บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ นิยาย บท 588

บทที่ 588 ผู้ที่อยู่เบื้องหลัง

หลี่ยงขมวดคิ้วเล็กน้อย เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในคืนนี้ เกินกว่าที่เขาคาดการณ์ไว้

เมื่อมองชายแปลกหน้าที่ถูกทหารรักษาพระราชวังควบคุมตัวมาอยู่ตรงหน้า หลี่ยงก็ตระหนักได้ว่า ชายผู้นี้ต้องเกี่ยวข้องกับวังหลวงอย่างแน่นอน

แต่เขาก็ยังอดทนถามออกไปประโยคหนึ่ง

“พี่รอง ชายผู้นี้เป็นใคร”

นี่ไม่ใช่แค่ข้อสงสัยของหลี่ยงเท่านั้น แต่ยังเป็นความสงสัยร่วมกันในใจของทุกคนที่อยู่ ณ ที่นั้นด้วย

หลี่เฉียนหัวเราะ โดยมิได้ตอบคำถาม วันนี้ชัยชนะอยู่ในกำมือของเขาแล้ว

หลินไท่เป่าคุกเข่าลงคำนับ แล้วกล่าวอธิบายอย่างกึกก้อง “ทูลท่านองค์ชาย ชายผู้นี้มีนามว่าเว่ยเซียว”

“เขาเป็นหนึ่งในมือสังหารแห่งสมาคมรายนามสวรรค์ หลายปีมานี้เขาไล่ล่าสังหารหลี่เซียวหลาน ซึ่งก็คือองค์หญิงที่อาศัยอยู่ในหมู่ประชาชนของต้าเหลียง”

เมื่อถ้อยคำนี้เอ่ยออกมา บรรดาผู้ที่อยู่ในงานต่างพากันอึ้งงัน

องค์หญิงที่สูญหายไป นับเป็นเรื่องใหญ่ที่สั่นสะเทือนฟ้าดิน สามารถก่อให้เกิดคลื่นใหญ่ทั้งในหมู่ประชาชนและราชสำนัก

แต่เมื่อได้ทราบว่า องค์หญิงถูกไล่ล่าสังหารมาโดยตลอด ไม่เพียงแค่หลี่ยงและฉีหยางจวิ้นจู่เท่านั้น แม้แต่ขุนนางที่อยู่ในเหตุการณ์ก็ยังตกตะลึงยิ่งนัก

ชั่วขณะหนึ่ง เสียงตะโกนด่าทอก็ดังขึ้นระงม

“ไอ้โจรอันธพาลบังอาจ กล้าดียังไงไปทำร้ายองค์หญิง ยังไม่รีบสารภาพอีกหรือว่าใครเป็นผู้บงการเจ้า!”

“มือสังหารแห่งสมาคมรายนามสวรรค์งั้นหรือ พวกเลวทรามนี่สมควรจะจับกุมพวกมันให้หมดสิ้น!”

“แม้แต่องค์หญิงแห่งต้าเหลียงยังกล้าไล่สังหาร ช่างไม่รู้จักความตายซะจริง ๆ”

“ยังไม่ยอมสารภาพอีกหรือว่าใครเป็นผู้บงการ!”

แม้ทุกคนจะตะโกนด่าทอเว่ยเซียวอย่างโกรธเคือง แต่สายตาของพวกเขากลับเหลือบมองไปที่ฉินเฟิงเป็นระยะ ราวกับจงใจบอกใบ้ว่าเรื่องนี้ต้องเกี่ยวข้องกับฉินเฟิงอย่างแน่นอน

ฉินเฟิงไม่ได้แก้ต่างอะไร อันที่จริงก็ไม่รู้จะแก้ต่างอย่างไร

เมื่อตัวตนของหลี่เซียวหลานถูกเปิดเผยออกมาแล้ว ต่อให้ฉินเฟิงกระโดดลงแม่น้ำเหลืองก็ล้างตัวให้พ้นผิดไม่ได้

หรือต่อให้ฉินเฟิงไม่ใช่ผู้บงการ แต่ก็ให้การปกป้องหลี่เซียวหลานอย่างเต็มที่ แค่การปิดบังตัวตนขององค์หญิงและรู้เห็นเป็นใจไม่รายงานความจริง ก็นับว่าเป็นความผิดร้ายแรงแล้ว

เมื่อเผชิญหน้ากับเสียงตำหนิจากผู้คนมากมาย เว่ยเซียวอดส่ายหน้าหัวเราะไม่ได้

“เหอะ ๆ”

“ข้าเว่ยเซียวตกเป็นนักโทษ จะไม่มีวันก้มหัวอ้อนวอนขอชีวิตรอด และไม่คิดจะแก้ต่างให้ตนเองอีกด้วย”

“พวกเจ้าที่อ้างตนเป็นขุนนางผู้ยิ่งใหญ่ เสาหลักของแผ่นดิน กลับเป็นพวกหน้าซื่อใจคดยิ่งนัก”

เมื่อได้ยินดังนั้น สายตาของหลินไท่เป่าก็วาวโรจน์ขึ้นทันที

“ใกล้ตายยังจะพูดจาหยาบคายไม่เกรงกลัวอีก!”

“ดูท่าความมุทะลุของเจ้ายังไม่หมดไปนี่ ยืนงงอยู่ทำไม?”

