บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ นิยาย บท 1239

บทที่ 1239 แนวรบตะวันออกนองเลือด

ฉินเฟิงเพียงคนเดียวแสดงออกถึงพลังที่ทำให้ศัตรูรอบข้างต้องชะงักไป

ภายใต้การนำของฉินเฟิงสวีโม่ไม่ลังเลอีกต่อไป มือถือแหลนพุ่งตามหลังเขาไปอย่างรวดเร็ว

เหล่ากองทหารม้าทมิฬต่างมองหน้ากันก่อนจะพุ่งเข้ามาตามกัน

“ฆ่า!”

“ร่างกายนี้อุทิศให้แผ่นดิน แม้ศัตรูจะมีมากกว่ายี่สิบเท่า พวกข้าก็จะสู้!”

“เพื่อฉินอ๋อง ฆ่ามัน!”

“ถึงต้องตาย ก็ต้องลากพวกมันลงนรกไปด้วยให้ได้มากที่สุด”

สวีโม่ใช้แหลนในมือแทงไปข้างหน้าอย่างแรง ปักทะลุร่างศัตรูที่พยายามจะลอบโจมตีฉินเฟิงจนตายคาที่

เขาก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ยืนชิดติดฉินเฟิงกัดฟันแน่นและตะโกนด้วยเสียงดุดัน

“ใครอยากได้หัวของฉินอ๋องต้องถามข้าสวีโม่ก่อนว่ายินยอมหรือไม่!”

“มาสิ! ไอ้พวกไม่กลัวตาย มาให้หมด มาทีละคน ข้าจะฆ่าให้หมดทุกคน!”

ดวงตาของฉินเฟิงเต็มไปด้วยเลือด ฟันกรามขบเข้าหากันจนมีเสียงดังกรอด มือทั้งสองกำด้ามดาบแน่น ทุกครั้งที่เขาฟันดาบ เขารู้สึกเหมือนแขนกำลังจะหลุดออกจากร่าง

ถึงกระนั้น ฉินเฟิงก็ยังคงเหวี่ยงดาบอย่างต่อเนื่อง สังหารศัตรูที่ขวางหน้าทั้งหมด

แม้แต่ตัวฉินเฟิงเองก็ยังไม่รู้ว่าพละกำลังนี้มาจากที่ใดกันแน่

ในสมองของเขาตอนนี้เหลือเพียงความเชื่อเดียว นั่นคือการกำจัดศัตรูให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทำลายพวกกบฏเหล่านี้ เพื่อลดแรงกดดันในภายหลังให้กับต้าเหลียง

“พี่น้องทั้งหลาย แม้ว่าพวกเราจะไปถึงสะพานไร้ทางกลับ พวกเราก็ยังคงอยู่เคียงข้างกัน”

“เพื่อต้าเหลียงตายแล้วจะเป็นไร?!”

เมื่อได้ยินเสียงตะโกนของฉินเฟิงสวีโม่และเหล่ากองทหารม้าทมิฬทั้งหมดก็ยิ่งทุ่มเทสุดชีวิตในการต่อสู้

ด้วยฐานะและตำแหน่งของฉินเฟิง เขายังคงสามารถสละชีวิตและเลือดเนื้อเพื่อตอบแทนแคว้น แล้วพวกเขาที่เป็นทหารจะทำไม่ได้หรือ?!

ในขณะที่ฉินเฟิงและสวีโม่นำกองทหารม้าทมิฬที่เหลืออยู่ บุกเข้าโจมตีแบบฆ่าตัวตายอยู่นั้น

บนต้นไม้ใหญ่ห่างจากฉินเฟิงไม่ถึงสามลี้ มีองครักษ์เสื้อแพรนั่งยอง ๆ อยู่คนหนึ่ง

หลังจากยืนยันว่าฉินเฟิงถูกล้อมโจมตีแล้ว องครักษ์เสื้อแพรก็พลิกตัวกระโดดลงจากต้นไม้ใหญ่ วิ่งสุดแรงไปสองร้อยก้าว กระโดดขึ้นหลังม้าศึกที่ซ่อนอยู่ในแอ่งน้ำ แล้วควบไปทางทิศเหนือ

หลังจากควบม้าอย่างบ้าคลั่งไปได้สองลี้ องครักษ์เสื้อแพรก็รู้สึกว่าตรงหน้าเกิดอาการหน้ามืดวิงเวียน ทั้งร่างร่วงลงจากหลังม้าอย่างแรง

ตามมาด้วยเสียงม้าร้องดังมาจากด้านหลัง!

องครักษ์เสื้อแพรตกใจมาก รีบลุกขึ้นจากพื้นอย่างร้อนรน สิ่งแรกที่ทำคือชักดาบที่คาดเอวออกมา

คอของเขาก็ถูกดาบสามเล่มจ่อไว้ รอบข้างยังมีแหลนหลายอันยื่นเข้ามา

“ข้าน้อยจับคนสอดแนมได้หนึ่งคน!”

องครักษ์เสื้อแพรจ้องมองด้วยความโกรธ เพิ่งรู้ตัวว่าตนเองบังเอิญบุกเข้ามาในค่ายทหาร รอบข้างมีทหารอย่างน้อยหลายร้อยนาย

ในเวลานั้นเอง ชายร่างกำยำสวมเกราะถือดาบ สูงถึงหกฉื่อเดินเข้ามา

เมื่อเห็นชุดเกราะของอีกฝ่าย องครักษ์เสื้อแพรถอนหายใจอย่างโล่งอก ตะโกนว่า “ท่านสังกัดหน่วยใด?!”

