรษะลงเล็กน้อย ไม่กล้าตอบอะไร

แน่นอนว่าฮูหยินผู้เฒ่ากัวไม่ได้คาดหวังให้ฉินโส่วเยวกล่าวคำพูดอะไรที่เหมือนกับนางออกมา ถามขึ้นว่า “เจียซ่านจะมาถึงบ้านเมื่อใด”

ฉินโส่วเยวเงยหน้าขึ้นกล่าวยิ้มๆ ว่า “อย่างมากสุดก็อีกสี่ถึงห้าวันขอรับ”

ฮูหยินผู้เฒ่ากัวพยักหน้า นัยน์ตามีแววยินดีอยู่หลายส่วน เอ่ยขึ้นว่า “แม่ของเขาไม่อยู่บ้าน ทางด้านเรือนตัวจย้าจึงต้องรบกวนเจ้าช่วยดูให้มากสักหน่อยแล้ว”

เรือนตัวจย้าเป็นสถานที่พักอาศัยของเฉิงสวี่ ว่างมาเกือบจะสองปีแล้ว วันนี้เขากลับมาจากจิงเฉิง ถึงแม้ที่นั่นจะมีคนไปทำความสะอาดอยู่บ่อยๆ แต่ก็ขาดบรรยากาศของการมีคนพักอยู่ไปไม่น้อย ตามความหมายของฮูหยินผู้เฒ่ากัวก็คือ นอกจากตกแต่งใหม่ตามแบบที่เป็นที่นิยมในช่วงนี้แล้ว ยังต้องให้พวกบ่าวรับใช้ย้ายเข้าไปอยู่ก่อนด้วย

ฉินโส่วเยวกล่าวยิ้มๆ ว่า “ฮูหยินผู้เฒ่ากล่าวหนักไปแล้ว เพียงแต่ว่านายท่านสี่บอกว่า ให้คุณชายใหญ่เข้าไปอยู่ที่เจ่าหยวน บอกว่าที่นั่นเงียบสงบ เหมาะสำหรับให้คุณชายใหญ่ได้อ่านตำราพอดีขอรับ”

ฮูหยินผู้เฒ่ากัวตะลึงงัน จากนั้นกล่าวยิ้มๆ อย่างโล่งใจว่า “คิดไม่ถึงว่าเขาก็สนใจเรื่องพวกนี้ด้วย เห็นได้ชัดว่าต้องการสอนหนังสือเจียซ่านจริงๆ” กล่าวจบก็ถอนหายใจออกมาครั้งหนึ่ง “ข้าอยากให้เขากับเจียซ่านใกล้ชิดกันมากขึ้นมาโดยตลอด แต่เขาก็เย็นชานิ่งเฉยตลอดมา คิดไม่ถึงว่าตอนนี้กลับเสมือนกับว่าอยู่ๆ ก็คิดได้แล้วอย่างไรอย่างนั้น แต่จะดีจะร้ายก็ทำให้ข้าเหมือนได้ยกก้อนหินออกจากอกเสียที”

ฉินโส่วเยวกล่าวยิ้มๆ ว่า “นายท่านสี่เป็นคนที่ข้างนอกดูเย็นชาแต่ข้างในอบอุ่นนัก มิใช่ว่าเขาไม่สนใจคุณชายใหญ่ เพียงแต่ว่าไม่ใช่คนที่ชอบถามไถ่สารทุกข์สุกดิบเหมือนผู้อื่นก็เท่านั้นขอรับ”

ฮูหยินผู้เฒ่ากัวพยักหน้ายิ้มๆ พลางกล่าว “เรื่องให้เจียซ่านย้ายไปอยู่ที่เจ่าหยวนนั้น เป็นจื่ออันหรือจื่อผิงที่เป็นคนมาบอกเจ้าหรือ เช่นนั้นเรื่องทางด้านเจ่าหยวนข้าไม่ยุ่งแล้วก็แล้วกัน รบกวนพวกเจ้าช่วยใส่ใจด้วยแล้ว”