ทหารรักษาพระราชวังไม่ลังเลแม้แต่น้อย ควักดาบที่เหน็บเอวออกมาทันที โดยไม่ชักดาบออกจากฝัก กำด้ามดาบแล้วตีเข้าที่หลังของเว่ยเซียวอย่างแรง

ตำแหน่งที่ทหารรักษาพระราชวังลงมือนั้นแม่นยำอย่างยิ่ง มุ่งโจมตีไปที่กระดูกสันหลังโดยเฉพาะ

เว่ยเซียวทั้งร่างล้มลงกับพื้น ตัวสั่นเทิ้มอย่างรุนแรง ใบหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ

แต่สายตาของเขากลับไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามกลับเต็มไปด้วยความแค้นเคือง

“ผู้ที่ไล่ล่าหลี่เซียวหลาน มิใช่ท่านฉินเฟิง หากแต่เป็นคนในราชสำนัก ส่วนจะเป็นผู้ใด ท่านหลินไท่เป่า ท่านเสนาบดี ใต้เท้า พวกท่านย่อมรู้ดีกว่าข้า”

สีหน้าของหลินไท่เป่าและเสนาบดีกรมยุติธรรมดูหมองคล้ำ

ไม่นึกเลยว่า เว่ยเซียวจะกล้ากัดพวกเขากลับแม้ใกล้ตาย

ในขณะที่หลินไท่เป่ากำลังจะออกคำสั่งให้ทรมานเว่ยเซียวอย่างหนัก ฉินเฟิงกลับเดินมาขวางหน้าเว่ยเซียวเสียก่อน

เมื่อเห็นฉินเฟิงยืนขวางหลินไท่เป่าจึงมองด้วยสายตาไม่เป็นมิตร พลางตะโกนด้วยน้ำเสียงดุดัน “ท่านโหวฉิน ท่านคงไม่ได้ต้องการจะช่วยเหลือกบฏผู้นี้กระมัง!”

ฉินเฟิงยืนประสานมือมองดูเว่ยเซียวที่มีบาดแผลเต็มตัว น่าสังเวชยิ่งนัก ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ

เขาเดิมทีตั้งใจจะอาศัยโอกาสนี้ให้เว่ยเซียวใส่ร้ายฉินเฟิงว่าเป็นผู้บงการเบื้องหลัง เพื่อโค่นล้มฉินเฟิงในคราวเดียว ไม่ให้มีโอกาสกลับมาได้อีก

ใครจะคิดว่าเว่ยเซียวจะกลับมากัดตอบเสียนี่!

เวลานี้ ก็ไม่ต่างอะไรกับฉลาดแกมโง่เลย

หากเว่ยเซียวยอมเปิดเผยตัวตนของผู้บงการเบื้องหลังออกมาจริง ย่อมจะสั่นสะเทือนทั้งแคว้นต้าเหลียง ผู้ที่พัวพันทั้งหมดจะหนีไม่พ้นความตาย!

เว่ยเซียวยังไม่ทันเอ่ยปาก หลินไท่เป่าก็รีบขัดขึ้นมาทันที “ฉินเฟิง ท่านคงสมคบคิดกับเว่ยเซียวไว้แล้วกระมัง!”

เสนาบดีกรมยุติธรรมก็ลุกขึ้นมาตำหนิอย่างร้อนรน “ข้าว่าท่านกำลังอาศัยโอกาสบอกใบ้อยู่ชัด ๆ จากบทสนทนาของท่านกับเว่ยเซียว ก็เห็นได้ว่าพวกท่านทั้งสองสนิทสนมกันมานานแล้ว!”

เผชิญกับการกลับร้ายเป็นดีของทั้งสองคน ฉินเฟิงกลับหัวเราะเล็กน้อยไม่ได้ใส่ใจ

“เว่ยเซียวถูกจับกุมโดยใต้เท้าและหลินไท่เป่า และตลอดมาก็ถูกควบคุมตัวโดยท่านทั้งสอง”

“ถึงแม้จะมีการสมคบคิดจริง พวกท่านทั้งสองก็น่าจะมีโอกาสมากกว่าสิ”

ฉินเฟิงไม่สนใจสายตาเคียดแค้นของหลินไท่เป่าและเสนาบดีกรมยุติธรรม พลางมองไปที่เว่ยเซียว

“ด้วยฝีมือของเจ้า หากต้องการฆ่าหลี่เซียวหลานจริง ๆ คงได้ลงมือไปนานแล้ว แต่กลับไม่ยอมลงมือ แสดงว่าเจ้าไม่อาจลงมือได้”

“และบัดนี้ ผู้บงการเบื้องหลังเปิดเผยตัวตนของหลี่เซียวหลานออกมาโดยตรง ก็เพื่อต้องการเรียกหลี่เซียวหลานกลับเมืองหลวง”

“เมื่อหลี่เซียวหลานกลับมาถึงเมืองหลวง ก็จะเผชิญกับอันตรายร้ายแรง แม้จะพูดว่ามีโอกาสรอดชีวิตเพียงหนึ่งในสิบ ก็ไม่นับว่าเกินจริงแม้แต่น้อย”

“หากเจ้ามีใจให้หลี่เซียวหลานจริง ก็ควรตัดสินใจเลือกในสิ่งที่ถูกต้อง!”

เว่ยเซียวเงียบไป

ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับหลี่เซียวหลานนั้นซับซ้อนมาโดยตลอด ทั้งเป็นศัตรูคู่อาฆาตและเป็นครูกับศิษย์

จากการคลุกคลีกันมานาน เว่ยเซียวถึงกับเริ่มมีความรู้สึกดี ๆ ต่อหลี่เซียวหลานขึ้นมาบ้างแล้ว

และก็ด้วยเหตุนี้เอง เว่ยเซียวจึงได้ละเว้นชีวิตหลี่เซียวหลานมาหลายครั้ง แม้กระทั่งยามที่หลี่เซียวหลานเผชิญอันตราย ก็ยังลอบช่วยเหลืออยู่เบื้องหลัง

บัดนี้ ผู้วางแผนเบื้องหลังมิเพียงทรยศต่อเว่ยเซียว ยังหมายเอาชีวิตของหลี่เซียวหลานอีกด้วย!