บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ นิยาย บท 22

บทที่ 22 อาการกำเริบอีกแล้ว

ใบหน้าของจ้าวฉางฟู่เข้มขึ้นหลายส่วน เขาเงยหน้ามองฉินเฟิงอย่างเย็นชา ก่อนจะเห็นว่าอีกฝ่ายซ่อนตัวอยู่หลังชูเฟิง และเสิ่นชิงชวงโดยมีเพียงส่วนหัวเท่านั้นที่ยื่นออกมาระหว่างแขนของสตรีทั้งสองนาง ทำท่าทางราวกับบอกว่า ‘ข้ากลัวแล้ว’

เจ้านี่ซ่อนตัวอยู่ข้างหลังสตรีเมื่อเกิดเรื่องต่าง ๆ และออกมาทำตัวกร่างพร้อมวางอำนาจเมื่อเหตุการณ์สงบ ช่างคู่ควรกับการเป็นนายน้อยตระกูลฉินเสียจริง ๆ เรื่องความไร้ยางอายไม่มีใครในเมืองหลวงเทียบเขาได้!

จ้าวฉางฟู่ตะคอกอย่างเย็นชา “นายน้อยฉิน ไม่ต้องพูดถึงการสร้างปัญหาในหอเซียนเมามาย เจ้ากล้าจัดการคนของตระกูลอู๋และตระกูลอันแบบนี้ ข้าขอถามหน่อยว่า ใครให้ความมั่นใจกับเจ้ากัน”

ดวงตาจ้าวฉางฟู่เข้มขึ้นและเย็นชา ฉินเฟิงไม่ได้อยู่ในสายตาเขาเลยแม้แต่น้อย

เป็นบุตรชายของเสนาบดีกรมกลาโหมแล้วอย่างไร? หอเซียนเมามายแห่งนี้ไม่เพียงแต่เป็นร้านอาหารขนาดใหญ่ที่สุดในเมืองหลวง แต่ยังมีประวัติยาวนานกว่าร้อยปีและมีเบื้องหลังที่ซับซ้อน

แม้จ้าวฉางฟู่จะเป็นเจ้าของหอเซียนเมามาย แต่ความจริงแล้วเขาเป็นเพียงผู้จัดการใหญ่เท่านั้น เจ้าของที่แท้จริงคือองค์ชายรองแห่งราชวงศ์ต้าเหลียงต่างหาก

ด้วยเหตุผลข้อนี้ การบดขยี้ฉินเฟิงให้ตายไม่ใช่เรื่องยาก

ไม่ต้องพูดถึงนายน้อยเจ้าสำราญผู้นี้เลย แม้แต่บิดาของเขา ฉินเทียนหู่ หากคิดจะออกหน้าก็ยังต้องชั่งน้ำหนักในใจให้ดี

เมื่อถูกจ้าวฉางฟู่ดุด่า ฉินเฟิงแสดงท่าทีไร้เดียงสา “นายท่านจ้าว ไม่ใช่ข้าที่ก่อเรื่องจริง ๆ เป็นอู๋ยงและอันชื่ออวิ๋นต่างหากรังแกข้า ข้าบอกพวกเขาว่าข้าสมองไม่ดี พอป่วยก็มักจะควบคุมตัวเองไม่ได้ แต่พวกเขาก็ยังไม่ยอมปล่อยข้าไป”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น อันชื่ออวิ๋นที่เพิ่งได้สติก็ตะโกนสาปแช่ง “ให้ตายเถอะ! ใครทุบตีใคร ยังจำเป็นต้องพูดอีกรึ”

เสมียนในหอสุราทั้งบีบนวดและป้อนน้ำแกงร้อน ในที่สุดอู๋ยงก็สงบสติอารมณ์ได้ เมื่อเห็นว่าจ้าวฉางฟู่มา นายน้อยอู๋ก็คว้าฟางเส้นสุดท้ายไว้ทันที เขาร้องครวญคราง “นายท่านจ้าว เราสองคนมาหอเซียนเมามายเพื่อทานอาหาร แต่ถูกจอมวายร้ายฉินเฟิงทุบตี ทำให้ขายหน้า เรื่องนี้ท่านต้องช่วยเราตัดสิน”

