บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ นิยาย บท 1198

บทที่ 1198 สามพี่น้อง

“พี่ใหญ่ เป็นอย่างไรบ้าง? ภารกิจสำเร็จแล้วใช่ไหม?”

“แค่สังหารหมู่ทั้งหมู่บ้านตระกูลใหญ่ทางใต้ก็จะจ่ายเงินให้พวกเราหนึ่งพันตำลึง การค้านี้ทำกำไรได้ง่ายเหลือเกิน!”

เฉินเหยียนจงแสดงท่าทีตื่นเต้นอย่างมาก

นับตั้งแต่พ่ายแพ้ต่อฉินเฟิงที่อำเภอหมิง พวกเขาสามพี่น้องก็ต้องเผชิญความยากลำบากนับไม่ถ้วน

ไม่มีอาวุธและเกราะติดตัว ต่อให้กล้าหาญเพียงใด เมื่อเผชิญหน้ากับกองทัพปกติ ก็ทำได้แค่หนีเอาชีวิตรอดเท่านั้น

ในตอนที่พวกเขาสามพี่น้องเกือบจะหมดหนทาง ตระกูลใหญ่ทางใต้ก็ส่งคนมาติดต่อพวกเขา

สามพี่น้องรีบเดินทางไปยังเจียงหนานพอไปถึงเขตแดนเจียงหนานก็ได้รับลูกน้องหกร้อยคน ม้าศึกสามร้อยตัว เบี้ยหวัดทหารรวม ๆ แล้วคงเกินห้าพันตำลึง

ตอนนี้ตระกูลใหญ่ทางใต้ยังเสนอข้อเสนอที่น่าสนใจยิ่งขึ้นไปอีก

พวกเขาฆ่าล้างหมู่บ้านหนึ่งครั้ง ก็จะได้รับเงินหนึ่งพันตำลึง แค่กัดฟันทำอีกสักสองสามครั้ง ถึงแม้ว่าต่อไปจะต้องจากออกจากเจียงหนานแต่พวกเขาก็มีเงินติดตัว จะได้เชิดหน้าชูตาขึ้นมาบ้าง

คำพูดที่ว่าเงินทองทำให้คนกล้าหาญต้องลำบาก ไม่ใช่แค่คำพูดเท่านั้น

ในขณะที่เฉินเหยียนจงกำลังคุยอย่างออกรสชาติ พยายามซักไซ้อู๋เหอลี่เกี่ยวกับสถานการณ์ของหมู่บ้านต้าเถียน ฉางเฉิงก็ดึงตัวเขาออกไปทันที

เฉินเหยียนจงมีนิสัยตรงไปตรงมา คิดอะไรก็พูดออกมาตามนั้น ไม่เคยเล่นลูกไม้ใด ๆ

ในตอนนี้เมื่อเผชิญกับสายตาที่ส่งมาจากพี่รอง เฉินเหยียนจงกลับไม่ได้ใส่ใจ

“พี่รอง ท่านต้องการทำอะไรกันแน่ มีอะไรก็พูดตรง ๆ มาเลยไม่ได้หรือ?”

“ข้าเกลียดที่สุดคือการเดาใจ!”

ฉางเฉิงจนปัญญาที่จะจัดการกับเฉินเหยียนจงที่หัวแข็ง ถ้าไม่บอกให้รู้ถึงผลได้ผลเสีย เฉินเหยียนจงคงจะรบกวนอู๋เหอลี่ไม่เลิก

ฉางเฉิงถอนหายใจ พลางชำเลืองมองอู๋เหอลี่ที่นั่งเงียบอยู่ข้างต้นไม้ตั้งแต่ต้นจนจบ

เฉินเหยียนจงยิ่งสงสัยมากขึ้น เขาเป็นคนตรงไปตรงมา ไม่รู้จักอ้อมค้อม จะไปรู้ได้อย่างไรว่าการกระทำและคำพูดของเขามีความหมายอย่างไรต่ออู๋เหอลี่

ฉางเฉิงพูดอย่างหงุดหงิด “ยังมองไม่ออกอีกหรือ? พี่ใหญ่อารมณ์ไม่ดีอยู่แล้ว ตอนนี้อย่าเพิ่งไปราดน้ำมันลงบนกองไฟเลย”

เฉินเหยียนจงย่อมไม่ยอมรับ เขาเชิดหน้าขึ้นโต้แย้ง “พี่รองกำลังว่าข้าไม่มีหัวคิดใช่ไหม?”

“ข้าไม่ได้พูดผิดนี่ ฆ่าคนทั้งหมู่บ้านแลกมาได้เงินตั้งพันตำลึง การค้าดี ๆ แบบนี้ แต่ก่อนคิดยังไม่กล้าคิดเลย”

“พี่ใหญ่ ก็แค่ชาวบ้านธรรมดาเท่านั้น มีอะไรให้ต้องลังเลด้วย!”