“ท่านวางใจเถิดขอรับ!” ฉินโส่วเยวกล่าว “เป็นจื่อผิงที่มาบอกข้า แม้นจะบอกว่าให้คุณชายพักอยู่ที่เจ่าหยวน แต่ก็ไม่อาจปล่อยให้คุณชายใหญ่อยู่ที่เจ่าหยวนเพียงลำพัง ข้าเองก็จะตามไปด้วย หากทางด้านนี้ฮูหยินผู้เฒ่ามีเรื่องอะไร ก็ให้คนนำความไปบอกข้าได้ จื่อผิงจะรั้งอยู่ที่นี่ขอรับ”

ฮูหยินผู้เฒ่ากัวตกตะลึงไปอีกครั้งหนึ่ง กล่าวยิ้มๆ ว่า “นี่ก็เป็นการจัดเตรียมของเจ้าสี่หรือ”

ฉินโส่วเยวกล่าวยิ้มๆ ว่า “ใช่แล้วขอรับ! นายท่านสี่บอกว่าถือโอกาสนี้ดูว่าจะเป็นจื่ออันหรือว่าจื่อผิงที่เหมาะสมจะทำหน้าที่เป็นพ่อบ้านใหญ่ของตระกูลฉินมากกว่า”

“เจ้าเด็กคนนี้” ฮูหยินผู้เฒ่ากัวกล่าวยิ้มๆ “เลอะเลือนแล้วกระมัง ต่อไปเป็นเจียซ่านที่จะมาเป็นหัวหน้าตระกูล พ่อบ้านใหญ่ของตระกูลฉิน ต้องเข้ากันได้กับเจียซ่านถึงจะถูก ในเมื่อเขามีใจจะให้จื่อผิงหรือไม่ก็จื่ออันรั้งอยู่ที่บ้าน ก็ควรจะจัดให้พวกเขาไปรับใช้ที่เจ่าหยวนถึงจะถูก เหตุใดถึงกลับกัน ส่งเจ้าไปเจ่าหยวน แล้วให้จื่อผิงรั้งอยู่ที่นี่เล่า”

ฉินโส่วเยวกล่าวยิ้มๆ ว่า “นายท่านสี่อาจจะยังเป็นกังวลในความสามารถของจื่อผิงหรือไม่ก็ของจื่ออันอยู่ ก็เลยยังไม่ทันคิดถึงเรื่องที่ว่าจะเข้ากันได้กับคุณชายใหญ่หรือไม่ขอรับ”

“ก็จริง!” ฮูหยินผู้เฒ่ากัวกล่าวยิ้มๆ “ตระกูลฉินจงรักภักดีและทำเพื่อจวนหลักของพวกข้ามาโดยตลอด ข้าจึงไม่กังวลเรื่องที่ว่าจื่อผิงหรือจื่ออันกับเจียซ่านของพวกข้าจะเข้ากันได้หรือไม่ ใช้โอกาสระหว่างที่คนแก่อย่างพวกเราสองคนยังมีชีวิตอยู่นี้ให้พวกเขาทั้งสองได้ฝึกฝนไปก่อนก็ดีเหมือนกัน”

ฉินโส่วเยวรีบกล่าวยิ้มๆ ว่า “ดูคำพูดของท่านสิขอรับ บ่าวจะเทียบกับฮูหยินผู้เฒ่าได้อย่างไร…”

“พอแล้วๆ เจ้าก็อย่ามาพูดถ่อมตัวต่อหน้าข้าเลย” ไม่รอให้เขาได้กล่าวจบ ฮูหยินผู้เฒ่ากัวก็ตัดบทคำพูดของเขาเสียก่อน เอ่ยยิ้มๆ ว่า “เจ้าเองก็อายุหกสิบกว่าแล้ว มีเรื่องอะไรก็มอบหมายให้คนใต้บังคับบัญชาไปทำให้ก็พอ ตัวเองต้องพักผ่อนให้มากถึงจะถูก”

“ขอบคุณฮูหยินผู้เฒ่ามากขอรับ!” ฉินโส่วเยวกล่าวขอบคุณอย่างถ่อมตัวครู่หนึ่ง ถึงได้กล่าวอำลาฮูหยินผู้เฒ่ากัว แล้วไปจัดการเรื่องไปเจ่าหยวน