จ้าวฉางฟู่ดูแคลนอยู่ในใจ แต่…แม้เขาจะไม่ชอบสองคนนี้ แต่หากเทียบกันแล้ว เขาเกลียดขี้หน้าฉินเฟิงมากกว่า

นอกจากนั้น… ช่วงนี้องค์ชายรองก็สนิทสนมกับเสนาบดีกรมคลัง เขาตั้งใจจะชักชวนพวกกรมคลังมาเข้าร่วม แม้จะไม่สนิทกับกรมขุนนางและอันชิงโหว ทั้งยังไม่มีสิ่งแลกเปลี่ยนใด ๆ แต่อย่างที่รู้กันว่า ศัตรูของศัตรูก็คือมิตร ถ้าถือโอกาสนี้จัดการบุตรชายเสนาบดีกรมกลาโหมได้ ย่อมไม่อาจปล่อยให้หลุดมือ

จ้าวฉางฟู่โบกมือ จากนั้นชายมากกว่าสิบคนแต่งตัวเหมือนผู้คุ้มกันก็รีบเข้ามา แม้เสื้อผ้าของพวกเขาจะไม่มีอะไรพิเศษ แต่สีหน้ากลับเด็ดเดี่ยวเข้มงวดมาก อีกทั้งในมือยังถือดาบของทางการ เห็นได้ชัดว่าพวกเขาเป็นทหารรักษาพระราชวังที่ปลอมตัวมาคุ้มกันหอเซียนเมามาย

แม้ว่าชูเฟิงจะเก่งเรื่องหมัดมวยแต่คู่ต่อสู้ตอนนี้มีจำนวนมากและทรงพลัง ทั้งยังเป็นผู้คุ้มกันถืออาวุธครบมืออีก หากเกิดการต่อสู้ขึ้นจริง ๆ ชูเฟิงคงแทบไม่มีโอกาสชนะเลย

เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ไม่ดี นายน้อยตระกูลฉินจึงรีบเดินไปที่ขอบเวทีไม้แล้วนั่งยอง ๆ เขามองลงไปที่จ้าวฉางฟู่พลางเอ่ยยกยอปอปั้น “นายท่านจ้าว วันนี้ข้าอาการกำเริบจริง ๆ ให้ข้ากลับจวนไปพักฟื้นสติก่อนดีหรือไม่ ไว้วันพรุ่งข้าจะมาขออภัย”

จ้าวฉางฟู่ตะคอกอย่างเย็นชาในใจ กลับบ้านไปไตร่ตรอง? ฝันไปเถอะ!

ใคร ๆ ก็รู้ว่าเจ้าหมอนี้ไร้ยางอายแค่ไหน ทันทีที่เขาพ้นจากประตูหอเซียนเมามายคงไม่กลับมาอีก แม้จ้าวฉางฟู่จะมีองค์ชายรองคอยหนุนหลัง แต่เขาก็ไม่หาญกล้าไปตามคนถึงจวนเสนาบดีกรมกลาโหมอย่างโจ่งแจ้งแน่นอน

ในเมื่อตั้งใจที่จะสอนบทเรียนให้กับนายน้อยตระกูลฉิน ก็ต้องไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายออกจากประตูนี้ไป!