เนื่องจากองครักษ์เสื้อแพรปฏิบัติการในสนามรบ จึงสวมชุดธรรมดา ทำให้ชายร่างกำยำและทหารใต้บังคับบัญชาไม่รู้ว่าเขาคือองครักษ์เสื้อแพร

ชายร่างกำยำตวาดเสียงเย็น “ข้าคือเฉิงชู นายกองภายใต้บัญชาของท่านแม่ทัพสวี!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น องครักษ์เสื้อแพรรีบอธิบาย “รีบนำป้ายประจำตัวที่เอวข้าออกมา!”

“ข้าคือองครักษ์เสื้อแพรทูตส่งสารป้ายประจำตัวสามารถพิสูจน์ตัวตนของข้าได้”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ทหารรอบข้างต่างตกตะลึง เฉิงชูก็ขมวดคิ้วแน่น รีบเข้าไปข้างหน้า เปิดเสื้อขององครักษ์เสื้อแพรและพบป้ายประจำตัวทูตส่งสารที่เอวจริง ๆ

แต่เฉิงชูไม่ได้รีบปล่อยตัวคน กลับระแวดระวังอย่างยิ่ง “แค่ป้ายประจำตัวยังไม่พอ หากเป็นของที่เก็บมาจากศพ จะทำอย่างไร?”

“หากท่านเป็นทูตส่งสารจริง ย่อมต้องรู้ชื่อของแม่ทัพของกองทัพพวกเรา”

“นายกองแห่งกองพลที่ห้าและนายกองทัพหน้าแห่งกองพลที่สอง ชื่ออะไร?”

“ทุกคนฟังให้ดี! ถึงจะต้องดื้อดึงก็ต้องบุกเข้าไปให้ได้!”

“ทุกสิ่งสำคัญที่สุดคือการช่วยเหลือฉินอ๋อง”

“หากฉินอ๋องสิ้นชีพในสงคราม ไม่เพียงแต่สงครามรุกรานทางใต้ครั้งนี้จะล้มเหลว ตระกูลใหญ่ทางใต้จะต้องตอบโต้ในภายหลัง ถึงตอนนั้นต้าเหลียงทั้งแผ่นดินจะต้องลุกเป็นไฟ”

ในขณะที่ทหารกำลังมุ่งหน้าไปยังสนามรบที่ฉินเฟิงอยู่ ข่าวก็ถูกส่งไปถึงกองที่หนึ่งด้วย

จ้าวเจิ้ง นายกองแห่งกองพลที่หนึ่ง เหลือพี่น้องในสังกัดไม่ถึงสามร้อยคน พวกเขาซุ่มซ่อนอยู่ในความมืด รอคอยทหารส่งสารมารวบรวมกำลัง

แต่กลับได้รับข่าวร้ายจากปากขององครักษ์เสื้อแพร

ในเวลาเช่นนี้ จะไปสนใจคำสั่งจากเบื้องบนทำไม? การช่วยเหลือฉินเฟิงคือเรื่องสำคัญที่สุด!

ทหารที่เหลือสามร้อยนายเหล่านี้ ตัดสินใจอย่างแน่วแน่มุ่งหน้าไปทางทิศใต้

“ช่วยเหลือฉินอ๋อง!”

“ทุกคนจงฮึกเหิมเข้าไว้!”

“หากฉินอ๋องต้องสิ้นชีพ พวกเราจะต้องตายก่อนท่านอ๋อง”

เมื่อกองพลที่หนึ่งและกองพลที่เจ็ดบุกเข้าสู่สนามรบ ไม่เพียงแต่ก่อให้เกิดปฏิกิริยาลูกโซ่ในสนามรบด้านตะวันออกทั้งหมด

หน่วยทหารมากขึ้นเรื่อย ๆ ได้รับข่าวสาร และส่งทหารส่งสารของตนไปส่งคำสั่งให้กับหน่วยพี่น้องที่อาจรอดชีวิตในบริเวณโดยรอบ

ข่าวสารแพร่กระจายออกไป ทหารม้าเกือบสามพันนายที่รอดชีวิตในแนวตะวันออกเริ่มรวมตัวกันมุ่งหน้าไปยังพื้นที่ที่ฉินเฟิงอยู่โดยไม่ได้นัดหมาย

กองพลที่เจ็ดไปถึงสนามรบเป็นกลุ่มแรก ภายใต้การนำของเฉิงชู ทหารราบเหล่านี้ บุกเข้าชนศัตรูด้วยความดุดันไม่แพ้ทหารเกราะหนัก

ทหารแดนใต้ที่ถูกโจมตีอย่างกะทันหัน เริ่มสับสนวุ่นวาย แล้วจึงเริ่มจัดการโต้กลับ

ในขณะเดียวกัน เสียงตะโกนของแม่ทัพทางใต้ก็ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

“รีบจัดการศัตรูโดยเร็ว อย่าปล่อยให้ฉินเฟิงหนีไปเด็ดขาด!”

“เดินหน้าสุดกำลัง ต้องเอาหัวของฉินเฟิงมาให้ได้!”