โจวเสาจิ่นได้ข่าวแล้วก็เบิกบานด้วยความยินดีอย่างห้ามไม่อยู่

นางรู้อยู่แล้วว่า เมื่อท่านน้าฉือรู้ว่านางไม่ชอบเฉิงสวี่ ย่อมไม่มีทางที่จะไม่ทำอะไรเลยสักนิดอย่างแน่นอน

อย่างไรก็ตาม การส่งเฉิงสวี่ไปอยู่เจ่าหยวน ไกลจากที่นี่ไม่น้อย…ช่างดียิ่งนัก!

นางวางพู่กันวาดภาพในมือลง ตั้งศอกขึ้นมือเท้าคางนั่งใจลอยขึ้นมา

เมื่อไรท่านน้าฉือจะกลับมานะ

ตกลงเขาไปทำอะไรกันแน่

ไม่รู้ว่ามีอันตรายหรือไม่

นางมีเรื่องมากมายอยากคุยกับเขา

ไม่ว่าเขาจะเดินทางโดยเรือหรือม้าล้วนมีอันตราย เมื่อกลับมาแล้วนางควรจะเกลี้ยกล่อมเขาให้ต่อไปเดินทางให้น้อยลงดีหรือไม่นะ…

ขณะที่โจวเสาจิ่นคิดเรื่อยเปื่อยอยู่นั้น ทันใดนั้นก็มีเสียงของฮูหยินผู้เฒ่ากัวดังขึ้นมาจากด้านหลัง “ภาพของเจ้าภาพนี้คือ…ภาพองค์กวนอิม เจ้าเตรียมจะปักภาพองค์กวนอิมหรือ”

โดยไม่ทันได้ตั้งตัว โจวเสาจิ่นจึงสะดุ้งตกใจไปครั้งใหญ่

นางรีบยืนขึ้น ร้องขึ้นเสียงหนึ่งว่า “ฮูหยินผู้เฒ่า”

ฮูหยินผู้เฒ่ากวนกล่าวขอบคุณครั้งแล้วครั้งเล่า

ทั้งสองคนพูดคุยกันอยู่ครู่หนึ่ง ฮูหยินผู้เฒ่ากัวกำลังคิดจะถามเรื่องเรือนหลังใหม่ของเฉิงเก้า ซื่อเอ๋อร์ก็วิ่งเข้ามาเสียก่อน แต่พอเห็นฮูหยินผู้เฒ่ากัว ก็รีบลดมือลงไปยืนอยู่ข้างๆ

ฮูหยินผู้เฒ่ากัวจึงยิ้มออกมา ให้โจวเสาจิ่นประคองนาง กล่าวขึ้นว่า “พวกเราไปดูสถานที่ที่เจ้าปลูกดอกไม้กันหน่อยดีหรือไม่ รู้ว่าเจ้าปลูกดอกไม้ได้ดีมาตั้งนานแล้ว วันนี้ข้าจะได้ไปดูเปิดหูเปิดตาสักหน่อยแล้ว!”

ฮูหยินผู้เฒ่ากวนหน้าแดงก่ำ กล่าวขึ้นว่า “สะใภ้ใหญ่ไม่จำเป็นต้องทำตัวเป็นคนนอกกับข้าเช่นนี้! ซื่อเอ๋อร์ เกิดเรื่องอะไรขึ้น เหตุใดเจ้าถึงได้ดูร้อนรนเช่นนี้”

ซื่อเอ๋อร์ทราบว่าได้สร้างปัญหาเอาไว้แล้ว ตกใจจนหน้าซีดเผือด เอ่ยขึ้นอย่างสั่นกลัวว่า “ฮูหยินผู้เฒ่า เมื่อครู่ข้าได้พบกับบ่าวสูงวัยของจวนห้า ได้ยินว่าสะใภ้ใหญ่สือของจวนรองเป็นแม่สื่อทาบทามบุตรสาวคนโตของเจ้าเมืองอู๋ให้กับคุณชายใหญ่นั่วของจวนห้าเจ้าค่ะ”

บุตรสาวคนโตของเจ้าเมืองอู๋…นั่นมิใช่ว่าจะเป็นอู๋เป่าจางหรอกหรือ

โจวเสาจิ่นตกอยู่ในอาการตะลึงพรึงเพริด

ชาติก่อนนางถูกทาบทามให้เฉิงลู่นี่นา!

