บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ นิยาย บท 1237

บทที่ 1237 ติดอยู่ในวงล้อมศัตรู

ในสถานการณ์เช่นนี้ จะหยุดไม่ได้ มิฉะนั้นหากถูกล้อมไว้ ก็เท่ากับรอความตาย

ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขาจะไม่มีกองหนุน เพราะฉินเฟิงได้ส่งทหารทั้งหมดออกไปจนหมดแล้ว

ฉินเฟิงออกคำสั่งอย่างเด็ดขาด “ฆ่าแล้วฝ่าออกไป!”

เนื่องจากเส้นทางด้านหลังถูกตัดขาดแล้ว อีกทั้งกองทหารม้าเบียดกันอยู่ ไม่สามารถหันหัวม้าได้ ดังนั้นภายใต้การนำของฉินเฟิงห้าร้อยกองทหารม้าทมิฬจึงบุกตะลุยไปข้างหน้าต่อไปโดยตรง

เมื่อความเร็วของม้าลดลง แรงปะทะก็ลดลงอย่างรวดเร็ว กองทหารม้าแถวหน้าจึงสละทวน หันมาใช้ดาบยาว ขวานใหญ่ หรืออาวุธหนักอื่น ๆ แทน

อาวุธหนักเหล่านี้สามารถสร้างความเสียหายร้ายแรงได้ แม้แต่กับทหารราบเกราะหนัก

และผู้ที่อยู่ในสนามรบล้วนเป็นทหารราบเบา เมื่อเผชิญหน้ากับกองทหารม้าทมิฬที่สวมเกราะหนักและอาวุธหนัก พวกเขาไม่สามารถต้านทานได้แม้แต่ก้าวเดียว ศัตรูทุกคนที่ขวางหน้า ไม่มีใครสามารถทนได้แม้แต่การปะทะเพียงครั้งเดียว

บ่อยครั้งที่กองทหารม้าแถวหน้าทุกครั้งที่โบกอาวุธ สามารถสังหารศัตรูได้หนึ่งคนโดยตรง

เมื่อเผชิญหน้ากับกองทหารม้าทมิฬที่ไม่อาจต้านทานได้ ทหารราบเบาโดยรอบเริ่มถอยร่นออกไป

แต่สายตาของฉินเฟิงไม่มีความลังเลใด ๆ อยู่ด้านหลังแถวหน้าเขาตะโกนสั่งเสียงหนักแน่น “ห้ามหยุด!”

“บุกต่อไปข้างหน้า ทะลวงศัตรูให้แตกพ่ายไปเลย!”

สถานการณ์ชัดเจนแล้ว หากหันหัวม้ากลับ แถวทัพอาจจะกระจัดกระจายและสับสน ซึ่งสำหรับฉินเฟิงแล้วนั่นเป็นเรื่องอันตรายถึงชีวิต ดังนั้นนอกจากการบุกตรงไปข้างหน้าแล้ว ก็ไม่มีทางเลือกอื่น

กองทหารม้าทมิฬห้าร้อยนายพุ่งทะยานดั่งคมดาบ ผ่ากองทัพศัตรูหลายพันนายให้แตกกระเจิง

เนื่องจากกองทหารม้าทมิฬไม่ได้นำม้าสำรองติดตัวมาด้วย ดังนั้นสวีโม่และองครักษ์ที่รอดชีวิต ทั้งหมดจึงเดินเท้า แทรกอยู่ตรงกลางกองทหารม้าทมิฬตอนนี้ภารกิจเดียวของพวกเขาไม่ใช่การฆ่าศัตรู ไม่ใช่การช่วยเหลือ แต่เป็นการเอาชีวิตรอด ไม่ให้ล้มลงไปถูกทหารม้าเหยียบ

“ฆ่า! ฆ่า! ฆ่า!”

ฉินเฟิงกับกองทหารม้าทมิฬฝ่าแนวศัตรูไปได้ในคราวเดียว เคลื่อนจากทางเหนือของสนามรบไปยังทางใต้

แม้จะหลุดพ้นจากแนวศัตรูมาได้อย่างยากลำบาก แต่ฉินเฟิงก็ไม่มีเวลาหายใจหอบ เพราะตำแหน่งที่เขายืนอยู่แทบไม่ต่างอะไรกับหน้าผา หากก้าวพลาดเพียงก้าวเดียว ก็ไม่สามารถกลับมาได้อีกเลย

ทางใต้ของสนามรบคือพื้นที่ปฏิบัติการของศัตรู ไกลออกไปมีกองกำลังใหญ่เคลื่อนไหวอยู่ตลอดเวลา

กองกำลังที่อยู่ใกล้ฉินเฟิงมากที่สุดอยู่ห่างออกไปเพียงหนึ่งลี้เท่านั้น แม้แต่การมองด้วยตาเปล่าก็สามารถเห็นสถานการณ์ของอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจน

ความรุนแรงของสนามรบฝั่งตะวันออกไม่ได้ด้อยไปกว่าสนามรบหลักที่เมืองกูซูเลยแม้แต่น้อย

“ฉินอ๋องพวกเราต้องรีบกลับไปยังเขตป้องกันโดยเร็วที่สุด หากไม่มีท่านคุมสนามรบ ถ้ามีอะไรเปลี่ยนแปลง ผลที่ตามไม่อาจคาดเดาได้”

เมื่อได้ยินเสียงตะโกนของสวีโม่ฉินเฟิงก็โบกมือใหญ่ แล้วตะโกนเสียงต่ำว่า “ไม่ต้องกังวล!”