“จะทำการใหญ่ ย่อมต้องเผชิญกับการตัดสินใจมากมาย”

“พวกเราตอนนี้เข้าร่วมกับตระกูลใหญ่ทางใต้แล้ว ก็ต้องทำตามข้อตกลงที่ว่ารับเงินเขามาก็ต้องทำงานให้คุ้มค่า”

“ถ้าไม่รักษาคำพูด ต่อไปใครจะกล้าร่วมงานกับพวกเรา?”

คำพูดของเฉินเหยียนนั้นตรงประเด็น ตระกูลใหญ่ทางใต้ที่เลือกใช้พี่น้องทั้งสามคน เพราะเห็นถึงนิสัยของอู๋เหอลี่ที่พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อให้ภารกิจสำเร็จ แม้จะต้องเผาเรือทิ้งก็ตาม

ในตอนนั้นอู๋เหอลี่ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาดูว่างเปล่า

ราวกับว่าเขาได้ทิ้งสิ่งสำคัญที่สุดไปนานแล้ว เพื่อความสำเร็จ เขาต้องประนีประนอมและปล่อยเลยตามเลยครั้งแล้วครั้งเล่า

ในขณะนี้ ในหัวของอู๋เหอลี่เต็มไปด้วยภาพดวงตาอันสิ้นหวังของสตรีและเด็กในหมู่บ้านต้าเถียน

แม้ว่าก่อนหน้านี้ในเขตอำเภอหมิง อู๋เหอลี่เคยทำเรื่องปล้นฆ่ามาก่อน แต่เขามักจะลงมือกับคนมีอำนาจวาสนาเท่านั้น สำหรับชาวบ้านธรรมดา หากปล่อยได้ก็จะปล่อย

“พี่ใหญ่ ข้าคิดว่าอย่างนี้ เงินพวกเราต้องหา กำลังที่เป็นของพวกเราเองก็ต้องบ่มเพาะ”

“อาศัยแค่ทหารหกร้อยนายที่ตระกูลใหญ่ทางใต้ให้มา ไม่มีทางสร้างอำนาจได้แน่”

“อีกอย่าง หลังจากงานสำเร็จแล้วตระกูลใหญ่ทางใต้จะหักหลังพวกเราหรือไม่ก็ยังไม่รู้”

“อย่าไปดูทหารแดนใต้พวกนี้เลย ตอนนี้พวกมันดูจงรักภักดี แต่พอถึงวันที่พลิกหน้ามือเป็นหลังมือ พวกมันจะไม่ลังเลที่จะแทงข้างหลังเราเลย”

อู๋เหอลี่พยักหน้า คำพูดของฉางเฉิงตรงกับความคิดในใจเขาพอดี

เหตุการณ์ที่หมู่บ้านต้าเถียนวันนี้ได้เป็นสัญญาณเตือนอู๋เหอลี่แล้วว่า ทหารของผู้อื่นไม่มีวันกลายเป็นของตนได้

หากไม่มีกองกำลังที่จงรักภักดีอยู่ในมือ พวกเขาสามพี่น้องก็จะเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในมือผู้อื่นตลอดไป

เมื่อทั้งฉางเฉิงและเฉินเหยียนจงต่างเสนอให้หาเงินด่วนต่อไป อู๋เหอลี่ก็ได้แต่ตกลง

แต่เขาไม่ยอมออกหน้าเองอีกแล้ว สายตาของสตรีและเด็กเหล่านั้นส่งผลกระทบต่อจิตใจเขามากเกินไป

ผลลัพธ์เป็นไปตามคาด เฉินเหยียนจงรับภาระหนักนี้ด้วยความเต็มใจ

“ฮ่า ๆ พี่ใหญ่ ท่านกับพี่รองพักผ่อนในค่ายให้สบายเถิด การออกไปสังหารข้างนอกนั้น ให้เป็นหน้าที่ของข้าเองก็พอ”

เฉินเหยียนจงรู้ว่าอู๋เหอลี่ใจอ่อน ไม่อยากทำอะไรถึงที่สุด

แต่เฉินเหยียนจงกลับไม่สนใจเรื่องพวกนี้เลย ในเมื่อสามพี่น้อง ต้องมีคนหนึ่งรับผิดชอบงานสกปรกโดยเฉพาะ

นึกถึงฉินเฟิง เฉินเหยียนจงก็กัดฟันกรอด “ความแค้นที่อำเภอหมิงนั้น ข้าจะคิดบัญชีทั้งต้นทั้งดอกกับเจ้าให้สาสม”

“ข้าอยากรู้นักว่า ระหว่างพวกเราใครจะตายบนแผ่นดินเจียงหนานนี้ก่อนกัน!”