“ขอโทษ? ดี! เจ้าขอโทษนายน้อยอู๋และนายน้อยอันเสียตอนนี้เลยสิ ทว่าหากทำแบบขอไปที ข้าจะสั่งสอนบทเรียนให้แทนบิดาของเจ้า!” จ้าวฉางฟู่แสยะยิ้ม ถ้าฉินเฟิงคุกเข่าขอโทษในที่สาธารณะ เสนาบดีกรมกลาโหมย่อมเสียหน้า แต่หากไม่ยอมทำ เช่นนั้น เขาก็จะสั่งให้ซ้อมนายน้อยเจ้าสำราญนี่จนเจ็บหนัก ต่อให้เรื่องถึงพระกรรณของฝ่าบาทแล้วอย่างไร? ไม่มีอะไรให้เขาต้องเกรงกลัว!

ขณะที่ทั้งสองฝ่ายกำลังจะต่อสู้กัน ทันใดนั้นเสียงแหลมบาดหูก็ดังขึ้น “ขันทีหลี่มาถึงแล้ว!”

สิ้นคำประกาศกร้าว กองทัพต้องห้ามที่โหดเหี้ยมก่อนหน้านี้ก็ตัวหดลงทันที จ้าวฉางฟู่หน้าถอดสี เขาไม่สนใจฉินเฟิงอีก ผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นเจ้าของหอเซียนเมามายวิ่งเหยาะ ๆ ไปที่ประตู จากนั้นก็ยืนรอด้วยความเคารพ

ฝูงชนกินเผือกชมเรื่องสนุกมานาน ตอนนี้พากันยืนขึ้นทีละคน ด้วยกลัวว่าจะไปดูหมิ่นและทำให้ขันทีผู้มีอำนาจมากที่สุดในยามนี้ขุ่นเคืองใจเข้า

หัวใจของฉินเฟิงเต้นไม่เป็นจังหวะ ขันทีหลี่? หรือว่าจะเป็นหลี่จ้าน หัวหน้าขันทีข้างกายฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียง?

เวลาหลี่จ้านออกนอกวัง ไม่ต่างอะไรจากการที่ฮ่องเต้เสด็จด้วยพระองค์เอง ไม่ว่าผู้ใดก็ไม่กล้าละเลยเขาแม้แต่น้อย มีเพียงฉินเฟิงเท่านั้นที่ดูเหมือนจะคลุ้มคลั่ง นายน้อยตระกูลฉินชี้ไปที่อู๋ยงและอันชื่ออวิ๋นที่บัดนี้หน้าซีดเป็นไก่ต้ม จากนั้นก็กุมท้องและหัวเราะเสียงดัง “จ้าวฉางฟู่หนุนหลังพวกเจ้าไม่ใช่หรือ ตอนนี้ทัพเสริมของข้ามาแล้ว”

สมองของฉินเฟิงทำงานอย่างหนัก ตอนนี้ชายหนุ่มตระหนักได้ทันทีว่า การที่หลี่จ้านออกจากวังจะต้องเป็นเพราะฎีกาของฉินเทียนหู่บิดาของเขาถูกส่งขึ้นไปแล้วแน่ ๆ พอฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงได้เห็นกลยุทธ์ทางทหารของเขาจึงวางแผนที่จะเรียกพบ

เมื่อได้ยินคำพูดของฉินเฟิง อู๋ยงและอันชื่ออวิ๋นก็มองหน้ากัน

อันธพาลผู้นี้ไปยุ่งเกี่ยวกับขันทีหลี่ได้อย่างไร? หากที่อีกฝ่ายพูดเป็นความจริง นี่ก็น่าเหลือเชื่อเกินไปแล้ว

พอจ้าวฉางฟู่ที่รออยู่ตรงประตูได้ยินคำของฉินเฟิง ใบหน้าของเขาก็ซีดเผือด แม้ว่าหลี่จ้านจะไม่มีอำนาจอะไรนอกวัง แต่เขาก็เป็น ‘ผู้รับใช้ใกล้ชิด’ ของฮ่องเต้ในรัชศกนี้

เพียงแค่หลี่จ้านกราบทูลข้างพระกรรณของฝ่าบาท ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้พวกเขาได้สุราพิษพระราชทานคนละเหยือก