“อำนาจบัญชาการในสนามรบหลักได้มอบให้ซุนปอและจ้าวอวี้หลงทั้งหมดแล้ว”

“จ้าวอวี้หลงทำหน้าที่บัญชาการแนวหน้า ซุนปอบัญชาการอยู่เบื้องหลัง เพียงพอที่จะควบคุมสถานการณ์ได้”

“สถานการณ์ในแนวรบทางตะวันออกเลวร้ายกว่าแนวรบหลักมาก พวกเราต้องรักษาที่นี่ไว้ให้ได้”

เมื่อได้ยินดังนั้น สวีโม่มองดูศัตรูที่เคลื่อนไหวเข้ามาไม่หยุดราวกับฝูงหมาป่า สายตาของเขาหนักอึ้งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“ไม่นึกว่าจะมีศัตรูมากมายขนาดนี้…”

“ตระกูลใหญ่ทางใต้ไม่ใช่ว่าพวกเขาส่งกำลังมาทั้งหมดแล้วกระมัง?!”

ฉินเฟิงกลับมีสายตาที่มุ่งมั่น พูดอย่างหนักแน่น “ไม่ต้องสนใจมากนัก มากี่คนก็ฆ่าให้หมดเท่านั้น”

“ศึกครั้งนี้ กองทัพของพวกเราต้องไม่ถอย!”

ในขณะนั้น มีศัตรูเริ่มเคลื่อนเข้ามาใกล้ทางนี้แล้ว

เมื่อพบว่าฝ่ายตรงข้ามเป็นทหารราบเบาเป็นหลัก ฉินเฟิงตัดสินใจทันที “โจมตี ฆ่าพวกมันให้หมด!”

ม้าศึกไม่สามารถโต้กลับได้ แม้จะสวมเกราะหนาหนักเพียงใด ในชั่วพริบตาก็ถูกศัตรูสังหารไปเกินครึ่ง

ซากม้าศึกที่กองทับกันนั้น กีดขวางการเคลื่อนที่ของศัตรูอย่างมาก

และท่ามกลางซากม้าศึกเหล่านั้น คือฉินเฟิงและเหล่ากองทหารม้าทมิฬที่กำลังต่อสู้อย่างดุเดือด

เนื่องจากศัตรูขาดทหารเกราะหนัก ฉินเฟิงและกองทหารม้าทมิฬเพียงแค่ถือแหลนม้าจัดทัพเป็นวงกลม แล้วแทงศัตรูที่เข้ามาประชิดก็เพียงพอแล้ว

แผนการรบแบบเม่นนี้ แม้จะเรียบง่ายแต่มีประสิทธิภาพสูง

ซากม้าและศัตรูกองสูงขึ้นเรื่อย ๆ ประกอบกับความมืดมิด ทั้งสองฝ่ายประจันหน้ากันในระยะประชิด ทหารธนูเดินเท้าไม่อาจแสดงศักยภาพได้เลย

ฉินเฟิงนำทหารเพียงห้าร้อยนาย สามารถต้านการโจมตีของศัตรูที่มากมายดั่งมหาสมุทรได้

สวีโม่แทงศัตรูตรงหน้าจนตายด้วยหอกยาว ดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือด กัดฟันคำรามด้วยความโกรธ “ท่านอ๋องชาตินี้ข้าได้เป็นพี่น้องกับท่าน คุ้มค่าแล้ว!”

“หากต้องตายที่นี่ พวกเราก็จะได้เป็นสหายร่วมทางบนสะพานไน่เหอ”

“หากเกิดปาฏิหาริย์ พวกเราได้ออกไปจากที่นี่อย่างมีชีวิต ข้าจะยอมรับการลงโทษจากองค์ชายฉินอ๋องทุกประการ!”

สวีโม่เข้าใจดีว่า หากฉินเฟิงไม่มาช่วยเขา ก็คงไม่ต้องตกอยู่ในวงล้อมอันหนาแน่นเช่นนี้

ฉินเฟิงทั้งสังหารศัตรูที่บุกเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง ทั้งคำรามตอบ “ถึงเจ้าไม่อยู่ที่นี่ ข้าก็ต้องมาอยู่ดี!”

“ไม่มีกำลังทหารเหลือพอที่จะส่งไปสนับสนุนแนวรบตะวันออกแล้วกองทหารม้าห้าร้อยนายภายใต้การบังคับบัญชาของข้านี้ จึงเป็นเพียงสิ่งเดียวที่จะสร้างผลกระทบจริง ๆ ต่อสถานการณ์สงครามทางฝั่งตะวันออกได้”

“อดทนไว้ ตอนนี้ศัตรูทั้งหมดต่างต้องการตัดเอาหัวของข้า กองกำลังที่เหลือก็จะได้รับแรงกดดันน้อยลง”

“แม้จะเหลือลมหายใจสุดท้าย ก็ต้องรอจนกว่ากองกำลังเสริมจะมาถึง!”

ทหารองครักษ์ของสวีโม่ตายหมดแล้ว แม้แต่กองทหารม้าทมิฬก็เหลือไม่ถึงสามร้อยคน ขบวนยุทธวิธีกองทัพเม่นหดเล็กลงเรื่อย ๆ แต่ไม่มีใครยอมแพ้เลยสักคน