นางหันไปมองผู้อาวุโสทั้งสองท่านอย่างอดไม่ได้

ใบหน้าของฮูหยินผู้เฒ่ากัวและฮูหยินผู้เฒ่ากวนต่างเต็มไปด้วยความประหลาดใจ แสดงว่าคิดไม่ถึงเช่นกัน เป็นหวังมามาคนข้างกายของฮูหยินผู้เฒ่ากวนที่ได้สติกลับมาก่อน กล่าวยิ้มๆ ว่า “คุณชายใหญ่ของจวนห้าจะหมั้นหมายแล้ว นี่นับว่าเป็นเรื่องน่ายินดีเรื่องหนึ่ง!”

จริงด้วย อย่างไรก็วางใจได้มากกว่าคนที่เฉิงเวิ่นหรือฮูหยินใหญ่เวิ่นต้องการไปสู่ขอ

อย่างไรก็ตาม อู๋เป่าจางจะยอมตกลงหรือ

นางไม่ชอบอู๋เป่าจางจริงๆ ควรจะคัดค้านหรือไม่นะ

โจวเสาจิ่นกังวลใจเล็กน้อย

ภายในเรือนหลิวทิงของเฉิงสือ หงซื่อผู้เป็นฮูหยินใหญ่อี๋ก็มีอาการกังวลใจเล็กน้อยเช่นเดียวกันกับโจวเสาจิ่น นางถามเจิ้งซื่อสะใภ้ใหญ่สือว่า “นี่จะเหมาะสมหรือ จะดีจะร้ายคุณหนูใหญ่อู๋ผู้นั้นก็เป็นบุตรสาวของจวนท่านเจ้าเมือง นั่วเกอเอ๋อร์ยังไม่มียศตำแหน่งอะไรแม้สักอย่าง อีกทั้งนิสัยเกียจคร้าน เทียวไปเทียวมาไปวันๆ เท่านั้น…”

“ท่านแม่ ท่านอย่ากังวลใจไปเลยเจ้าค่ะ” สะใภ้ใหญ่สือยิ้มพลางจับมือของแม่สามีเอาไว้ นั่งเคียงกันลงบนตั่งหลัวฮั่น “เรื่องนี้ข้าเองก็ได้สอบถามเป่าจางแล้ว นางตกลงเจ้าค่ะ ถึงแม้นางจะเป็นบุตรสาวคนโตของท่านเจ้าเมือง ทว่ามารดาก็เสียไปตั้งแต่ยังเป็นทารก ชีวิตในบ้านจึงไม่ค่อยสบายนัก คนที่ฮูหยินอู๋ผู้นั้นทาบทามให้นางหากมิใช่พ่อหม้ายอายุมากก็เป็นคนเสเพลเจ้าสำราญชอบกินดื่มทั้งนั้น นานๆ ครั้งถึงจะเป็นคนมีการศึกษาสักสองสามคน แต่ทั้งหมดก็ล้วนแต่เพราะสนใจในสถานะของเป่าจาง หวังจะได้ประโยชน์จากตระกูลอู๋ทั้งนั้น แม้นั่วเกอเอ๋อร์จะไม่ได้มีความรับผิดชอบเหมือนผู้อื่น แต่ก็เป็นคนจิตใจดี นิสัยอ่อนโยน กตัญญูรู้ความ และยังมีตระกูลเฉิงคอยปกป้อง เป่าจางได้แต่งให้เขา พูดกันอย่างถี่ถ้วนแล้วยังนับว่าเป็นวาสนาดีของเป่าจางด้วยซ้ำเจ้าค่ะ!”